ਅੰਸ਼ੁਮਾਨ ਨੇ ਉਸ ਥਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਭਲਾਈ ਦੀ ਖੋਜ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਤੇ ਘੋੜਾ ਚੋਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੀ ਪੁੱਛਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਤੇ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਆਸਮੰਜਾ, ਤੇਰਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਤੂੰ ਘੋੜੇ ਸਮੇਤ ਜਲਦੀ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵੇਗਾ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਅੰਸ਼ੁਮਾਨ ਨੇ ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਦੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ, ਢੰਗ ਨਾਲ, ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਸਭ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਸਨ, ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਕਿਹਾ, “ਤੂੰ ਘੋੜੇ ਸਮੇਤ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵੇਗਾ।” ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਾ ਅੰਸ਼ੁਮਾਨ ਉਸ ਥਾਂ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਦੇ ਪੂਰਵਜ, ਸਗਰ, ਰਾਖ ਦੇ ਢੇਰ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਸਮੰਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵੱਡੇ ਵਿਅਕੁਲਤਾ ਵਿੱਚ ਰੋਣ ਲੱਗਾ, ਮੌਤ ਦੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ। ਉਥੇ, ਕੁਝ ਦੂਰ ਨਹੀਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਅੰਸ਼ੁਮਾਨ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਵਿਅਕੁਲਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਯਜਨ ਦਾ ਘੋੜਾ ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦਾ ਤਰਪਣ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਅੰਸ਼ੁਮਾਨ ਨੇ ਪਾਣੀ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਕੋਈ ਸਰੋਵਰ ਨਾ ਮਿਲਿਆ। ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁਮਾਈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸੁਪਰਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦਾ ਮਾਮਾ ਸੀ, ਰਾਮਾ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼। ਵੈਨਤੇਯਾ, ਮਹਾਨ ਪੰਛੀ, ਨੇ ਅੰਸ਼ੁਮਾਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਦੁਖ ਨਾ ਕਰ; ਇਹ ਮੌਤ ਸੰਸਾਰ ਵੱਲੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਲੋਕ ਅਪਾਰ ਕਪਿਲਾ ਵੱਲੋਂ ਜਲਾਏ ਗਏ ਸਨ; ਤੂੰ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਮ ਪਾਣੀ ਨਾ ਦੇ। ਹਿਮਵਤ ਦੀ ਵੱਡੀ ਧੀ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਲਈ ਤਰਪਣ ਕਰ। ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗੰਗਾ, ਜਦ ਇਹ ਰਾਖ ਨੂੰ ਛੂਹੇਗੀ, ਤੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਗੰਗਾ ਨਾਲ ਭਿੱਜਣ ਤੇ, ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰ ਸੁਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਣਗੇ। ਜਾ, ਭਾਗਸ਼ਾਲੀ, ਘੋੜਾ ਇਕੱਠਾ ਕਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ; ਤੂੰ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦਾ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਕਰ, ਵੀਰ।” ਸੁਪਰਨਾ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅੰਸ਼ੁਮਾਨ ਨੇ ਘੋੜਾ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ, ਵੱਡਾ ਤਪਸਵੀ। ਫਿਰ, ਸੰਸਕਾਰਿਤ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਰਘੁ ਵੰਸ਼ੀ, ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਸੁਪਰਨਾ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸਮੇਤ, ਸਭ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਅੰਸ਼ੁਮਾਨ ਦੀਆਂ ਭਿਆਨਕ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਯਜਨ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ। ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜਾ, ਮਨਚਾਹਾ ਯਜਨ ਕਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ; ਪਰ ਗੰਗਾ ਦੇ ਉਤਰਣ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਹੱਲ ਨਾ ਮਿਲਿਆ। ਹੱਲ ਨਾ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਤੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਰਾਜ ਕਰ ਕੇ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਚਾਲੀ-ਦੂਜੇ ਅਧਿਆਇ ਸੁਣੋ। ਜਦ ਸਗਰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪਰਲੋਕ ਗਿਆ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਅੰਸ਼ੁਮਾਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਉੱਚ ਧਰਮੀ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ। ਉਹ ਰਾਜਾ ਅੰਸ਼ੁਮਾਨ ਬਹੁਤ ਮਹਾਨ ਸੀ, ਰਘੁ ਵੰਸ਼ੀ; ਉਸ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੁੱਤਰ ਵਿਖਿਆਤ ਦਲੀਪਾ ਸੀ। ਰਾਜ ਅਮਾਨਤ ਕਰ ਕੇ, ਰਘੁ ਵੰਸ਼ੀ, ਅੰਸ਼ੁਮਾਨ ਨੇ ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਗੰਭੀਰ ਤਪ ਕਰੀ। ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜਾ, ਤੀਹ-ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਪਸਵੀ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਤਪ ਨਾਲ ਸੁਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਦਲੀਪਾ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਉਰਜਾ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੀ ਸੁਣਾਈ ਤੇ, ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਕੋਈ ਹੱਲ ਨਾ ਲੱਭ ਸਕਿਆ। ਕਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਦਾ ਉਤਰਣ ਹੋਵੇ? ਕਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਤਰਪਣ ਹੋਵੇ? ਕਿਵੇਂ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿਵਾ ਸਕਾਂ? ਇਹ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਲਗਾਤਾਰ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ। ਜਦ ਉਹ ਸਦਾ ਇਹ ਸੋਚਦਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ, ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਭਗੀਰਥਾ ਨਾਮਕ ਪੁੱਤਰ, ਉੱਚ ਧਰਮੀ, ਜਨਮ ਲਿਆ। ਦਲੀਪਾ, ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਵਾਲਾ, ਨੇ ਬਹੁਤ ਯਜਨ ਕੀਤੇ; ਤੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਬਾਰੇ ਹੱਲ ਨਾ ਮਿਲਿਆ, ਰਾਜਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਰੋਗ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਇਆ ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪਰਲੋਕ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਵੈ-ਕਮਾਈ ਹੋਏ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਭਗੀਰਥਾ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ। ਭਗੀਰਥਾ, ਰਾਜ-ਤਪਸਵੀ ਤੇ ਧਰਮੀ, ਰਘੁ ਵੰਸ਼ੀ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਉਹ ਸੰਤਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਰਾਜ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਕੇ, ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਉਤਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਗੋਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੰਬੀ ਤਪਸਿਆ ਲਈ, ਰਘੁ ਵੰਸ਼ੀ, ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ। ਭਗੀਰਥਾ ਨੇ ਹੱਥ ਉੱਚੇ ਕਰ, ਪੰਜ-ਵਿਧੀ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਮਹੀਨੇ-ਮਹੀਨੇ ਖਾਣਾ ਖਾ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਕਰਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਭਿਆਨਕ ਤਪ ਕਰੀ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਜਦ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ, ਤਦ ਭਗਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਤੇ ਅਧਿਪਤੀ, ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ। “ਰਾਜਾ ਭਗੀਰਥਾ, ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ; ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਤਪਸਿਆ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਜੋ ਚਾਹੁਂ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗ, ਢਿੱਠੇ।” ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਭਗੀਰਥਾ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਨੇ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। “ਜੇ ਪ੍ਰਭੂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੈ, ਜੇ ਮੇਰੀ ਤਪਸਿਆ ਫਲ ਲੈ ਆਈ, ਤਾਂ ਸਗਰ ਦੇ ਸਭ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਪਾਣੀ ਮਿਲੇ। ਜੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਾਖ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ, ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਸਮੇਤ ਉੱਚ ਸੁਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਣ। ਹੇ ਦੇਵ, ਮੈਂ ਇਹ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਲਈ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੇਰਾ ਵੰਸ਼ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਇਹ ਉੱਚਾ ਵਰ ਮੇਰੇ ਇक्षਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਲਈ ਦਿੰਨ, ਪ੍ਰਭੂ।” ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਸ਼ੁਭ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।