ਭਾਗੀਰਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਗਹਿਰੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖੀ ਸੀ—ਜੇ ਪ੍ਰਭੂ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਮੇਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਸਾਗਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਪਾਣੀ ਮਿਲੇ। ਉਹ ਆਰਜ਼ੂ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਰਾਖਾਂ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਸਮੇਤ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਣ। ਭਾਗੀਰਥ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਮੈ ਆਪਣੀ ਵੰਸ਼ ਲਈ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਡੀ ਜਾਤੀ ਨਾਸ਼ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਇਹ ਸਰਵੋਤਮ ਵਰਦਾਨ ਮੈਨੂੰ ਇੱਖਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਿਲੇ।” ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਪਿਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸੁਭਾਅ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਭਾਗੀਰਥ, ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਵੱਡੀ ਹੈ; ਸੋ ਇਹ ਹੋਵੇ, ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ, ਇੱਖਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ। ਇਹ ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਵੱਡੀ ਧੀ, ਗੰਗਾ, ਸੰਭਾਲੀ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਹੇ ਰਾਜਾ, ਹਰਾ (ਸ਼ਿਵ) ਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਝਲਣ ਲਈ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰ।” ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਧਰਤੀ ਗੰਗਾ ਦੇ ਉਤਰਣ ਨੂੰ ਝਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ; ਮੈਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ (ਸ਼ਿਵ) ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸਮਝਾ ਕੇ, ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਰਚੀਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਮਰੁਤਗਣਾਂ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਉਪਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭਾਗੀਰਥ ਨੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਪਣਾ ਅੰਗੂਠਾ ਦਬਾ ਕੇ ਇਕ ਸਾਲ ਤਕ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਜਦ ਸਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਮਾਪਤੀ ਪਸ਼ੁਪਤੀ (ਸ਼ਿਵ), ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ; ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ। ਹਿਮਾਵਤ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਝਲ ਲਵਾਂਗਾ।” ਫਿਰ, ਹਿਮਾਵਤ ਦੀ ਵੱਡੀ ਧੀ, ਗੰਗਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰਿਤ ਸੀ, ਇਕ ਵੱਡਾ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ, ਗੰਗਾ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਉਤਰੀ—ਉਹ ਗੰਗਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਸੀ, ਆਪਣਾ ਰਸਤਾ ਸੋਚਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਘਮੰਡ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਹਰਾ (ਸ਼ਿਵ) ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਹੋ ਗਏ। ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੁਕਾਉਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕੀਤਾ; ਗੰਗਾ ਪਵਿੱਤਰ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਆ ਗਈ। ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਜਟਾਵਾਂ, ਜੋ ਹਿਮਾਲਾ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਗੰਗਾ ਘੁੰਮਦੀ ਰਹੀ, ਪਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆ ਨਹੀਂ ਸਕੀ। ਉਸਨੇ ਜਟਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਭਿਆ; ਉਹ ਉਥੇ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤਕ ਭਟਕਦੀ ਰਹੀ। ਉਥੇ, ਇੱਕ ਵਾਰ, ਉੱਚੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ; ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਹਰਾ ਨੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਬਿੰਦੁਸਰਸ ਝੀਲ ਵੱਲ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਛੱਡੀ ਗਈ, ਸੱਤ ਧਾਰਾਵਾਂ ਨਿਕਲੀਆਂ। ਹਲਾਦਿਨੀ, ਪਾਵਨੀ, ਅਤੇ ਨਲਿਨੀ—ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਤਿੰਨ ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਰਾਵਾਂ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਵਗੀਆਂ। ਸੁਚਕਸ਼ੁ, ਸੀਤਾ, ਅਤੇ ਸਿੰਧੂ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਰਾਵਾਂ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਗਈਆਂ। ਸੱਤਵੀਂ ਧਾਰਾ ਭਾਗੀਰਥ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੀ; ਭਾਗੀਰਥ, ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ, ਆਪਣੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਗੰਗਾ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਚਲਦੀ, ਅਤੇ ਭਾਗੀਰਥ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ। ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸਿਰ ਤੋਂ, ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਉਤਰੀ। ਪਾਣੀ ਭੜਕਦੇ ਸ਼ਬਦ ਨਾਲ ਵਗਿਆ, ਮੱਛੀਆਂ, ਕਛੂਆਂ, ਅਤੇ ਡੋਲਫਿਨਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ। ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਇਆ, ਧਰਤੀ ਚਮਕ ਉਠੀ। ਫਿਰ, ਦੇਵਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਅਤੇ ਸਿੱਧ—ਸਾਰੇ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਉਤਰਦੀ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ, ਉੱਡਦੇ ਮਹਲਾਂ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਕ੍ਰਿਤੀਆਂ ਨਾਲ। ਦੇਵਤੇ ਉਥੇ ਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ, ਇਸ ਅਦਭੁਤ, ਸਰਵੋਤਮ ਗੰਗਾ ਦੇ ਉਤਰਣ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ। ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਅਣਗਿਣਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੇਵਗਣ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ; ਉਡਦੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਚਮਕਦੇ ਰਹੇ। ਆਕਾਸ਼ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸੌਂ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ, ਡੋਲਫਿਨਾਂ, ਸੱਪਾਂ, ਅਤੇ ਮੱਛੀਆਂ ਨਾਲ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿਦਯੁਤ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਖਰਿਆ, ਹਲਕਾ, ਉੱਚ-ਉੱਚ ਪਾਣੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਗਦਾ। ਆਕਾਸ਼ ਪਤਝੜ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸਵਾਨਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਢਕਿਆ ਹੋਇਆ; ਕਦੇ ਗੰਗਾ ਤੇਜ਼ ਵਗਦੀ, ਕਦੇ ਵਕਰੀ, ਕਦੇ ਚੌੜੀ। ਕਦੇ ਉਪਰ ਵਗਦੀ, ਕਦੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਕਦੇ ਪਾਣੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਟਕਰਾਉਂਦਾ। ਵਾਰ-ਵਾਰ, ਉਪਰ ਚੜ੍ਹਦੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆ ਜਾਂਦੀ; ਜੋ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਡਿੱਗਿਆ, ਉਹ ਮੁੜ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਪਾਣੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਮਲ ਤੋਂ ਸੁਤੰਤਰ, ਚਮਕ ਉਠਿਆ; ਉਥੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵੱਸਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ—ਭਾਵਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਡਿੱਗੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ। ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਡਿੱਗੇ ਸਨ—ਉਹ ਉਥੇ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਲ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਏ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋਏ ਗਏ, ਉਹ ਸ਼ੁਭਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਏ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਏ; ਲੋਕ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਉਸ ਚਮਕਦੇ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ। ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਏ; ਭਾਗੀਰਥ, ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ, ਆਪਣੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।