ਜਦੋਂ ਸੀਤਾ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਕੜਵੇ ਅਤੇ ਤਿੱਖੇ ਬੋਲ ਕਹੇ, ਤਾਂ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਰਾਵਣ ਨੇ, ਜੋ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸੀਤਾ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਨੂੰ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਐਸੇ ਬੋਲ ਕਹੇ ਜੋ ਉਸਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਕਤਈ ਪਸੰਦ ਨਾ ਆਏ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਿੰਨਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੀਏ, ਉਹ ਉੱਨਾ ਹੀ ਵਧਕੇ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਪਰ ਜਿੰਨਾ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦੇ ਜਾ, ਉਹ ਉੱਨਾ ਹੀ ਤਿਆਗ ਕਰ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਤੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਇੱਛਾ ਜਾਗ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਨਿਪੁੰਨ ਰਥੀ ਦੌੜਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਰੱਸੇ ਨਾਲ ਕਾਬੂ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚੰਚਲ ਇੱਛਾ ਬਾਂਧ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਦਇਆ ਅਤੇ ਮਮਤਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਨਹੀਂ, ਜਦਕਿ ਤੂੰ ਮੌਤ ਅਤੇ ਉਪੇਖਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਝੂਠੇ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਆੜ ਲੈ ਰਹੀ ਹੈਂ। ਹੇ ਮੈਥਲੀ, ਜਿਹੜਾ ਹਰ ਤਿੱਖਾ ਬੋਲ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਬਦਲੇ ਤੂੰ ਨਿਰਦਈ ਮੌਤ ਦੀ ਹੱਕਦਾਰ ਹੈਂ।" ਇੰਝ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਵਣ, ਜੋ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਹੋਰ ਭਿਆਨਕ ਬੋਲ ਕਹਿਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੰਦੀ ਹੋਈ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਸਮਾਂ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਸੰਗ ਵਿਹਾੜਾ ਪੈਣਾ ਪਵੇਗਾ। ਜੇ ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਸਵੇਰੇ ਦੇ ਭੋਜਨ ਵਾਸਤੇ ਰਸੋਈਏ ਤੈਨੂੰ ਟੁਕੜੇ-ਟੁਕੜੇ ਕਰ ਦੇਣਗੇ।" ਜਦੋਂ ਰਾਵਣ ਰਾਜਾ ਨੇ ਜਾਨਕੀ ਨੂੰ ਐਸਾ ਡਰਾਇਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਘਬਰਾ ਗਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬਦਲ ਗਈਆਂ। ਕੁਝ ਨੇ ਹੌਂਸਲਾ ਦੇਣ ਵਾਸਤੇ ਆਪਣੇ ਹੋਠਾਂ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਕੁਝ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਸੰਕੇਤ ਦਿੱਤੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹੌਂਸਲਾ ਅਫਜ਼ਾਈ ਨਾਲ ਸੀਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਉੱਚੇ ਚਰਿੱਤਰ ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਨਿੰਦਣੀਏ ਕੰਮ ਤੋਂ ਰੋਕ ਸਕੇ। ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਕਿਸੇ ਧਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਉੱਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸ਼ਚੀ ਉੱਤੇ, ਨਜ਼ਰ ਰੱਖੇ? ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਚ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਤੂੰ ਰਾਮ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਬਹੁਤ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਪਾਰ ਹੈ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਇਸਦੇ ਫਲ ਤੋਂ ਕਿੱਥੇ ਭੱਜੇਂਗਾ? ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਹੰਕਾਰੀ ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਖਰਗੋਸ਼ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਮ ਹਾਥੀ ਵਰਗਾ ਹੈ ਤੇ ਤੂੰ, ਨੀਚ, ਖਰਗੋਸ਼ ਸਮਾਨ। ਤੈਨੂੰ ਲਾਜ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਕਿ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਉੱਤੇ ਤੋਹਮਤਾਂ ਲਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਜਦਕਿ ਤੂੰ ਅਜੇ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਨੀਚ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉਹ ਕਾਲੇ, ਵਿਅੰਗ, ਭਿਆਨਕ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਕਿਉਂ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਅਜੇ ਤਕ ਧਰਤੀ ਤੇ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗੀਆਂ? ਹੇ ਪਾਪੀ, ਅਜਿਹਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ ਕਿ ਤੇਰੀ ਜੀਭ ਸੁੱਕੀ ਨਹੀਂ, ਜਦ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵਰਗੀ ਧਰਮਪਤਨੀ ਅਤੇ ਦਸ਼ਰਥ ਦੀ ਪੁੱਤਰਵਧੂ ਨਾਲ ਐਸਾ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਕੇਵਲ ਇਸ ਕਰਕੇ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਰਾਮ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਤਪ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹੇ ਦਸ ਸੀਸ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਰਾਖ ਨਹੀਂ ਕਰ ਦਿੰਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਯੋਗ ਹੈਂ। ਮੈਨੂੰ ਬਲਾਤਕਾਰ ਨਾਲ ਰਾਮ ਤੋਂ ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਤੇਰੀ ਵਿਨਾਸ਼ ਲਈ ਨਸੀਬ ਨੇ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" ਜਦ ਰਾਵਣ ਨੇ ਸੀਤਾ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਿਆਨਕ ਅੱਖਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਕਰ ਲਈਆਂ ਤੇ ਜਾਨਕੀ ਵੱਲ ਤਿੱਖੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਤੱਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਮੋਟੇ ਬਾਂਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਸਿਰ, ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੀ ਜੀਭ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਚਾਲ ਹੋਵੇ। ਉਸਦਾ ਉੱਚਾ, ਹਿਲਦਾ ਤਾਜ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਲਾਲ ਪਹਿਰਾਵਾ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਕਮਰ 'ਤੇ ਵੱਡਾ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗਾ ਪਟਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਅਮ੍ਰਿਤ ਮੰਥਨ ਵੇਲੇ ਸੱਪ ਨਾਲ ਬਾਂਧਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਦੋ ਭਰੇ ਹੋਏ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਰਾਵਣ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੇ ਦੋ ਚੋਟੀਆਂ ਵਰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਕੁੰਡਲਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਲਾਲ ਕਲੀਆਂ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਰੁੱਖ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਸਜਾ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਉਹ ਇੱਛਾ-ਵ੍ਰਿੱਛ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਬਸੰਤ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਏ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਭੂਤਾਂ ਵਾਲੇ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਵਰਗਾ ਡਰਾਉਣਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰਕੇ, ਸਰਪ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫੁਫਕਾਰ ਕਰਦਿਆਂ, ਵੈਦੇਹੀ ਵਲ ਤੱਕਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਜੋ ਸੱਚੇ ਮਨ ਨਾਲ ਵਫਾਦਾਰ ਹੈਂ ਪਰ ਨਿਸ਼ਫਲ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" ਇੰਝ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਵਣ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਲਈ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਡਰਾਉਣੀ ਸੂਰਤ ਵਾਲੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਔਰਤਾਂ—ਕੋਈ ਇੱਕ ਅੱਖ ਵਾਲੀ, ਕੋਈ ਇੱਕ ਕੰਨ ਵਾਲੀ, ਕੋਈ ਕੰਨ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਕੋਈ ਗਾਂ ਦੀਆਂ ਕੰਨਾਂ ਵਾਲੀ, ਹਾਥੀ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਾਲੀ, ਲਟਕਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਾਲੀ, ਕੋਈ ਬਿਨਾ ਕੰਨਾਂ ਵਾਲੀ; ਕਿਸੇ ਦੇ ਹੱਥ ਹਾਥੀ ਦੇ ਪੈਰ ਵਰਗੇ, ਕਿਸੇ ਦੇ ਪੈਰ ਘੋੜੇ ਦੇ ਖੁਰਾਂ ਵਰਗੇ, ਕੋਈ ਗਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਕੋਈ ਛੋਟੇ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਕੋਈ ਇੱਕ ਅੱਖ, ਇੱਕ ਲੱਤ, ਚੌੜੇ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਕੋਈ ਬਿਨਾ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੀ; ਵੱਡੇ ਸਿਰ ਤੇ ਗਰਦਨ, ਵੱਡੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਤੇ ਪੇਟ, ਵੱਡੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਅੱਖਾਂ, ਲੰਮੀ ਜੀਭਾਂ ਤੇ ਨਖ; ਕੋਈ ਬਿਨਾ ਨੱਕ, ਕੋਈ ਸਿੰਘ ਦਾ ਚਿਹਰਾ, ਕੋਈ ਗਾਂ, ਸੂਰ ਜਾਂ ਸੱਪ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ—ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਸੀਤਾ ਜਲਦੀ ਰਾਵਣ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਜਾਵੇ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, "ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੀਆਂ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਔਰਤਾਂ, ਜਲਦੀ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਜਾਓ ਅਤੇ ਉਲਟ-ਸਿੱਧੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਮਨਾਵਣ, ਦਾਨ, ਵੰਡ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣ—ਹਰੇਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਅਧੀਨ ਲਿਆਓ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਰਾਵਣ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਾਨਕੀ ਉੱਤੇ ਗੱਜਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ, ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਧਾਨ੍ਯਮਾਲਿਨੀ ਨੇ ਆ ਕੇ ਦਸ-ਮੂੰਹੇ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾਈ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਮਹਾਰਾਜ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਖੇਡੋ; ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਸੀਤਾ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ?" ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਫਿੱਕੀ, ਦੁਖੀ ਮਨੁੱਖੀ ਔਰਤ ਤੇਰੇ ਕਿਸ ਕੰਮ ਦੀ, ਹੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ? ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਇਸਦੇ ਅੰਦਰ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਖਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਭੀ ਖ਼ਾਸੀਅਤ ਨਹੀਂ।