ਰਾਵਣ ਨੇ, ਜੋ ਦਸ ਮੱਥਿਆਂ ਵਾਲਾ ਮਹਾਬਲੀ ਸੀ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਬਹੁਤ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਉਸ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, “ਜੋ ਇਸਤਰੀ ਮਨੋਂ ਤਿਆਰ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਸਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਾ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਦੁੱਖੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇਸਤਰੀ ਮਨੋਂ ਰਾਜ਼ੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।” ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਉਥੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਉੱਥੋਂ ਚਲਿਆ, ਧਰਤੀ ਕੰਬਣੀ ਲੱਗ ਪਈ। ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਪਰਵેશ ਕਰ ਗਿਆ। ਉਸਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇਵੀਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਨਾਗਾਂ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ ਤੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਰਾਵਣ ਨੇ, ਜਿਸਦੀ ਅਕਲ ਕਾਮ ਵਲ ਝੁਕ ਚੁਕੀ ਸੀ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਡਾਂਟਿਆ ਤੇ ਡਰਾਏ ਹੋਏ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਣੀਆਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੱਖ ਵਿਚ ਕਰ ਲੈਣ। ਜਦ ਰਾਵਣ ਅੰਦਰਲੇ ਕਮਰੇ ਵੱਲ ਪਰਤ ਗਿਆ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ ਰਾਕਸ਼ਸਣੀਆਂ ਸੀਤਾ ਵੱਲ ਵਧੀਆਂ। ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਕਰੜੇ ਤੇ ਅਪਮਾਨਜਨਕ ਬੋਲਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਸੀਤੇ, ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਰਾਵਣ, ਦਸ ਮੱਥਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਪੌਲਸਤਿਆ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮੁਖੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣਨ ਦਾ ਮੌਕਾ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਰਹੀ। ਇਹ ਰਾਵਣ ਪੂਰੇ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਜਿੱਤੂ ਹੈ।” ਫਿਰ ਇੱਕ ਰਾਕਸ਼ਸੀ, ਏਕਜਟਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣ ਲੱਗੀ, “ਸਾਡਾ ਵੰਸ਼ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਮਨੋਂ ਉਤਪੰਨ ਪੁਲਸਤਿਆ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹੈ। ਪੁਲਸਤਿਆ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿਸ਼ਰਵਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਮਹਾਨ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਵਣ ਹਨ। ਤੂੰ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਵਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਬਣ ਜਾਂਦੀ?” ਹਰਿਜਟਾ ਨਾਮ ਦੀ ਇੱਕ ਹੋਰ ਰਾਕਸ਼ਸੀ, ਬਿੱਲੀ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀ, “ਜਿਸ ਰਾਵਣ ਨੇ ਤਿੰਤੀਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾਇਆ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣਨ ਤੋਂ ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਰਹੀ?” ਉਹ ਆਖਦੇ ਰਹੇ ਕਿ ਰਾਵਣ ਆਪਣੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਣੀਆਂ ਅਤੇ ਮਹਲਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਣ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਹੈ। ਫਿਰ ਵਿਕਟਾ ਨਾਮ ਦੀ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਜਿਸ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਤਾਕਤ ਅੱਗੇ ਹਾਥੀ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਦੈਤ ਵੀ ਹਾਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹੈ। ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣਨ ਤੋਂ ਕਿਉਂ ਮੁਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ?” ਦੁਰਮੁਖੀ ਨਾਮ ਦੀ ਇੱਕ ਹੋਰ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਕਹਿੰਦੀ, “ਜਿਸ ਰਾਵਣ ਲਈ ਸੂਰਜ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਦਾ, ਹਵਾ ਵੀ ਡਰਦੀ ਹੈ, ਰੁੱਖ ਉਸਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਪਹਾੜ ਪਾਣੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਬੱਦਲ ਉਸਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਉਸ ਨਾਲ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ?” ਉਹ ਸਭ ਰਾਕਸ਼ਸਣੀਆਂ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਦੀਆਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਕਦੇ ਧਮਕਾਉਂਦੀਆਂ, ਕਦੇ ਲਾਲਚ ਦਿੰਦੀਆਂ, ਤੇ ਕਦੇ ਉਸਦੀ ਉਪਮਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਆਖਦੀਆਂ, “ਅਸੀਂ ਜੋ ਕਹਿ ਰਹੀਆਂ ਹਾਂ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਭਲੇ ਲਈ ਹੈ। ਜੇ ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੀ, ਤਾਂ ਜਿੰਦ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੀ।” ਫਿਰ, ਉਹ ਸਭ ਰਾਕਸ਼ਸਣੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਵਿਅਕਤਿਤਵ ਵਿੱਚ ਵਿਅੰਗ ਅਤੇ ਕਰੂੜਤਾ ਭਰਕੇ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਅਪਮਾਨਜਨਕ ਤੇ ਭੈੜੇ ਬੋਲਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਉਹ ਆਖਦੀਆਂ, “ਸੀਤੇ, ਤੂੰ ਰਾਵਣ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਲੈਂਦੀ? ਤੂੰ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖੀ ਪਤੀ ਨਾਲ ਜੁੜਨ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਵਧਾ ਕੇ ਦੇਖ ਰਹੀ ਹੈਂ। ਰਾਮ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾ, ਉਹ ਹੁਣ ਤੇਰਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬਣ ਸਕਦਾ। ਰਾਵਣ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਧਨ-ਸੰਪਦਾ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ।” ਉਹ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਰਾਮ ਦੀ ਹਾਲਤ ਦੱਸ ਕੇ ਹੌਂਸਲਾ ਤੋੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, “ਜਿਸ ਰਾਮ ਨੂੰ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਉਹ ਰਾਜ ਪਦ ਤੋਂ ਵੰਚਿਤ, ਨਿਰਾਸ਼ ਤੇ ਹਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਤੂੰ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਚੁਣਦੀ?” ਇਹ ਸਭ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੀਤਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਜੂ ਲੈ ਕੇ ਬੋਲੀ, “ਤੁਸੀਂ ਜਿਹੜੀਆਂ ਮੰਦੀ ਤੇ ਪਾਪੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹੋ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਠਿਕਾਣਾ ਨਹੀਂ ਬਣ ਸਕਦੀਆਂ। ਇੱਕ ਮਨੁੱਖੀ ਇਸਤਰੀ ਕਦੇ ਵੀ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ। ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਖਾ ਲਵੋ, ਪਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਗੱਲ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮੰਨੂਗੀ।” ਸੀਤਾ ਨੇ ਅੱਗੇ ਆਖਿਆ, “ਚਾਹੇ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਰਾਜ ਤੋਂ ਵੰਚਿਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਗਰੀਬ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਸਿਰਮੌਰ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਵਰਚਲਾ ਸੂਰਜ ਦੀ, ਸ਼ਚੀ ਇੰਦਰ ਦੀ, ਅਰੁੰਧਤੀ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਦੀ, ਰੋਹਿਣੀ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ, ਲੋਪਾਮੁਦਰਾ ਅਗਸਤਯ ਦੀ, ਸੁਕੰਯਾ ਚਯਵਨ ਦੀ, ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਸਤ੍ਯਵਾਨ ਦੀ, ਸ਼੍ਰੀਮਤੀ ਕਪਿਲ ਦੀ, ਮਦਯੰਤੀ ਸੌਦਾਸ ਦੀ, ਕੇਸ਼ਿਨੀ ਸਗਰ ਦੀ, ਦਮਯੰਤੀ ਨਲ ਦੀ, ਅਤੇ ਭੀਮੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਮੈਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਰਾਮ, ਜੋ ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਸਿਰਮੌਰ ਹੈ, ਦੀ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਪਤਨੀ ਹਾਂ।” ਸੀਤਾ ਦੀ ਇਹ ਅਟੁੱਟ ਨਿਸ਼ਠਾ ਤੇ ਵਚਨਬੱਧਤਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਣੀਆਂ ਰਾਵਣ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਤੇ ਧਮਕਾਉਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਦ੍ਰਿਸ਼, ਹਨੁਮਾਨ, ਜੋ ਸ਼ਿੰਸ਼ਪਾ ਰੁੱਖ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਚੁੱਪਚਾਪ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ—ਉਸਨੇ ਉਹਨਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸਣੀਆਂ ਨੂੰ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਧਮਕਾਉਂਦੇ ਸੁਣਿਆ।