ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੌਸਲੇ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਰਾਵਣ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਲਾਭਦਾਇਕ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਉੱਚ ਆਚਰਨ ਉੱਤੇ ਗਰਵ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ। ਸੀਤਾ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ ਕਿ ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਕੰਮ ਤੋਂ ਰੋਕ ਸਕੇ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਕਿਸੇ ਧਰਮਵਾਨ ਪੁਰਖ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਚਾਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸ਼ਚੀ ਨੂੰ ਚਾਹੇ?" "ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਕ੍ਰਿਸ਼ਟ, ਤੂੰ ਰਾਮ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੀਨ ਕੇ ਬਹੁਤ ਮੰਦ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਤੇਜ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਇਸ ਦੇ ਫਲ ਤੋਂ ਕਿੱਥੇ ਬਚ ਕੇ ਜਾਵੇਗਾ?" ਸੀਤਾ ਨੇ ਰਾਵਣ ਦੀ ਤੌਹੀਨ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, "ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਹੰਕਾਰੀ ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਖ਼ਰਗੋਸ਼ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਮਾਨ ਨਹੀਂ, ਤਿਵੇਂ ਰਾਮ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਹੈ ਤੇ ਤੂੰ ਨਿਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਖ਼ਰਗੋਸ਼ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੈ।" "ਤੂੰ ਸ਼ਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਇੱਥੇ ਨਿੰਦਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਤੂੰ ਅਜੇ ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।" ਸੀਤਾ ਨੇ ਰਾਵਣ ਦੀਆਂ ਕਾਲੀਆਂ, ਕਰੂਨ, ਵਿਘੜੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦਿਆਂ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਕਿਉਂ ਤੱਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਜੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗੀਆਂ ਨਹੀਂ?" "ਤੂੰ ਮੰਦ ਆਦਮੀ, ਤੇਰੀ ਜੀਭ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ, ਜਦ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਧਰਮਵਾਨ ਦੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਦਸ਼ਰਥ ਦੀ ਪੁੱਤ-ਵਧੂ, ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ?" "ਰਾਮ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਤਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਦਸ-ਮੂੰਹੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਯੋਗ ਅੱਗ ਨਾਲ ਭਸਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ।" "ਮੈਨੂੰ ਬਲਾਤਕਾਰ ਨਾਲ ਰਾਮ ਤੋਂ ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਤੇਰੇ ਨਾਸ ਦਾ ਲੇਖਾ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" ਸੀਤਾ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਵਣ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਭਿਆਨਕ ਅੱਖਾਂ ਵਧਾ ਕੇ ਜਾਨਕੀ ਵਲ ਤੱਕਣ ਲੱਗਾ। ਉਹ ਇੱਕ ਕਾਲੀ ਬਦਲੀ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ, ਚੌੜਾ ਮੱਥਾ, ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਚਾਲ, ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਜਲਦੀ ਲਪਲਪਾਉਂਦੀ ਜੀਭ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ। ਉਸ ਦਾ ਉੱਚਾ, ਹਲਦਾ ਮਕੁਟ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਕਪੜੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਗਹਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ 'ਤੇ ਵੱਡਾ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗਾ ਕੰਡਾ ਬੰਨਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਅਮ੍ਰਿਤ ਮंथਨ ਸਮੇਂ ਸਪ ਨੇ ਬੰਨਿਆ ਹੋਵੇ। ਦੋ ਭਰੇ ਹੋਏ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੇ ਦੋ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਕਣ-ਕਣ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਕਣੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਲਾਲ ਅਸ਼ੋਕ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਕਲਪ-ਵ੍ਰਖ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਬਸੰਤ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈ; ਪਰ, ਇਹਨਾਂ ਸਜਾਵਟਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਸਮਸ਼ਾਨ ਦੇ ਮੰਡਪ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ। ਰਾਵਣ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰਕੇ, ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਤੱਕ ਕੇ, ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਫੁਫਕਾਰਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਜੋ ਭਗਤੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਅਰਥ-ਹੀਣ, ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਰਾਵਣ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਲਈ ਡਰ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ ਰਾਖਸ਼ਸੀ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਇੱਕ ਅੱਖ ਵਾਲੀਆਂ, ਕੁਝ ਇੱਕ ਕੰਨ ਵਾਲੀਆਂ, ਕੁਝ ਕੰਨ-ਢੱਕੀਆਂ, ਕੁਝ ਗਾਂ-ਵਾਂਗ ਕੰਨ ਵਾਲੀਆਂ, ਕੁਝ ਹਾਥੀ-ਵਾਂਗ ਕੰਨ, ਲਟਕਦੇ ਕੰਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਬਿਨਾ ਕੰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ। ਕੁਝ ਦੀਆਂ ਹਥਾਂ ਹਾਥੀ ਦੇ ਪੈਰ ਵਾਂਗ, ਪੈਰ ਘੋੜੇ ਦੇ ਖੁਰ ਵਾਂਗ, ਕੁਝ ਗਾਂ-ਵਾਂਗ ਪੈਰ, ਕੁਝ ਛੋਟੇ ਪੈਰ, ਇੱਕ-ਅੱਖ, ਇੱਕ-ਪੈਰ, ਚੌੜੇ ਪੈਰ, ਤੇ ਕੁਝ ਬਿਨਾ ਪੈਰ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ। ਵੱਡੇ ਸਿਰ ਤੇ ਗਰਦਨ, ਵੱਡੇ ਸਿਨੇ ਤੇ ਪੇਟ, ਵੱਡੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਅੱਖਾਂ, ਲੰਬੀਆਂ ਜੀਭਾਂ ਤੇ ਨਖ ਵੀ। ਕੁਝ ਬਿਨਾ ਨੱਕ, ਕੁਝ ਸ਼ੇਰ-ਚਿਹਰਾ, ਕੁਝ ਗਾਂ-ਚਿਹਰਾ, ਕੁਝ ਸੂਰ-ਚਿਹਰਾ—ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਰਾਖਸ਼ਸੀ ਔਰਤਾਂ ਸੀਤਾ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਰਾਵਣ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰਨ ਲਈ ਬੁਲਾਈਆਂ ਗਈਆਂ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੀਆਂ ਰਾਖਸ਼ਸੀ ਔਰਤਾਂ, ਤੁਰੰਤ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਵੋ ਅਤੇ ਵਿਰੋਧੀ ਤੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਢੰਗ, ਮਿਲਾਪ, ਦਾਨ, ਵੰਡ, ਤੇ ਸਜ਼ਾ ਦੀ ਧਮਕੀ ਦੇ ਕੇ—ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਾਸ ਲਿਆਓ।" ਰਾਵਣ, ਕਈ ਵਾਰੀ ਹੁਕਮ ਦੇ ਕੇ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਜਾਨਕੀ ਉੱਤੇ ਗਰਜਦਾ, ਤੇ ਧਾਨਯਮਾਲਿਨੀ ਰਾਖਸ਼ਸੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਜਾ ਫੜਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਦਸ-ਮੂੰਹੇ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾਈ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਖੇਡੋ; ਇਸ ਸੀਤਾ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ?" "ਇਸ ਰੰਗ-ਹੀਣ, ਦਇਆਯੋਗ ਮਨੁੱਖੀ ਔਰਤ ਨਾਲ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ? ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਦੇਵ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭੋਗ—" "ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਦੇ ਅਮਰ-ਦੇਵ ਵੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਭੋਗ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ। ਜੇ ਕੋਈ ਅਣ-ਇੱਛਾ ਔਰਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰੇ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪੀੜਾ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਆਨੰਦ ਸੁੰਦਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" ਰਾਖਸ਼ਸੀ ਨੇ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਵਣ, ਜੋ ਬਦਲੀ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ। ਉਹ ਦਸ-ਮੂੰਹਾ ਜਦ ਚਲਿਆ, ਧਰਤੀ ਹਿਲਦੀ ਹੋਈ ਲੱਗੀ; ਉਹ ਜਲਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਦੇਵੀਆਂ, ਗੰਧਰਵੀਆਂ, ਤੇ ਨਾਗ-ਕਨਿਆਵਾਂ ਨੇ ਦਸ-ਮੂੰਹੇ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਤੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਸੀਤਾ, ਮਿਥਿਲਾ ਦੀ ਧਰਮਵਾਨ ਧੀ, ਜੋ ਕੰਪ ਰਹੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਡਾਂਟਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਵਣ, ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਮਗਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਸੀ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉੱਥੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਜਦ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਅੰਦਰ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਗਿਆ, ਉਹ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਰਾਖਸ਼ਸੀ ਔਰਤਾਂ ਸੀਤਾ ਵੱਲ ਦੌੜੀਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੀਤਾ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਪਾਗਲ ਹੋ ਕੇ, ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਕਰੜੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। "ਸੀਤਾ, ਤੂੰ ਪੌਲਸਤੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮਹਾਨ-ਆਤਮਾ, ਦਸ-ਮੂੰਹੇ ਰਾਵਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੋਣ ਦੀ ਕਦਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ," ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਰਾਖਸ਼ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਏਕਜਟਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਸੀਤਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਪੇਟ ਹਥੇਲੀ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਸੀ, ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। (ਕਹਾਣੀ ਅਗਲੇ ਚੈਪਟਰ ਵਿੱਚ ਜਾਰੀ ਹੈ...