ਰਾਜਾ ਸਗਰ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਮਿਆਦ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਉਹ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪਰਲੋਕ ਸਿਧਾਰ ਗਿਆ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਅਤਿ ਧਰਮਵਾਨ ਅਤੇ ਉੱਚ ਆਦਰਸ਼ਾਂ ਵਾਲੇ ਅੰਸ਼ੁਮਾਨ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਚੁਣ ਲਿਆ। ਅੰਸ਼ੁਮਾਨ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦਿਲੀਪ ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਲਈ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਅੰਸ਼ੁਮਾਨ ਨੇ ਰਾਜ ਦਿਲੀਪ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਤੀਹ-ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਕ ਆਸੁਤਕਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵਸਦਾ ਰਿਹਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਤਪ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਿਆ। ਦਿਲੀਪ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀ ਵਿਪਤਿ ਸੁਣ ਕੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਕੋਈ ਉਪਾਏ ਨਹੀਂ ਸੋਚ ਸਕਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਚਿੰਤਾ ਸੀ ਕਿ ਗੰਗਾ ਦੀ ਉਤਰਾਈ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀ ਪਿੰਡ-ਦਾਨ ਅਤੇ ਜਲ-ਕ੍ਰਿਆ ਹੋ ਸਕੇ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲੇ। ਦਿਲੀਪ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ ਲਗਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਭਗੀਰਥਾ ਨਾਮ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਉੱਚ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਦਿਲੀਪ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਯਜਨ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਤੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਕ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਪਰ, ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਉਪਾਏ ਨਾ ਲੱਭ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਰੋਗੀ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪਰਲੋਕ ਸਿਧਾਰ ਗਿਆ। ਆਪਣੇ ਤਪ ਅਤੇ ਪੁਣਿਆਂ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਭਗੀਰਥਾ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ। ਭਗੀਰਥਾ, ਜੋ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਸੀ, ਬਿਨਾ ਸੰਤਾਨ ਦੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸੀ। ਰਾਜ ਭਗੀਰਥਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਗੋਕਰਨਾ ਵਿੱਚ ਲੰਬਾ ਤਪ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਕ ਪੰਜ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰੇ, ਹੱਥ ਉੱਚੇ ਕਰਕੇ, ਮਹੀਨੇ-ਮਹੀਨੇ ਖਾਣਾ ਖਾ ਕੇ, ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ ਭਯਾਨਕ ਤਪ ਕਰਿਆ। ਇਸ ਤਪ ਦੇ ਪੂਰੇ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਪ੍ਰਭੁ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ ਹਨ, ਭਗੀਰਥਾ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਭਗੀਰਥਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਤਪ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਮੰਗ ਲੈ।" ਭਗੀਰਥਾ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਥੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਪੂਰਵਜ ਸਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਦਾ ਜਲ ਮਿਲੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅਸਥੀਆਂ ਗੰਗਾ ਦੇ ਜਲ ਨਾਲ ਭੀਜਣ, ਉਹ ਸਭ ਉੱਚਤਮ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਣ, ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਸਮੇਤ। ਇਹ ਮੇਰੀ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਕਿ ਇक्षਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਹੋਵੇ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਭਗੀਰਥਾ, ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਮਹਾਨ ਹੈ। ਇਹ ਹੋਵੇ, ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ। ਪਰ, ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੀ ਵੱਡੀ ਧੀ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਹਰਾ (ਸ਼ਿਵ) ਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਭਾਰ ਢੋਣ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰ। ਧਰਤੀ ਗੰਗਾ ਦੀ ਉਤਰਾਈ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ; ਮੈਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ (ਸ਼ਿਵ) ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਭਗੀਰਥਾ ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਾਂ ਅਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਪ੍ਰਸੰਗ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਅਗਲੇ ਪ੍ਰਸੰਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਈ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਰਗ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਮਾ, ਭਗੀਰਥਾ ਨੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਪਣਾ ਅੰਗੂਠਾ ਦਬਾ ਕੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤਕ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਸਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਉਮਾਪਤੀ, ਪਸ਼ੁਪਤੀ (ਸ਼ਿਵ) ਨੇ ਭਗੀਰਥਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ। ਹਿਮਾਵਤ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਢੋਵਾਂਗਾ।" ਤਦ, ਹਿਮਾਵਤ ਦੀ ਵੱਡੀ ਧੀ, ਗੰਗਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸਤਿਕਾਰਿਤ ਸੀ, ਇੱਕ ਅਤਿ ਵੱਡਾ ਰੂਪ ਅਤੇ ਅਸਹਿਣੀ ਗਤੀ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ ਆਈ। ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ, ਗੰਗਾ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਉਤਰੀ; ਉਹ ਗੰਗਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਸੀ, ਆਪਣਾ ਰਸਤਾ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ। ਉਹ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਧਾਰ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਦਾਖਲ ਹੋਈ; ਉਸ ਦੀ ਆਕੜ ਦੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਤ੍ਰਿਨੈਣ (ਸ਼ਿਵ) ਨੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਲੁਕਾਉਣ ਦਾ ਨਿਰਣੈ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗੀ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਜਟਾ, ਜੋ ਹਿਮਾਲਿਆ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਗੰਗਾ ਫਸ ਗਈ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਤਕ ਨਾਹ ਪਹੁੰਚ ਸਕੀ। ਜਟਾ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰਸਤਾ ਨਾ ਮਿਲਿਆ, ਤੇ ਗੰਗਾ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਭਟਕਦੀ ਰਹੀ। ਇਸ ਜਗ੍ਹਾ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਤਪਸੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਉਪਸਥਿਤੀ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਹਰਾ (ਸ਼ਿਵ) ਨੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਬਿੰਦੁਸਰਸ ਝੀਲ ਵੱਲ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਗੰਗਾ ਛੁੱਟੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਸੱਤ ਧਾਰਾਵਾਂ ਨਿਕਲੀਆਂ। ਹਲਾਦਿਨੀ, ਪਾਵਨੀ, ਅਤੇ ਨਲਿਨੀ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਰਾਵਾਂ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਵਹੀਆਂ। ਸੁਚਕਸ਼ੁ, ਸੀਤਾ, ਅਤੇ ਸਿੰਧੂ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਧਾਰਾਵਾਂ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਚਲੀਆਂ। ਸੱਤਵੀਂ ਧਾਰਾ ਭਗੀਰਥਾ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਪਈ; ਭਗੀਰਥਾ, ਰਾਜਾ-ਰਿਸ਼ੀ, ਆਪਣੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਪਿਆ।