ਰਾਕਸ਼ਸਣਾਂ ਦੇ ਕਹੇ ਹੋਏ ਕਰੜੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਮਲ-ਨੈਨੀ ਸੀਤਾ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਦੁਖੀ ਮਨ ਨਾਲ, ਪਰ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, "ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਨਫ਼ਰਤ ਭਰੇ ਬਚਨ ਮਿਲ ਕੇ ਕਹਿ ਰਹੀਆਂ ਹੋ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਬਾਤਾਂ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਟਿਕਦੀਆਂ। ਇੱਕ ਮਨੁੱਖੀ ਔਰਤ ਕਦੇ ਵੀ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦਾ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ। ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਖਾ ਲਵੋ, ਪਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਮੰਨੂंगी। ਮੇਰਾ ਪਤੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਗਰੀਬ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਰਾਜ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋਵੇ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਉਹੀ ਮੇਰਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ। ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਧਾਨ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਵਰਚਲਾ ਸੂਰਜ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਚੀ ਇੰਦਰ ਦੀ, ਅਰੁੰਧਤੀ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਦੀ, ਅਤੇ ਰੋਹਿਣੀ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਜਿਵੇਂ ਲੋਪਾਮੁਦਰਾ ਅਗਸਤਯ, ਸੁਕੰਯਾ ਚ੍ਯਵਨ, ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਸਤ੍ਯਵਾਨ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੀਮਤੀ ਕਪਿਲ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਜਿਵੇਂ ਮਦਯੰਤੀ ਸੌਦਾਸ, ਕੇਸ਼ਿਨੀ ਸਗਰ, ਦਮਯੰਤੀ ਨਲ ਅਤੇ ਭੀਮੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ—ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਰਾਮ, ਜੋ ਇක්ෂਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਅਰਪਿਤ ਹਾਂ।" ਸੀਤਾ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਣਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਡਰਾਉਣੇ ਬਚਨ ਕਹਿ ਧਮਕਾਉਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਹਨੂਮਾਨ, ਜੋ ਸ਼ਿੰਸ਼ਪਾ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵਿੱਚ ਛੁਪ ਕੇ ਚੁੱਪਚਾਪ ਸਾਰਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਣਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਸੀਤਾ ਵੱਲ ਵਧੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਲੰਮੇ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਕਦੇ ਦੰਦ ਚੱਟਦੀਆਂ, ਜਦਕਿ ਸੀਤਾ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਤਿੱਖੇ ਕੁਹਾੜੇ ਚੁੱਕ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਹਿਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, "ਇਹ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਇਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੋਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।" ਉਹ ਭੈਅਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸਣਾਂ ਦੀਆਂ ਧਮਕੀਆਂ ਨਾਲ ਡਰੀ ਹੋਈ ਸੀਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੰਝੂ ਪੁੰਝੇ ਅਤੇ ਸ਼ਿੰਸ਼ਪਾ ਦੇ ਰੁੱਖ ਕੋਲ ਆ ਗਈ। ਦੁਖੀ, ਦੁਬਲੀ ਅਤੇ ਮੈਲੀ ਚੋਲੀ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀਤਾ, ਰਾਕਸ਼ਸਣਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਉਥੇ ਖੜੀ ਰਹੀ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਚਿਹਰੇ ਅਤੇ ਪੇਟ ਪੱਸ ਹੋਈ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਵਿਨਤਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀ, "ਸੀਤਾ, ਤੇਰੇ ਪਤੀ ਦਾ ਪਿਆਰ ਹੁਣ ਕਾਫ਼ੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਹੱਦ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੈ। ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਪ੍ਰਤਾਪੀ ਹੈ।" "ਵੈਦੇਹੀ, ਜੇ ਤੂੰ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਮੰਨ ਲਵੇਂ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਤੋਂ ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਣੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਦੇਵਤਮ ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ। ਜਿਵੇਂ ਸ੍ਵਾਹਾ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਸ਼ਚੀ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਯ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੂੰ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਹੋ ਜਾ। ਰਾਮ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ, ਜੋ ਅਜਿਹਾ ਦੁਖੀ ਤੇ ਨਿਰਾਸ ਹੈ? ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਇਸੀ ਵੇਲੇ ਖਾ ਜਾਵਾਂਗੇ।" ਫਿਰ ਵਿੱਖਟਾ ਨਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਹੋਰ ਰਾਕਸ਼ਸੀ, ਜਿਸਦੇ ਢੀਲੇ ਸੂਧਣ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੀਤਾ ਵੱਲ ਮੁੱਕਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਧਮਕਾਉਂਦੀ ਹੈ, "ਮੈਥਿਲੀ, ਤੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਅਣਚੰਗੀ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਲਈਆਂ, ਸਿਰਫ਼ ਦਇਆ ਤੇ ਨਰਮੀ ਕਰਕੇ। ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਸਮੇਂ ਤੇ ਦਿੱਤੀ ਚੰਗੀ ਸਲਾਹ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੀ। ਤੈਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਅਸੰਭਵ ਸੀ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਰਾਵਣ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਕੈਦ ਹੈਂ। ਇੱਥੋਂ ਤੈਨੂੰ ਇੰਦਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬਚਾ ਸਕਦਾ। ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਹੰਝੂ ਛੱਡ ਦੇ, ਇਹ ਵਿਅਰਥ ਦੁਖ ਛੱਡ ਦੇ। ਖੁਸ਼ ਰਹਿ, ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦੇ।" "ਸੀਤਾ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਮਨਚਾਹਾ ਵਿਹਾਰ ਕਰ। ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਨਾਰੀ ਦੀ ਜਵਾਨੀ ਛਿਨਭੰਗੁਰ ਹੈ। ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਮਿਲਿਆ, ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈਂ, ਸੁੰਦਰ ਬਾਗਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜੀ ਖੇਤਰ ਤੇਰਾ ਹੱਕ ਹੈ। ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਘੁੰਮ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਾਰੀਆਂ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਹੋਣਗੀਆਂ। ਜੇ ਤੂੰ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਦਿਲ ਕੱਢ ਕੇ ਖਾ ਜਾਵਾਂਗੀ।" "ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ, ਤਾਂ ਚੰਡੋਦਰੀ ਨਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸੀ—" ਉਸਨੇ ਵੱਡਾ ਭਾਲਾ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਾਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਹਰਣ-ਨੇਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਜਿਸਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਸੂਧਣ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਹਨ—" "ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਦੇਖਿਆ ਸੀ ਕਿ ਰਾਵਣ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਵੱਡਾ ਗੁੱਸਾ ਆਇਆ। ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਜਿਗਰ, ਤਿਲ, ਦਿਲ ਤੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਖਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ। ਮੇਰਾ ਮਨ ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਪੈਰ ਤੇ ਸਿਰ ਵੀ ਖਾਣ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਹੈ।" ਫਿਰ ਪ੍ਰਘਾਸਾ ਨਾਂ ਦੀ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਆਓ, ਇਸ ਕਠੋਰ ਨਾਰੀ ਦਾ ਗਲਾ ਘੁੱਟੀਏ, ਹੋਰ ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰੀਏ। ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਈਏ ਕਿ ਮਨੁੱਖੀ ਔਰਤ ਮਰੀ ਹੋਈ ਹੈ।" "ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ, ਰਾਵਣ ਆਖੇਗਾ, 'ਇਸਨੂੰ ਖਾ ਜਾਓ।'" ਫਿਰ ਅਜਾਮੁਖੀ ਨਾਂ ਦੀ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਆਓ, ਇਸਨੂੰ ਕੱਟੀਏ ਤੇ ਹਰੇਕ ਲਈ ਵੰਡ ਕਰੀਏ, ਜਿਵੇਂ ਵੰਡ ਹੋਵੇ, ਵਿਵਾਦ ਨਾ ਹੋਵੇ।" "ਝੱਟੀ ਸ਼ਰਾਬ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਾਲਾਵਾਂ ਲਿਆਓ।" ਫਿਰ ਸ਼ੂਰਪਣਖਾ ਨਾਂ ਦੀ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਅਜਾਮੁਖੀ ਜੋ ਕਹਿ ਰਹੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਚਲੋ, ਜਲਦੀ ਸ਼ਰਾਬ ਲਿਆਓ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਵਣ ਦੀਆਂ ਰਾਕਸ਼ਸਣਾਂ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਡਰਾ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਆਗਿਆ ਮਨਵਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।