ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਰਾਮਾਯਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਰਾਮ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸੱਚੇ ਯੋਧਾ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਵੈਦਿਕ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਤੀਰੰਦਾਜ਼ੀ ਦੇ ਕਲਾਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁਣ ਸਨ। ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਧਰਮਕ ਕਿਤਾਬਾਂ ਦੇ ਅਸਲ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਸਭ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰੇ ਸਨ। ਉਹ ਸਦਾ ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਖਿੱਚਦੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਨਦੀਆਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ। ਰਾਮ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਸਨ, ਜੋ ਕੌਸਲਿਆ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ, ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੀ ਧੀਰਜ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ, ਚੰਦ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਅੱਗ ਦੀ ਕ੍ਰੋਧ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਮਾਫੀ ਨਾਲੋਂ ਬੇਹਤਰ ਸਨ। ਉਹ ਸੱਚ ਅਤੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪਹਲੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਦਾ ਸਮਰਪਿਤ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਦਸ਼ਰਥ, ਜੋ ਰਾਮ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜਗੱਦੀ ਦੇ ਲਈ ਚੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੀ ਤਿਆਰੀਆਂ ਦੇਖੀਆਂ, ਤਾਂ ਕੈਕਈ, ਦਸ਼ਰਥ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਬੂਨ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ: ਰਾਮ ਨੂੰ ਬਨਵਾਸ ਅਤੇ ਭਰਤ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ। ਦਸ਼ਰਥ, ਜੋ ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਵਾਦੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਬਨਵਾਸ ਭੇਜਣ ਲਈ ਮਜ਼ਬੂਰ ਹੋ ਗਏ। ਰਾਮ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦਿਆਂ, ਬਨਵਾਸ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਭਾਈ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਾਥ ਦਿੱਤਾ, ਆਪਣੀ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਅਤੇ ਸੁਮਿਤ੍ਰਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹੋਏ। ਰਾਮ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਸਿਤਾ, ਜੋ ਜਨਕ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮੀ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਰੋਹিণੀ ਚੰਦ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੰਗੀਤਾਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਥ, ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਸਾਥ, ਬਨ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਸ਼੍ਰਿੰਗਵੇਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਰਾਮ ਨੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਰਥ ਚਾਲਕ ਨੂੰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਗੁਹਾ, ਨਿਸ਼ਾਦਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਮੁਖੀ, ਨਾਲ ਮਿਲੇ। ਫਿਰ, ਰਾਮ, ਗੁਹਾ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਸਿਤਾ ਨੇ ਬਨ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ ਕਈ ਨਦੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕੀਤਾ। ਚਿਤਰਕੂਟ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੁਖਦਾਈ ਆਵਾਸ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਬਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਲੱਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਗੰਦਰਵ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਚਿਤਰਕੂਟ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਯਾਦ ਆਉਂਦੀ ਰਹੀ। ਦਸ਼ਰਥ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਗਏ। ਭਰਤ, ਵਾਸਿਸ਼ਠ ਅਤੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਰਾਜਗੱਦੀ ਦੇ ਲਈ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਰਾਜ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ; ਉਹ ਰਾਮ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਨ ਲਈ ਬਨ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਭਰਤ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਬਿਨਤੀ ਕੀਤੀ, 'ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸੱਚੇ ਰਾਜਾ ਹੋ'; ਪਰ ਰਾਮ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਲਏ। ਉਹ ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਚ sandals ਨੂੰ ਰਾਜ ਲਈ ਭੇਜਦੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਭਰਤ ਨੇ ਰਾਮ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ ਅਤੇ ਨੰਦਿਗ੍ਰਾਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਲੱਗੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਇਕ ਦਿਨ, ਰਾਮ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ ਆ ਰਹੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਕੇ ਦੰਡਕ ਬਨ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਨੇ ਬਨ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ ਦਾਨਵ ਵੀਰਾਧਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ਰਭੰਗਾ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੁਤਿਕਸ਼ਣ, ਅਗਸਤਿਆ ਅਤੇ ਅਗਸਤਿਆ ਦੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਵੀ ਮਿਲਿਆ ਅਤੇ ਅਗਸਤਿਆ ਦੇ ਵਚਨ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦਾ ਤੀਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਰਾਮ ਨੇ ਬਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਸਾਧੂਆਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਲੈ ਕੇ ਆਏ ਸਨ। ਉਹ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਦੰਡਕ ਬਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਬਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਤਦੋਂ ਦਾਨਵੀ ਸ਼ੂਰਪਨਖਾ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਵੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਬਦਲਿਆ ਅਤੇ ਜਨਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਲੱਗੀ। ਉਸ ਦੇ ਵਚਨਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਖਾਰਾ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾਸ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਣ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵ ਉਤੇਜਿਤ ਹੋ ਗਏ। ਰਾਮ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਨਸਥਾਨ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਰਾਵਣ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣ ਕੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਦਾਨਵ ਮਾਰੀਚਾ ਨੂੰ ਸਾਥੀ ਬਣਾਇਆ, ਪਰ ਮਾਰੀਚਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਰਾਵਣ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀ। ਮਾਰੀਚਾ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਇਤਨਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਿਅਕਤੀ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ'; ਪਰ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਰਾਵਣ ਅਤੇ ਮਾਰੀਚਾ ਉਸ ਅਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰਿੰਸਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਲੈ ਗਏ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਰਾਮ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸਿਤਾ ਨੂੰ ਉਠਾ ਲਿਆ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਗਰੁਡ ਜਟਾਯੂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਨੇ ਜਟਾਯੂ ਦੀ ਮੌਤ ਦੇਖੀ ਅਤੇ ਸਿਤਾ ਦੇ ਉਠਾਏ ਜਾਣ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣੀ, ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਦੀ ਲਹਿਰ ਦੌੜ ਗਈ।