ਰਾਵਣ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਲਈ ਭਯਾਨਕ ਸੀ, ਮੈਥਿਲੀ (ਸੀਤਾ) ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਣੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਲੱਖਣ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ—ਕਿਸੇ ਦੀ ਇੱਕ ਅੱਖ ਸੀ, ਕਿਸੇ ਦਾ ਇੱਕ ਕੰਨ, ਕਿਸੇ ਦੇ ਕੰਨ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਕਿਸੇ ਦੇ ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਕੰਨ, ਕਿਸੇ ਦੇ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ, ਲਟਕਦੇ ਕੰਨ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਕੰਨ ਨਹੀਂ। ਕੁਝ ਦੀਆਂ ਹਥੇਲੀਆਂ ਹਾਥੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਕੁਝ ਦੇ ਪੈਰ ਘੋੜੇ ਦੇ ਖੁਰਾਂ ਵਰਗੇ, ਕੁਝ ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਪੈਰ ਵਾਲੀਆਂ, ਕੁਝ ਦੀਆਂ ਛੋਟੀਆਂ ਪੈਰੀਂ, ਇੱਕ ਅੱਖ ਵਾਲੀਆਂ, ਇੱਕ ਪੈਰ ਵਾਲੀਆਂ, ਚੌੜੀਆਂ ਪੈਰੀਂ, ਤੇ ਕੁਝ ਦੇ ਪੈਰ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਕੁਝ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਗਰਦਨ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀਆਂ, ਛਾਤੀ ਤੇ ਪੇਟ ਵਿਅਪਕ, ਮੂੰਹ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵੀ ਵੱਡੀਆਂ, ਲੰਬੀਆਂ ਜੀਭਾਂ ਤੇ ਨੱਖ ਵੀ ਸੀ। ਕੋਈ ਨੱਕ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਕੋਈ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀ, ਕੋਈ ਗਾਂ ਜਿਹਾ ਚਿਹਰਾ, ਕੋਈ ਸੂਰ ਵਾਂਗ ਚਿਹਰਾ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਇਸ ਲਈ ਸੀ ਕਿ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਸੀਤਾ ਜਲਦੀ ਰਾਵਣ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਵੇ। ਫਿਰ ਰਾਵਣ ਨੇ ਸਾਰੀਆਂ ਰਾਕਸ਼ਸਣੀਆਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ: "ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੀਆਂ ਜਲਦੀ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਵੋ। ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਕਰਵੇ, ਦੋਵੇਂ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਮਨਾਉਣ, ਦਾਨ ਦੇਣ ਜਾਂ ਵੰਡਣ ਰਾਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਵੀ ਹੋ ਸਕੇ, ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਮੰਨਾਉ। ਜੇ ਲੋੜ ਪਏ ਤਾਂ ਡਰਾ ਕੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਲਿਆਓ।" ਐਸਾ ਕਈ ਵਾਰੀ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਾਨਕੀ ਉੱਤੇ ਗੱਜ ਕੇ ਚੱਲਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਧਾਨਯਮਾਲਿਨੀ ਨੇ ਆ ਕੇ ਦਸ-ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾਈ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਖੇਡ, ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਸੀਤਾ ਦੀ ਲੋੜ ਕੀ ਹੈ?" ਉਹ ਆਖਦੀ ਹੈ, "ਇਹ ਨਿਰਾਸ, ਮਨੁੱਖੀ ਔਰਤ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਤਰਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ? ਦੇਵਤੇ, ਸਭ ਉੱਤਮ ਸੁਖ—ਇਹ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੇ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਅਣਮਨੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਇੱਛਕ ਹੁੰਦਾ, ਉਹਦਾ ਸਰੀਰ ਪੀੜਤ ਹੁੰਦਾ। ਪਰ ਜੋ ਔਰਤ ਸਹਿਮਤ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਸੁਖ ਹੀ ਸੁੰਦਰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।" ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਵਣ, ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਉਥੋਂ ਹਟ ਗਿਆ। ਦਸ-ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕੰਬਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਪਰਵਿਸ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਦੇਵੀ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਨਾਗ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਕਨਿਆਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਤੇ ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈਆਂ। ਇੰਝ, ਮਿਥਿਲਾ ਦੀ ਪੁੱਤਰੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਝਿੜਕਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕਾਮ ਵਾਸਨਾ ਵਿਚ ਮਗਨ ਰਾਵਣ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਵਣ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਲਈ ਭਯੰਕਰ ਸੀ, ਸਾਰੀਆਂ ਰਾਕਸ਼ਸਣੀਆਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦੇ ਕੇ ਉਥੋਂ ਤੁਰ ਗਿਆ। ਜਦ ਰਾਵਣ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਪਰਤ ਗਿਆ, ਉਹ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ ਰਾਕਸ਼ਸਣੀਆਂ ਸੀਤਾ ਵੱਲ ਦੌੜੀਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਕਠੋਰ ਤੇ ਤਿੱਖੇ ਬੋਲ ਆਖੇ। ਉਹ ਆਖਦੀਆਂ ਹਨ, "ਸੀਤੇ, ਤੂੰ ਪੌਲਸਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮਹਾਨ ਰਾਵਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੋਣ ਦੀ ਕਦਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ।" ਫਿਰ ਇਕ ਰਾਕਸ਼ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਏਕਜਟਾ ਸੀ, ਤੇ ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਆਖਦੀ ਹੈ, "ਇਹ ਛੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਚੌਥਾ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਪੁਲਸਤਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਮਨ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਪੁਲਸਤਿਆ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਮਨ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਮਹਾਨ ਤੇਜੀ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼੍ਰਵਾ ਹਨ, ਉਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ। ਵਿਸ਼੍ਰਵਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਵਣ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਹੈ, ਤੂੰ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਲਕੜੀ ਬਣ।" "ਸੋਹਣੀ ਅੰਗ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੀ?" ਫਿਰ ਹਰੀਜਟਾ ਨਾਂ ਦੀ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਬਿੱਲੀ ਵਾਂਗ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਆਖਦੀ ਹੈ, "ਜਿਸ ਨੇ ਤੈਂਤੀਸ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਤੂੰ ਉਸ ਮਹਾਨ ਤੇ ਵੀਰ ਰਾਵਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਬਣਦੀ? ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਦਾ, ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਬੇਅੰਤ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ੌਰ ਹੈ।" "ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੇਗਾ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਨਾਨਾ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਮਹਲ ਛੱਡ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੇਗਾ।" ਫਿਰ ਵਿਖਟਾ ਨਾਂ ਦੀ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਆਖਦੀ ਹੈ, "ਜਿਸ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਤਾਕਤ ਕਾਰਨ ਹਾਥੀ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਤੂੰ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਵਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਬਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ?" ਦੁਰਮੁਖੀ ਨਾਂ ਦੀ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਫਿਰ ਆਖਦੀ ਹੈ, "ਜਿਸਦੇ ਕਰਕੇ ਸੂਰਜ ਨਹੀਂ ਚਮਕਦਾ, ਤੇ ਹਵਾ ਵੀ ਡਰ ਕੇ ਨਹੀਂ ਵਗਦੀ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਖੜੀ ਹੁੰਦੀ? ਦਰੱਖਤ ਡਰ ਕਰਕੇ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਪਹਾੜ ਪਾਣੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਬੱਦਲ ਉਸਦੀ ਇੱਛਾ ਮੁਤਾਬਕ ਵਰ੍ਹਦੇ ਹਨ। ਸੋਹਣੀਏ, ਤੂੰ ਰਾਵਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ?" "ਦੇਵੀ, ਸੋਹਣੀਏ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੈਨੂੰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਸਚ ਤੇ ਚੰਗਾ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਤੂੰ ਜੀਉਂਦੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣੀ।" ਫਿਰ, ਜਦ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਆਪਣੇ ਵਿਲੱਖਣ ਤੇ ਵਿਅਕਤੀ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਅਸਭਿਆ ਤੇ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਆਖ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਪੁੱਛਦੀਆਂ ਹਨ, "ਸੀਤੇ, ਤੂੰ ਐਸੇ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਲਈ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੀ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਮਨਮੋਹਕ ਤੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਵਧੀਆ ਵਿਛੌਣੇ ਹਨ? ਤੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਔਰਤ ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਪਤੀ ਦੇ ਵਿਆਹ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਵਧਾ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਦੇਖਦੀ ਹੈਂ। ਰਾਮ ਤੋਂ ਆਪਣਾ ਮਨ ਹਟਾ ਲੈ—ਇਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ। ਰਾਵਣ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਧਨ-ਸੰਪੱਤੀ ਦਾ ਭੋਗੀ ਹੈ, ਉਸ ਕੋਲ ਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮਨ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੀਤਾ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਰਾਕਸ਼ਸਣੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਿਰਣਯ ਤੇ ਅਡਿੱਗ ਰਹੀ।