ਇਸ ਲੰਕਾ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਸਮਾਨ ਤੋਂ ਗਿਰਦੇ ਗਿਦਾਂ ਵਾਂਗ ਰਾਮ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਣਗੇ। ਮਹਾਂ ਗਰੁੜ, ਰਾਮ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਮਹਾਂ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਵੈਨਤੇਯਾ ਵਾਂਗ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਉਠਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਜਲਦੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਠਾ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ। ਮੇਰਾ ਪਤੀ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਛੁਡਾ ਲਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਤਿੰਨ ਪਗਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾਰ ਲਕshmi ਨੂੰ ਲਿਆ ਸੀ। ਜਨਸਥਾਨ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸੈਨਿਕ ਮਾਰੇ ਅਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋਏ, ਤੂੰ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ, ਇਹ ਅਧਰਮੀ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਦੋ ਭਰਾ, ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਜਦੋਂ ਆਪਣੇ ਅਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਗਏ, ਤੂੰ, ਨੀਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਤੱਕ ਵੀ ਨਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਠਹਿਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੁੱਤਾ ਸ਼ੇਰਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀਂ ਠਹਿਰ ਸਕਦਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਪਕੜ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸ਼ਰੀਰ 'ਤੇ ਡੋਲਦੀ ਰਹੀ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਫੜਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਲਦੀ ਹੀ, ਤੇਰਾ ਮਾਲਕ—ਰਾਮ ਅਤੇ ਸਮਿਤ੍ਰੀ—ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਜਾਨ ਲੈ ਲੈਣਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਪਾਣੀ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਤੂੰ ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਪਹਾੜ ਜਾਂ ਉਸਦੇ ਘਰ ਜਾਂ ਵਰਨ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾਵੇ, ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਛੁਡਾ ਦੇਣਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਦਰਖ਼ਤ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਬਾਈਂਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸੁਣੋ। ਜਦੋਂ ਸੀਤਾ ਦੇ ਕਠੋਰ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣੇ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਰਾਵਣ ਨੇ ਸੀਤਾ, ਜੋ ਸੋਹਣੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਆਏ। ਜਿੰਨਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਉਤਨਾ ਹੀ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਜਿੰਨਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਤਨਾ ਹੀ ਉਹ ਅਣਦੇਖੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇੱਛਾ ਉਭਰੀ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਹਰ ਰਥਚਾਲਕ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਰੋਕਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਚੰਚਲ ਇੱਛਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਬਾਂਧ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਦਇਆ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਉਸ ਵਿੱਚ ਉਭਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸੋਹਣੀ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਨਹੀਂ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਤੂੰ ਮਰਨ ਅਤੇ ਤਿਰਸਕਾਰ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਝੂਠੇ ਤਪੱਸਿਆ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਬੋਲਦੀ ਹੈ, ਮੈਥਿਲੀ, ਤੂੰ ਕਠੋਰ ਮੌਤ ਦੀ ਹਕਦਾਰ ਹੈ। ਐਸਾ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਵਣ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਰੋਹ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਆਖਿਆ। ਮੈਂ ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਰੱਖੇ ਹਨ; ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੋਹਣੀ ਰੰਗ ਵਾਲੀ, ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਸੰਗ ਆਉਣਾ ਪਵੇਗਾ। ਜੇਕਰ, ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਨਹੀਂ ਚਾਹਦੀ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਸਵੇਰੇ ਦੇ ਭੋਜਨ ਲਈ ਰਸੋਈਏ ਤੈਨੂੰ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦੇਣਗੇ। ਜਦੋਂ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਜਾਨਕੀ ਨੂੰ ਧਮਕੀ ਦਿੱਤੀ, ਦੇਵੀਆਂ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬਦਲ ਗਈਆਂ। ਕੁਝ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਾਖਸ਼ਸ ਵੱਲੋਂ ਧਮਕੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਹੋਠਾਂ, ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਰਾਵਣ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੱਖ ਦੇ ਲਾਭਕਾਰੀ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ, ਆਪਣੇ ਉੱਚ ਆਚਰਨ 'ਤੇ ਗਰਵ ਕਰਦੀ ਹੋਈ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਨਿੰਦਿਤ ਕੰਮ ਤੋਂ ਰੋਕੇ। ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਕੌਣ ਧਰਮਵਾਨ ਪਤੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਚਾਹ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ਚੀ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਨੂੰ ਚਾਹ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਚ, ਤੂੰ ਰਾਮ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਅਣਮਾਪ ਹੈ। ਤੂੰ ਇਸ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਤੋਂ ਕਿੱਥੇ ਭੱਜ ਕੇ ਜਾਵੇਂਗਾ? ਜਿਵੇਂ ਬਨ ਵਿੱਚ ਘਮੰਡੀ ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਖਰਗੋਸ਼ ਇਕੱਠੇ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ, ਰਾਮ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ, ਨੀਚ, ਖਰਗੋਸ਼ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਤੂੰ ਸ਼ਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਗਲਤ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਤੂੰ ਅਜੇ ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਤੂੰ, ਨੀਚ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਾਲੇ-ਭੂਰੇ, ਕੁਰੂਪ, ਕਠੋਰ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਤੱਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਜੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗੀਆਂ। ਤੂੰ, ਮਾੜਾ, ਮੈਨੂੰ, ਉਸ ਧਰਮਵਾਨ ਪਤੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਦਸ਼ਰਥ ਦੀ ਪੂਤਰੀ ਨੂੰ, ਗਲਤ ਸ਼ਬਦ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਜੀਭ ਸੁੱਕਦੀ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ? ਸਿਰਫ਼ ਇਸ ਕਰਕੇ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਰਾਮ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੀ ਯੋਗਤਾ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਰਾਖ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਆਗ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸੁਟਾ ਦੇਣੀ ਸੀ। ਮੇਨੂੰ ਰਾਮ ਤੋਂ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਲਿਆ ਜਾ ਸਕਣਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ; ਤੇਰੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਦੀ ਲਿਖਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਸੀਤਾ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਵਣ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀਆਂ ਭਿਆਨਕ ਅੱਖਾਂ ਫੈਲਾ ਕੇ ਜਾਨਕੀ ਨੂੰ ਤੱਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਾਲੀ ਬਦਲੀ ਵਾਂਗ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਚੌੜਾ ਸਿਰ, ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਚਾਲ, ਚਮਕਦਾਰ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜੀਭ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਉੱਚਾ, ਡੋਲਦਾ ਮਉਤ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਾਲਾ, ਲਾਲ ਮਾਲਾ, ਲਾਲ ਵਸਤ੍ਰ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਚਮਕਦਾਰ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਕਮਰ 'ਤੇ ਵੱਡੀ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀ ਕਮਰਬੰਦ ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਸੰਪ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਮੰਥਨ ਸਮੇਂ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀਆਂ ਦੋ ਭਰੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੇ ਦੋ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਕਣ-ਫੁੱਲ, ਜੋ ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਲਾਲ ਕਲੀਆਂ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਅਸ਼ੋਕਾ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਕਲਪ-ਵૃਖ ਵਾਂਗ, ਜਿਵੇਂ ਬਸੰਤ ਰੂਪ ਧਾਰ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ; ਪਰ, ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਕਬਰ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ। ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਤੱਕ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਫੁਫਕਾਰਦਾ ਹੋਇਆ ਆਖਦਾ ਹੈ: "ਤੂੰ, ਜੋ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਪਰ ਅਸਫਲ ਅਤੇ ਦੁੱਖੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਸੰਧਿਆ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।