ਰਾਵਣ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਸੀਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਹੋਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦਾ, ਉਹ ਹੋਰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੀਤਾ ਲਈ ਇੱਛਾ ਜਾਗੀ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਨਿਪੁੰਨ ਰਥੀ ਤੇਜ਼ ਦੌੜਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨ ਚੰਚਲ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਬੰਨਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਦਇਆ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਮੁਖ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਨਹੀਂ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਤੂੰ ਮੌਤ ਅਤੇ ਤਿਰਸਕਾਰ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਝੂਠੇ ਤਪਸਿਆ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਹੈ।" ਉਹ ਹੋਰ ਕਹਿੰਦਾ, "ਤੇਰੇ ਹਰ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਲਈ, ਹੇ ਮੈਥਿਲੀ, ਤੂੰ ਨਿਰਦਈ ਮੌਤ ਦੀ ਹੱਕਦਾਰ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਬੋਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਵਣ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਰੋਹ ਵਿੱਚ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕਹਿੰਦਾ। "ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੇ ਹਨ; ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਸੰਗੀ ਹੋਣਾ ਪਵੇਗਾ।" "ਜੇ ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਸਵੇਰੇ ਦੇ ਭੋਜਨ ਲਈ ਰਸੋਈਏ ਤੈਨੂੰ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦੇਣਗੇ।" ਜਦੋਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਜਾਨਕੀ ਨੂੰ ਧਮਕੀ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਦੇਵੀਆਂ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬਦਲ ਗਈਆਂ। ਕੁਝ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਹੋਠਾਂ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਕੁਝ ਨੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੌਸਲਾਅਫ਼ਜ਼ਾਈ ਨਾਲ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਲਈ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਆਚਰਨ ਵਿੱਚ, ਹੌਂਸਲੇ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ: "ਨਿਸਚਿਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਖੜਾ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਨਿੰਦਿਤ ਕਰਤੂਤ ਤੋਂ ਰੋਕ ਸਕੇ।" "ਤੇਰੇ ਇਲਾਵਾ, ਕੌਣ ਧਰਮਵਾਨ ਪੁਰਸ਼ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਸੋਚ ਵਿਚ ਵੀ ਚਾਹ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸ਼ਚੀ ਨੂੰ ਚਾਹ ਸਕੇ?" "ਹੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਕ੍ਰਿਸ਼ਟ, ਤੂੰ ਰਾਮ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਬੁਰਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਤੇਜਸਵੀਤਾ ਅਪਾਰ ਹੈ। ਤੂੰ ਇਸ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਤੋਂ ਕਿੱਥੇ ਭੱਜੇਗਾ?" "ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰੀ ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਖਰਗੋਸ਼ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਮਾਨ ਨਹੀਂ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਮ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ, ਨਿਕਟ, ਖਰਗੋਸ਼ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੈ।" "ਤੈਨੂੰ ਲਾਜ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਇੱਥੇ ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਬਦਨਾਮ ਕਰਦਾ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਤੂੰ ਅਜੇ ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।" "ਤੂੰ, ਨਿਕਟ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਠੋਰ, ਵਿਅੰਗ, ਸਲੇਟੀ-ਭੂਰੇ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਦੇਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਜੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗੀਆਂ।" "ਕਿਵੇਂ, ਦੁਸ਼ਟ, ਤੇਰੀ ਜੀਭ ਸੁੱਕਦੀ ਨਹੀਂ, ਜਦ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਉਸ ਧਰਮਵਾਨ ਪੁਰਸ਼ ਦੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਦਸ਼ਰਥ ਦੀ ਪੁੱਤਰ-ਵਧੂ ਨੂੰ, ਬੋਲਦਾ ਹੈ?" "ਸਿਰਫ਼ ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਰਾਮ ਤੋਂ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਤਪਸਿਆ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਹੇ ਦਸ-ਮੁਖੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਭਸਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਯੋਗ ਹੋ।" "ਮੈਨੂੰ ਬਲਾਤਕਾਰ ਨਾਲ ਰਾਮ ਤੋਂ ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਤੇਰੇ ਨਾਸ ਦਾ ਲੇਖ ਫੈਸਲਾ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।" ਸੀਤਾ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣਕੇ, ਰਾਵਣ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀਆਂ ਭਿਆਨਕ ਅੱਖਾਂ ਫੈਲਾਉਂਦਾ, ਜਾਨਕੀ ਨੂੰ ਤੱਕਣ ਲੱਗਾ। ਉਹ ਕਾਲੀ ਬਦਲੀ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਚੌੜਾ ਸਿਰ, ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਚਾਲ, ਚਮਕਦਾਰ ਜੀਭ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ। ਉਸ ਦਾ ਉੱਚਾ, ਹਿਲਦਾ ਤਾਜ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਾਰ ਅਤੇ ਲਾਲ ਚੋਲਾ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਚਮਕਦਾਰ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਤੇ ਵੱਡਾ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗਾ ਪਟਾ ਬੰਨਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ churn ਹੋਣ ਸਮੇਂ ਸਪ ਦਵਾਰਾ ਬੰਨਿਆ ਹੋ। ਉਹ ਦੋ ਭਰੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਦੋ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਕਣਾਂ 'ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਕੁੰਡਲ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ, ਲਾਲ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਕਾਮਨਾ-ਵ੍ਰਖ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਬਸੰਤ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈ, ਪਰ ਸੋਹਣੇ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ-ਥਾਨ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਹੋਏ, ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਸੀਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ, ਜੋ ਭਗਤੀਵਾਨ ਪਰ ਨਿਸ਼ਫਲ ਅਤੇ ਦੁਖੀ ਹੈ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਸਾਂਝ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਵਣ, ਵੈਰੀਆਂ ਲਈ ਡਰ, ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਬੋਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਡਰਾਉਣੀ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਇਕ ਅੱਖ ਵਾਲੀ, ਕੋਈ ਇਕ ਕੰਨ ਵਾਲੀ, ਕੋਈ ਕੰਨ-ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਕੋਈ ਗਾਂ-ਵਾਂਗ ਕੰਨ, ਹਾਥੀ-ਵਾਂਗ ਕੰਨ, ਲਟਕਦੇ ਕੰਨ, ਤੇ ਕੋਈ ਕੰਨ-ਰਹਿਤ ਸੀ। ਕੁਝ ਹਾਥੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹੱਥ, ਘੋੜੇ ਦੇ ਖੁਰਾਂ ਵਾਂਗ ਪੈਰ, ਗਾਂ-ਪੈਰ, ਛੋਟੇ ਪੈਰ, ਇਕ-ਅੱਖ, ਇਕ-ਪੈਰ, ਚੌੜੇ ਪੈਰ, ਤੇ ਪੈਰ-ਰਹਿਤ ਔਰਤਾਂ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਗਲ ਵੱਡੇ, ਛਾਤੀ ਤੇ ਪੇਟ ਭਾਰੀ, ਮੂੰਹ ਤੇ ਅੱਖ ਵੱਡੇ, ਲੰਬੀ ਜੀਭ ਤੇ ਲੰਬੇ ਨੱਖ। ਕੁਝ ਨੱਕ-ਰਹਿਤ, ਕੁਝ ਸਿੰਘ-ਚਿਹਰੇ, ਕੁਝ ਗਾਂ-ਚਿਹਰੇ, ਕੁਝ ਸੂਰ-ਚਿਹਰੇ—ਇਹ ਸਭ ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਜਾਨਕੀ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਜਲਦੀ ਰਾਵਣ ਦੇ ਕਾਬੂ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਵੇ। "ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਔਰਤਾਂ, ਜਲਦੀ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਵੋ, ਵਿਰੋਧੀ ਅਤੇ ਮੀਠੇ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ, ਮਿਲਾਪ, ਦਾਨ, ਅਤੇ ਵੰਡ ਕਰਕੇ—" "ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਲ ਲਿਆਓ, ਜੇ ਲੋੜ ਪਵੇ ਤਾਂ ਸਜ਼ਾ ਦੀ ਧਮਕੀ ਦੇ ਕੇ।" ਇਨ੍ਹਾਂ ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਦੇ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ— ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਭਰਿਆ, ਜਾਨਕੀ ਉੱਤੇ ਗਰਜਦਾ, ਤਦ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਧਾਨਯਮਾਲਿਨੀ ਨੇ ਜਲਦੀ ਆ ਕੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਖੇਡੋ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ; ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਸੀਤਾ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ?" "ਇਸ ਰੰਗ-ਰਹਿਤ, ਦਇਆਯੋਗ ਮਨੁੱਖੀ ਔਰਤ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ? ਨਿਸਚਿਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਦੇਵ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਖ—" "ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਅਮਰ ਦੇਵ ਇਸਨੂੰ ਉਹ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਦੇਂਦੇ ਜੋ ਤੇਰੀ ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਅਣਚਾਹੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਚਾਹਦਾ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਤੜਪਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੰਬਾ, ਭਿਆਨਕ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਭਰਿਆ ਰਾਵਣ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਲ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਉੱਤੇ ਵੱਲ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸੀਤਾ, ਰਾਮ ਤੇ ਆਪਣੇ ਨੈਤਿਕ ਆਚਰਨ ਉੱਤੇ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।