ਜਦੋਂ ਰਾਵਣ ਵੱਲੋਂ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲੀ ਰਾਖਸ਼ਸੀ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਧਮਕੀ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਕੁਝ ਰਾਖਸ਼ਸਣੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੌਂਠਾਂ ਦੀ ਹਿਲਚਲ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਮੁੱਖ-ਭਾਵਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਾਂਤਵਨਾ ਪਾ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਉੱਚ ਆਚਰਨ ਤੇ ਮਾਣ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਿਆਂ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਹਿੱਤ ਵਾਲੇ ਬਚਨ ਰਾਵਣ—ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ—ਨੂੰ ਆਖੇ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ, ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਖੜਾ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਨਿੰਦਾ-ਯੋਗ ਕੰਮ ਤੋਂ ਰੋਕ ਸਕੇ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਤੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਾਂਗ, ਕਿਸੇ ਧਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਚਾਹੁਣਾ, ਤੇਰੇ ਵਾਂਗ ਹੋਰ ਕੌਣ ਸੋਚ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਚ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਤੂੰ ਰਾਮ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਜੋ ਅਤੁੱਲ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਬਹੁਤ ਦੁਸ਼ਟਤਾ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਇਸ ਦੇ ਅੰਜਾਮ ਤੋਂ ਕਿੱਥੇ ਭੱਜੇਂਗਾ? ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇਕ ਅਹੰਕਾਰੀ ਹਾਥੀ ਤੇ ਖਰਗੋਸ਼ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਮ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਹਨ ਤੇ ਤੂੰ, ਨੀਚ, ਖਰਗੋਸ਼ ਸਮਾਨ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਬੁਰਾ-ਭਲਾ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਅਜੇ ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਹੇ ਪਾਪੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਾਲੇ-ਭੂਰੇ, ਵਿਅਕ੍ਰਿਤ ਤੇ ਕਰੂੜ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਕਿਉਂ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਅਜੇ ਤੱਕ ਧਰਤੀ ਤੇ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗੀਆਂ? ਹੇ ਦੁਸ਼ਟ, ਜਦ ਤੂੰ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਦੀ ਪੁੱਤਰ-ਵਧੂ ਅਤੇ ਉਸ ਧਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਜੀਭ ਕਿਵੇਂ ਸੁੱਕ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ? ਕੇਵਲ ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਰਾਮ ਵਲੋਂ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਤਪ ਦੇ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਦਸ-ਮੁਖੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤਪ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੁਆਹ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਤੂੰ ਯੋਗ ਹੈਂ। ਮੈਨੂੰ ਰਾਮ ਵਾਂਗ ਜ਼ਹੀਨ ਪਤੀ ਤੋਂ ਜਬਰ ਨਾਲ ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਤੇਰੀ ਨਾਸ਼ ਵਾਸਤੇ ਨਿਯਤੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।” ਸੀਤਾ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣਕੇ, ਰਾਵਣ—ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ—ਨੇ ਆਪਣੇ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਫੈਲਾ ਕੇ ਜਾਨਕੀ ਵੱਲ ਤੱਕਿਆ। ਉਹ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ, ਤਗੜੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਵਿਅਪਕ ਮੱਥਾ, ਸਿੰਘ ਦੀ ਚਾਲ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਜੀਭ ਤੇ ਪ੍ਰਚੰਡ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਲੰਮਾ, ਹਿਲਦਾ ਤਾਜ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਲੇਪ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਉਹ ਲਾਲ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਚਮਕਦਾਰ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਤੇ ਵੱਡੀ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀ ਪੱਟੀ ਸੀ, ਜੋ ਮੰਦਰਾਚਲ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਮੰਥਨ ਸਮੇਂ ਨਾਗ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਣ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਦੋ ਭਰਪੂਰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਮੰਦਰਾਚਲ ਪਹਾੜ ਦੇ ਦੋ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ-ਉਦੈ ਸਮਾਨ ਚਮਕਦੇ ਕੁੰਡਲ ਸਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਲਾਲ-ਕੁਸੁਮਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਅਸ਼ੋਕ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਉਹ ਕਾਮਨਾ-ਵૃਖਸ਼ ਵਾਂਗ, ਜਿਵੇਂ ਬਸੰਤ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਏ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਸਜਾਵਟ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਸਮਸ਼ਾਨ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਥਾਂ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਵੈਦੇਹੀ ਵੱਲ ਤੱਕ ਕੇ, ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਫੁਫਕਾਰਦੇ ਹੋਏ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਤੂੰ ਜੋ ਭਗਤੀ ਵਾਲੀ ਪਰ ਵਿਹੀਣ, ਤੇ ਦੁੱਖੀ ਹੋਈ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਤ੍ਰਿਯਾਮਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਵਣ—ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਲਈ ਭਿਆਨਕ—ਮੈਥਿਲੀ ਵੱਲ ਮੁੜਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ ਰਾਖਸ਼ਸਣੀਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਇਕ ਅੱਖ ਵਾਲੀਆਂ, ਕੁਝ ਇਕ ਕੰਨ ਵਾਲੀਆਂ, ਕੁਝ ਕੰਨਾਂ ਨੂੰ ਢੱਕਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਕੁਝ ਗਾਂ-ਵਾਂਗ ਕੰਨ ਵਾਲੀਆਂ, ਕੁਝ ਹਾਥੀ-ਵਾਂਗ ਕੰਨ ਵਾਲੀਆਂ, ਕੁਝ ਲਟਕਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਕੁਝ ਬਿਨਾਂ ਕੰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ। ਕੁਝ ਦੇ ਹੱਥ ਹਾਥੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਕੁਝ ਦੇ ਪੈਰ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਖੁਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਕੁਝ ਗਾਂ-ਪੈਰ, ਕੁਝ ਛੋਟੇ ਪੈਰ, ਕੁਝ ਇਕ ਅੱਖ, ਇਕ ਪੈਰ, ਕੁਝ ਵਿਅਪਕ ਪੈਰ, ਤੇ ਕੁਝ ਬਿਨਾਂ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ। ਕੁਝ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਗਰਦਨ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀਆਂ, ਛਾਤੀਆਂ ਤੇ ਪੇਟ ਵੱਡੇ, ਮੂੰਹ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿਅਪਕ, ਲੰਬੀਆਂ ਜੀਭਾਂ ਤੇ ਨਖ ਵੀ ਲੰਮੇ ਸਨ। ਕੁਝ ਨੱਕ-ਰਹਿਤ, ਕੁਝ ਸਿੰਘ-ਚਿਹਰੇ, ਕੁਝ ਗਾਂ-ਚਿਹਰੇ, ਕੁਝ ਸੂਰ-ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਜਨਕ-ਨੰਦਨੀ ਸੀਤਾ ਜਲਦੀ ਰਾਵਣ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਵੇ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, “ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਰਾਖਸ਼ਸਣੀਆਂ, ਤੁਰੰਤ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਜਾਓ ਤੇ ਵਿਰੋਧ ਜਾਂ ਮਿਲਾਪ, ਲਾਲਚ ਜਾਂ ਵੰਡ, ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ—ਚਾਹੇ ਡਰਾ ਕੇ, ਚਾਹੇ ਮਨਾ ਕੇ—ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਲਿਆਓ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਈ ਵਾਰੀ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਵਾਸਨਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਇਆ, ਜਾਨਕੀ ਉੱਤੇ ਗਰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਧਾਨ੍ਯਮਾਲਿਨੀ ਰਾਖਸ਼ਸਣੀ ਵਲੋਂ ਘੇਰਿਆ ਗਿਆ। ਧਾਨ੍ਯਮਾਲਿਨੀ ਨੇ ਦਸ-ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾਈ ਤੇ ਆਖਿਆ, “ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਖੇਡ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ! ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਸੀਤਾ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ?” ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ, “ਇਹ ਨਿਰਰੰਗੀ, ਦੁਖੀ ਮਨੁੱਖੀ ਨਾਰੀ ਨਾਲ ਕੀ ਕਾਰਜ, ਹੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ? ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਨਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਨਾ ਚੰਗੀਆਂ ਭੋਗ-ਵਸਤਾਂ ਨੇ, ਤੇਰਾ ਹਿੱਸਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਅਣਚਾਹੀ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹਵੇ, ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਪੀੜਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਚਾਹੀਦੀ ਨਾਰੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਉਹੀ ਸੁਖ-ਦਾਇਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਖਸ਼ਸਣੀ ਵਲੋਂ ਆਖੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਵਣ—ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ—ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਦਸ-ਮੁਖੀ ਰਾਵਣ ਉਥੋਂ ਚਲਿਆ, ਤਾਂ ਧਰਤੀ ਕੰਬਣੀ ਲੱਗੀ; ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਪਰਵਿਸ਼ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਦੇਵਕਨਿਆਏਂ, ਗੰਧਰਵ-ਕਨਿਆਏਂ ਤੇ ਨਾਗ-ਕਨਿਆਏਂ ਉਸ ਦਸ-ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਉਸ ਵਿਸ਼ਾਲ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਿਥਿਲਾ ਦੀ ਧਰਮੀ ਪੁੱਤਰੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਝਿੜਕ ਕੇ, ਰਾਵਣ—ਜੋ ਵਾਸਨਾ ਵਿਚ ਮਗਨ ਸੀ—ਉਸ ਨੂੰ ਕੰਬਦੀ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਹੁਣ, ਸੁਣੋ ਤੀਵੀਂਸਵਾਂ ਅਧਿਆਇ। ਜਦੋਂ ਰਾਵਣ ਨੇ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ, ਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਰਾਖਸ਼ਸਣੀਆਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਥੋਂ ਚਲਿਆ ਗਿਆ। ਜਦ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਪਰਤ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਰਾਖਸ਼ਸਣੀਆਂ ਸੀਤਾ ਵੱਲ ਦੌੜੀਆਂ। ਫਿਰ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਪਾਗਲ ਹੋਈਆਂ ਰਾਖਸ਼ਸਣੀਆਂ, ਵੈਦੇਹੀ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਕਰਕਸ਼ ਬਚਨ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਉਹ ਆਖਦੀਆਂ, “ਹੇ ਸੀਤੇ, ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਦਸ-ਮੁਖੀ ਰਾਵਣ, ਪੌਲਸਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਪਤੀ ਹੋਣ ਦਾ ਮਤਲਬ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ!