ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਜੇ ਰਾਖਸ਼ਣਾਂ ਰਾਵਣ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਣ, ਜੋ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ—ਭਾਲੇ, ਤੀਰ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕਾਂ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਡਰ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇਸ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦੌੜ ਪੈਣਗੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਣਗੇ, ਤੇ ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ, ਪਰ ਉਹ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕੇਗਾ। ਕਈ ਤੇਜ਼ ਰਾਖਸ਼ ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਣਗੇ, ਉਸਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਣਗੇ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮਕਸਦ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਉਹ ਫੜਿਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਸ ਥਾਂ, ਜਿਥੇ ਰਾਹ ਭੁੱਲ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੇ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਜਾਨਕੀ ਲੁਕ ਕੇ ਰਹਿ ਰਹੀ ਹੈ। ਜੇ ਹਨੁਮਾਨ ਇੱਥੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂ ਫੜਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਰਾਮ ਦੇ ਮਕਸਦ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਕੋਈ ਹੋਰ ਸਹਾਇਕ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ। ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਕੇ ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਕੋਈ ਹੋਰ ਵਾਨਰ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ ਜੋ, ਜੇ ਉਹ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ, ਜੋ ਸੌ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਹੈ, ਪਾਰ ਕਰ ਸਕੇ। ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਯਕੀਨ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਵੱਡਾ ਦੋਸ਼ ਹੋਵੇਗਾ ਜੇ ਹਨੁਮਾਨ ਸੀਤਾ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੇ, ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਗੱਲ ਨਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਵੈਦੇਹੀ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਜਿਥੇ ਥਾਂ ਤੇ ਸਮਾਂ ਵਿਰੋਧੀ ਹੋਣ, ਉੱਥੇ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਮਕਸਦ ਅਧੂਰਾ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਦੂਤ ਨੂੰ ਸੰਕਟ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਿਆ ਗਿਆ ਯੋਜਨਾ ਵੀ ਅਕਸਰ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੂਤ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਬੁਧੀਮਾਨ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਅਕਸਰ ਮਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹਨੁਮਾਨ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, "ਕਿਵੇਂ ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਫੇਲ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਨਿਰਾਸ਼ ਨਾ ਹੋਵਾਂ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਹੋਵੇ?" "ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਮੇਰੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਡਰ ਨਾ ਜਾਵੇ?" ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿਚ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ। "ਜੇ ਮੈਂ ਰਾਮ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕਰਾਂ, ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੈ ਤੇ ਅਡੋਲ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਹੈ, ਡਰਾਵਾਂਗਾ ਨਹੀਂ।" "ਮੈਂ ਰਾਮ ਦੇ ਬਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਤੇ ਧਰਮਕ ਬੋਲ ਕਹਾਂਗਾ, ਜੋ ਇक्षਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕਹਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਸੀਤਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰੇ, ਤੇ ਹਰ ਗੱਲ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦੱਸਾਂਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਂ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰੁੱਖ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ, ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਸੱਚੇ ਬੋਲ ਕਹੇ। ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਸੁੰਦਰਕਾਂਡ ਦੇ ਮਹਾਂ ਰਾਮਾਇਣ ਦੀ ਇਕੱਤੀਵੀਂ ਸਰਗਾ ਸੁਣੋ। ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਬਹੁਤ ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕਹੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਸੁਣ ਸਕੇ। "ਇਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਦਸ਼ਰਥ ਨਾਮ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਰਥ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਸੀ, ਜੋ ਧਰਮਕ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਤੇ ਇक्षਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ। ਉਹ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮੁੱਖ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਾਂਗ ਤਪਸਵੀ, ਸਮਰਾਟਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ, ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਉਹ ਅਹਿੰਸਾ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ, ਲੋਭੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਦਯਾਲੂ ਸੀ, ਤੇ ਸੱਚ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਰੱਖਦਾ ਸੀ; ਇਖਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਮੁਖੀ ਸੀ, ਸੁਭਾਗਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਤੇ ਵਧਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਰਾਜ-ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚੰਦਰਮਾ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਰਾਮ ਨਾਮ ਸੀ, ਜੋ ਬੁਧੀਮਾਨ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਨੁਧਾਰੀ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰਦਾ, ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ। ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਉਮਰ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਸੱਚ ਦੇ ਭਗਤ ਸੀ, ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਉਹ ਨਾਇਕ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਖਸ਼ਾਂ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਦੇ ਮਾਹਰ ਸੀ, ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਜਨਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੀ ਹਤਿਆ ਤੇ ਖਰ ਅਤੇ ਦੂਸ਼ਨ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਾਨਕੀ, ਤੂੰ, ਰਾਵਣ ਵਲੋਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਫੜੀ ਗਈ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਰਾਮ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮ੍ਰਿਗ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਠੱਗਿਆ, ਤੇ ਜਦ ਰਾਮ ਤੈਨੂੰ ਲੱਭਣ ਗਿਆ, ਤੂੰ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸੀਤਾ, ਉਸ ਵਲੋਂ ਅ攀ਕਤ ਹੋਈ। ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨਾਮ ਦਾ ਵਾਨਰ ਦੋਸਤ ਮਿਲਿਆ; ਫਿਰ ਰਾਮ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਜੇਤੂ, ਨੇ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਰਾਮ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜ ਮਹਾਨ-ਆਤਮਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵੀ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੀ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਲੱਭਣ ਲੱਗੇ। ਮੈਂ, ਸੰਪਾਤੀ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦਿਆਂ, ਸੌ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਵਿਸਾਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਦੇ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ; ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ, ਰੰਗ ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਮੈਂ ਰਾਮ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਹ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਲੱਭੀ ਗਈ; ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਾਨਕੀ, ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਸ਼ਚਰਜ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ; ਫਿਰ, ਜਦ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਕੁਲਾਂ 'ਤੇ ਖਤਮ ਹੋਏ, ਸੁੰਦਰ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਡਰੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਉਚਾ ਕਰ shimshapa ਰੁੱਖ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ। ਵਾਨਰ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੇ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ। ਉਹ, ਪਾਸੇ, ਉਪਰ ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਵੇਖਦੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਸਲੇਟੀ-ਰੰਗੀ ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ ਦੇ ਮੰਤਰੀ, ਵਾਯੁ-ਪੁਤਰ ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਅਥਾਹ ਹੈ, ਵੇਖਿਆ। ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਸੁੰਦਰਕਾਂਡ ਦੇ ਮਹਾਂ ਰਾਮਾਇਣ ਦੀ ਬਤੀਵੀਂ ਸਰਗਾ ਸੁਣੋ। ਫਿਰ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਵਿਅਥਿਤ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਸਫੈਦ ਛਾਲ ਦੀ ਪਹਿਰਾਵਾ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਤੇ ਸਲੇਟੀ-ਰੰਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਦਾ ਗੁਚਾ। ਉੱਥੇ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਵਾਨਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਨਿਮਰ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਸ਼ੋਕ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁਚੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪਿਘਲੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਸੀਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰਾਮ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਆਪਣਾ ਮਕਸਦ ਸਪਸ਼ਟ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਤੇ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।