ਸੀਤਾ, ਜਿਸਦਾ ਦਿਲ ਦੁਖ ਅਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਤੋਂ ਵਿਹੁੰਝਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਸਦਾ ਮਨ ਕਿੰਨਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ—ਅਜੇ ਤੱਕ ਟੁੱਟ ਕੇ ਹਜ਼ਾਰ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਵੰਡਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬਿਜਲੀ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਵੱਜ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਰਹਿਤ ਮੰਨਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਅਚੰਗਾ ਲੱਗਦੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਉਸਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੀ ਜਾਵੇਗੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਅਸਲ ਹਾਲਤ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸ ਸਕਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮੰਤਰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦਾ। ਉਹ ਸੋਚਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜਦ ਤੱਕ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਸਵਾਮੀ—ਰਾਮ—ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ, ਰਾਵਣ ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਸਦੇ ਅੰਗ ਤਿੱਖੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦੇਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਜਨਮ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕੋਈ ਜੀਵ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਕੰਡੇ ਦੀ ਪੀੜਾ ਸਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹੋਰ ਦੁੱਖ ਆ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਹੋਰ ਲੰਘਣਗੇ ਜਦ ਤੱਕ ਰਾਮ ਨਹੀਂ ਆਉਣਗੇ। ਇਹ ਉਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਚੋਰ, ਜਿਸਨੂੰ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਮੌਤ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਮਿਲੀ ਹੋਵੇ, ਰਾਤਾਂ ਗਿਣਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। "ਹੇ ਰਾਮ! ਹੇ ਲਕਸ਼ਮਣ! ਹੇ ਸੁਮਿਤਰਾ! ਹੇ ਰਾਮ ਦੀ ਮਾਂ! ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਮਾਂ! ਮੈਂ, ਜਿਸਦਾ ਭਾਗ ਗ਼ਲਤ ਹੈ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਗੁੰਮ ਹੋਈ ਜਹਾਜ਼ ਵਾਂਗ, ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਰਹੀ ਹਾਂ।" ਸੀਤਾ ਸੋਚਦੀ ਹੈ ਕਿ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ—ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ—ਉਹਦੇ ਕਰਕੇ, ਮ੍ਰਿਗ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਮਾਰੇ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਸਿੰਘ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਏ ਹੋਣ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਕਾਲ ਨੇ ਮ੍ਰਿਗ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਮੂਰਖ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਦ ਉਹ ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭੇਜ ਬੈਠੀ। "ਹੇ ਰਾਮ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਦੇ ਪੱਕੇ ਹੋ, ਲੰਮੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ! ਹੇ ਪੂਰਨ ਚੰਨ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ! ਹੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਤੇ ਹਿਤੈਸ਼ੀ! ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਮੈਂ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵਲੋਂ ਮੌਤ ਲਈ ਨਿਯਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹਾਂ।" "ਮੇਰੀ ਇਹ ਨਿਸ਼ਠਾ, ਸਬਰ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੌਣਾ, ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ—ਇਹ ਸਭ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਅਕ੍ਰਿਤਘਣ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦਇਆ ਦਿਖਾਈ ਜਾਵੇ।" ਸੀਤਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਸਦੀ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰਥਾ, ਉਸਦਾ ਵ੍ਰਤ, ਸਭ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਚੁੱਕੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਅੱਜ ਉਹ ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਰਹੀ, ਉਹ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਉਹ ਸੋਚਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜਦ ਰਾਮ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਹੁਕਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਵਣਵਾਸ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਉਣਗੇ, ਉਹ ਹੋਰ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਣਗੇ, ਪਰ ਮੈਂ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਰਾਮ ਤੇ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਆਪਣਾ ਇਹ ਦੁਖੀ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗੀ। "ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਜ਼ਹਿਰ ਜਾਂ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਖਤਮ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹਾਂ, ਪਰ ਇੱਥੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਜ਼ਹਿਰ ਜਾਂ ਹਥਿਆਰ ਦੇਵੇ।" ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਸੀਤਾ ਆਪਣੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿਚ ਗੁੰਝਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਚੋਟੀ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜੀ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕੀਤਾ, "ਇਸ ਚੋਟੀ ਨਾਲ ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਯਮਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲੀ ਜਾਵਾਂਗੀ।" ਉਹ, ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਕੋਮਲ ਤੇ ਸੁਭਗ ਸੀ, ਇੱਕ ਦਰੱਖਤ ਦੀ ਟਾਹਣੀ ਵਲ ਵਧੀ, ਰਾਮ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹੋਈ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਸ਼ਕੁਨ ਆਉਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਜਿਹੜੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਨ ਤੇ ਜੋ ਪੂਰਨ ਨਿਸ਼ਠਾ ਰਾਹੀਂ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ, ਸੁੰਦਰ ਕਾਂਡ ਦੇ ਉੱਤਮ ਵਾਲ਼ਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਉੱਤਰੀ-ਉਣਤੀਸਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਦਿਓ। ਜਦ ਸੀਤਾ, ਜੋ ਦੁਖੀ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਤੋਂ ਵਿਹੁੰਝੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਮਨ ਉੱਤੇ ਦੁੱਖ ਨੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਸ਼ੁਭ ਸ਼ਕੁਨ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਸਦੀ ਖੁਬਸੂਰਤ ਖੱਬੀ ਅੱਖ, ਲੰਬੀਆਂ ਭੌਂਹਾਂ ਅਤੇ ਚੌੜੀਆਂ ਸਫੈਦੀਆਂ ਨਾਲ ਘੇਰੀ ਹੋਈ, ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਈ—ਇੱਕ ਲਾਲ ਕਮਲ ਵਾਂਗ, ਜਿਸਨੂੰ ਮੱਛੀ ਛੂਹ ਲਵੇ। ਉਸਦਾ ਖੱਬਾ ਬਾਂਹ, ਜੋ ਸੋਹਣਾ, ਗੋਲ ਤੇ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਰਾਮ ਨੇ ਕਦੇ ਗਹਿਣੇ ਪਾਏ ਹੋਣ, ਅਚਾਨਕ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸਦੀ ਜੰਗ੍ਹ, ਜੋ ਹਾਥੀ ਦੇ ਸੁੰਡ ਵਰਗੀ ਮੋਟੀ ਤੇ ਦੂਜੀ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਈ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਮ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋਵੇ। ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਲਿਪਟਿਆ ਕਪੜਾ, ਜਦ ਉਹ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਖੜੀ ਸੀ, ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਥੱਲੇ ਸਲਾਈਡ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸ਼ੁਭ ਸ਼ਕੁਨਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਜਿਹੜੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਪੁੱਤ੍ਰੀਆਂ ਨੇ ਵੇਖੇ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਭੌਂਹਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਤੇ ਧੁੱਪ ਨਾਲ ਸੁੱਕਿਆ ਬੀਜ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਫਿਰ ਹਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਉਸਨੇ ਮਨੋਬਲ ਪਰਤ ਲਿਆ। ਉਸਦੇ ਬਿੰਬਾ ਫਲ ਵਰਗੇ ਹੋਠ, ਅੱਖਾਂ, ਭੌਂਹਾਂ ਅਤੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਚਿਹਰਾ, ਚਿੱਟੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਨ ਰਾਹੂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਚਮਕੇ। ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਹੋਈ, ਉਸਦੀ ਬੇਚੈਨੀ ਘੱਟੀ, ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਨਨੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਚੰਨ ਚੜ੍ਹੇ। ਹੁਣ, ਸੁੰਦਰ ਕਾਂਡ ਦੇ ਮਹਾਨ ਵਾਲ਼ਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਤੀਸਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵੱਲ ਸੁਣੋ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਹਨੁਮਾਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲਾ ਤੇ ਧੀਰਜੀ ਸੀ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਸੀ—ਤ੍ਰਿਜਟਾ, ਸੀਤਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਾਖਸ਼ਸੀ ਔਰਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੇ ਗਏ ਧਮਕੀਆਂ। ਉਹ, ਜੋ ਨੰਦਨ ਵਾਨ ਦੀ ਦੇਵੀ ਵਰਗੀ ਲਗ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਰਾਜ ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕਈ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤੇ। "ਜਿਸਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲਈ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਲੱਖਾਂ ਵਾਨਰ ਸਭ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੈ। ਮੈਂ ਚੁਪਚਾਪ ਰਹਿ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਜਾਂਚ ਕੇ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖ ਲਿਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚਲੇ ਅੰਤਰ, ਲੰਕਾ ਨਗਰੀ ਅਤੇ ਰਾਵਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਪੂਰਾ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲੈ ਲਿਆ ਹੈ।" ਹੁਣ ਹਨੁਮਾਨ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, "ਮੈਂ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਸ ਅਤੁੱਲ ਰਾਮ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਤਰਸ ਰਹੀ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿਵਾਂ?" ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, "ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਹੌਂਸਲਾ ਅਫ਼ਜ਼ਾਈ ਕਰਾਂ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪੂਰਨ ਚੰਨ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਪਰ ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਦੀ।" "ਜੇ ਮੈਂ ਇਸ ਧਰਮੀ ਔਰਤ, ਜਿਹਦਾ ਮਨ ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਨਾ ਦਿਵਾਂ ਤੇ ਇੱਥੋਂ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਗਲਤ ਹੋਵੇਗੀ। ਜੇ ਮੈਂ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਇਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਜਾਨਕੀ ਰਾਣੀ ਆਪਣੇ ਰੱਖਿਆਕਾਰ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਛੱਡ ਦੇਵੇਗੀ।" "ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਮ, ਜੋ ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਚੰਨ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਰਾਤ ਵਿਚ ਰਾਖਸ਼ਸੀ ਔਰਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਜੋ ਕੁਝ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਸਹਿਣਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਇਸ ਮੁਸ਼ਕਲ ਘੜੀ ਵਿੱਚ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਜੇ ਮੈਂ ਇਸ ਰਾਤ ਵਿਚ ਉਸਨੂੰ ਧੀਰਜ ਨਾ ਦਿਵਾਂ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਛੱਡ ਦੇਵੇਗੀ। ਜੇ ਰਾਮ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛੇ, 'ਸੀਤਾ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਕਿਹਾ?'—ਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨਾ ਕਰੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਕੀ ਜਵਾਬ ਦਿਆਂ? ਜੇ ਮੈਂ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਇੱਥੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸੀਤਾ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਲਏ ਨਿਕਲ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਕਕੁਤਸਥ ਰਾਮ ਆਪਣੀ ਗੁੱਸੇ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੀਤਾ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਪੀੜਾ, ਉਸਦੇ ਸਹਿਣ ਵਾਲੇ ਦੁੱਖ, ਉਸਦੇ ਉੱਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਅਤੇ ਹਨੁਮਾਨ ਦੇ ਵਿਚਾਰ—ਇਹ ਸਭ ਇਕ ਮਾਲਾ ਵਾਂਗ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਆਸ ਅਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ਾ, ਧੀਰਜ ਅਤੇ ਸੰਕਟ, ਪਰਮ ਧਰਮ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ, ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।