ਸੀਤਾ ਜੀ ਨੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਗੱਲ ਬੜੀ ਨਿਰਭੀਕਤਾ ਨਾਲ ਰੱਖੀ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਭਰੋਸਾ ਕੇਵਲ ਉਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਮਹਾਨ ਬਾਂਹ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਹੈ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਬਾਂਹ ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਆਸਰਾ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹਾਂ? ਜਿਵੇਂ ਗਿਆਨ ਕੇਵਲ ਉਸ ਤਪਸਵੀ ਲਈ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾ ਚੁੱਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਵੀ ਸਿਰਫ਼ ਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਹੀ ਧਰਮਪਤਨੀ ਹਾਂ। ਹੇ ਰਾਵਣ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਦਾ ਹਾਥਣ ਆਪਣੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਰਾਮ ਜੀ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਲੈ ਚਲ, ਜੋ ਅਜਿਹੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ। ਰਾਮ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹਨ, ਸਿਰਫ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਸੰਬੰਧ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਭਿਆਨਕ ਬੰਧਨ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਪੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ। ਉਹ ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਸ਼ਰਨ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਜੀਵਨ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਕਰ। ਜੇ ਤੂੰ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਰਾਮ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਵੱਖਰਾ ਰਾਹ ਚੁਣ ਕੇ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਵਿਪਤਾ ਵਿਚ ਪੈ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਵਿਦਯੁਤ ਦੀ ਮਾਰ ਤੋਂ ਬਚਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਮੌਤ ਤੋਂ ਵੀ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਦੂਰ ਭੱਜਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਦ ਰਘੁਨੰਦਨ ਰਾਮ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਹੋ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਬਚ ਸਕਦਾ। ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਰਾਮ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣੇਂਗਾ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਿਦਯੁਤ ਵਰਗਾ ਗੱਜੇਗਾ। ਇੱਥੇ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਖ਼ਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਲੇ ਤੀਰ, ਅੱਗ ਵਰਗੀਆਂ ਮੁਹਾਂ ਵਾਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ, ਤੁਰੰਤ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪੈਣਗੇ। ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਕਿ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ, ਇਸ ਨਗਰੀ ਦੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦੇ ਗਿਧਾਂ ਵਾਂਗ ਮਿਟਾ ਦੇਣਗੇ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਗਰੁੜ, ਰਾਮ, ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਵੈਨਤੇਯ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਉਠਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੁਰੰਤ ਚੁੱਕ ਲੈਣਗੇ। ਮੇਰੇ ਪਤੀ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਵੱਸੋਂ ਜਲਦੀ ਛੁਡਾ ਲੈਣਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੈਤਿਆਂ ਕੋਲੋਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਿਆ ਸੀ। ਜਨਸਥਾਨ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਮਾਰੀ ਗਈ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ ਤੇ ਅਧਰਮ ਦਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸ਼ੇਰ-ਸਮਾਨ ਭਰਾ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਸਨ, ਤੂੰ, ਹੇ ਪਾਪੀ, ਸੁੰਨੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਦੋਂ ਚੁੱਕ ਲੈ ਗਿਆ। ਤੂੰ ਰਾਮ ਤੇ ਲਖ਼ਸ਼ਮਣ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦਾ, ਤੇਰੇ ਵਾਂਗਾ ਕੁੱਤਾ ਕਦੇ ਸ਼ੇਰਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀਂ ਟਿਕ ਸਕਦਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਪਕੜ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਜਰ ਪਕੜਨ ਵਾਲੇ ਬਲਵਾਨ ਦੀ ਬਾਂਹ ਵਾਂਗ, ਅਸਥਿਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਲਦੀ ਹੀ, ਤੇਰਾ ਮਾਲਕ ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਖ਼ਸ਼ਮਣ, ਤੈਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦੇਣਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਪਾਣੀ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਤੂੰ ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਪਹਾੜ ਜਾਂ ਉਸ ਦੇ ਮਹਿਲ ਜਾਂ ਵਰੁਣ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿਚ ਚਲਾ ਜਾਵੇਂ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਦਸ਼ਰਥ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਤੇਰਾ ਅੰਤ ਕਰ ਦੇਣਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਦਯੁਤ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖ਼ਤ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਰਾਵਣ ਨੇ ਸੀਤਾ ਦੇ ਕਹਿੜੇ ਬੋਲ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਉਹ, ਜੋ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸੁੰਦਰ ਸੀ, ਪਰ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਨਾਪਸੰਦ ਆਈਆਂ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, ਜਿੰਨਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੀਏ, ਉਹ ਉਨੀ ਹੀ ਥੱਲੇ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਜਿੰਨਾ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਿਆ ਜਾਏ, ਉਨਾ ਹੀ ਉਹ ਅਣਸੁਣੀਆਂ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਰਾਵਣ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇੱਛਾ ਜਾਗੀ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਹਿਰ ਸਰਥੀ ਤੇਜ਼ ਦੌੜਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਮਨੁੱਖ ਵਾਸਨਾ ਵਿਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਉਸ ਵਿੱਚ ਦਇਆ ਤੇ ਮਮਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਮੁਖ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਨਹੀਂ, ਜਦਕਿ ਤੂੰ ਮਰਨ ਅਤੇ ਤਿਰਸਕਾਰ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਝੂਠੇ ਤਪ ਦੀ ਆੜ ਲੈ ਰਹੀ ਹੈਂ। ਜਿਹੜਾ ਜਿਹੜਾ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਰੜੇ ਬੋਲ ਬੋਲਦੀ ਹੈਂ, ਉਨਾ ਉਨਾ ਤੂੰ ਕਠੋਰ ਮੌਤ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋਂ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਵਣ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਸਮਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਰੰਗ ਵਾਲੀ, ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਸੰਗ ਵਿਹਾ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ। ਜੇ ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪਤੀ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੀ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਰਸੋਈਏ ਤੈਨੂੰ ਸਵੇਰੇ ਦੇ ਭੋਜਨ ਲਈ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਦੇਣਗੇ।” ਜਦ ਰਾਵਣ ਨੇ ਜਾਨਕੀ ਨੂੰ ਧਮਕੀ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਦੇਵੀਆਂ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਡਰ ਗਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬਦਲ ਗਈਆਂ। ਕੁਝ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਹੋਂਠਾਂ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਸੰਤੋਖ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਸਰੇ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਉੱਚੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਨਿੰਦਣੀਏ ਕੰਮ ਤੋਂ ਰੋਕ ਸਕੇ। ਰਾਮ ਵਰਗੇ ਧਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ, ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ, ਕੌਣ ਚਾਹ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਇੰਦਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸ਼ਚੀ ਨੂੰ ਚਾਹਵੇ? ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਤੂੰ ਰਾਮ ਵਰਗੀ ਅਪਰੰਪਾਰ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਅਪਰਾਧ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਕੇ ਬਚੇਂਗਾ? ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਹਾਥੀ ਤੇ ਖਰਗੋਸ਼ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਮ ਹਾਥੀ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਤੇ ਤੂੰ ਖਰਗੋਸ਼ ਸਮਾਨ ਨਿਕੰਮਾ ਹੈਂ। ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਲਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਰਾਮ ਚੰਦਰ ਜੀ ਨੂੰ ਤੂੰ ਬੁਰਾ ਭਲਾ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਜਦਕਿ ਤੂੰ ਅਜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਹੇ ਪਾਪੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਾਲੇ, ਵਿਅੰਗੀ, ਕਠੋਰ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਕਿਉਂ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਅਜੇ ਤਕ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗੀਆਂ? ਤੇਰੀ ਜੀਭ ਕਿਵੇਂ ਨਹੀਂ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦੀ, ਜਦ ਤੂੰ ਰਾਮ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਦਸ਼ਰਥ ਦੀ ਪੁੱਤਰਵਧੂ ਨੂੰ ਐਨਾ ਕੁਝ ਕਹਿ ਰਹਿਆ ਹੈਂ? ਕੇਵਲ ਰਾਮ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਤਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਹੇ ਦਸ-ਮੁਖੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਉਰਜਾ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੁਆਹ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੀ, ਜਦਕਿ ਤੂੰ ਇਸ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈਂ। ਮੈਨੂੰ ਰਾਮ ਵਰਗੇ ਗਿਆਨੀ ਪਤੀ ਤੋਂ ਬਲਾਤਕਾਰ ਨਾਲ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਤੇਰੀ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੀ ਲੀਖਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੀਤਾ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧੀਰਜ, ਧਰਮ ਤੇ ਰਾਮ ਜੀ ਉੱਤੇ ਅਟੁੱਟ ਭਰੋਸਾ ਦਰਸਾਇਆ, ਤੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਸੱਚੀ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ।