ਸਗਰ ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, “ਧਰਤੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਬੜੇ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਬਲਵਾਨ ਜੀਵ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਅ ਲਈ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲੈ।” ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ। ਜੇ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ। ਮੇਰਾ ਯਜ્ઞ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਜਿੱਤ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸਗਰ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਫੜੀ ਅਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਵੱਲੋਂ ਖੋਦਿਆ ਹੋਇਆ ਪਾਤਾਲ ਦਾ ਰਸਤਾ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਰਾਹੀਂ ਅੰਦਰ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਅੰਦਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ, ਯਕਸ਼, ਭੂਤ, ਪੰਛੀ ਅਤੇ ਸੱਪਾਂ ਨੇ ਉਸਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਹਾਥੀ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਦੀ ਖੇਰੀਅਤ ਪੁੱਛੀ, ਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਅਤੇ ਘੋੜਾ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬਾਰੇ ਵੀ ਪੁੱਛਿਆ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਮਹਾਨ ਸੀ, ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਅਸਮੰਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਤੂੰ ਘੋੜੇ ਸਮੇਤ ਜਲਦੀ ਵਾਪਸ ਜਾਵੇਂਗਾ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਦੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਪੁੱਛਿਆ। ਸਭ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨੇ, ਜੋ ਬੜੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਸਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਕਿਹਾ, “ਤੂੰ ਘੋੜੇ ਸਮੇਤ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵੇਂਗਾ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਥਾਂ ਪਹੁੰਚਿਆ ਜਿੱਥੇ ਉਸਦੇ ਪੂਰਵਜ, ਸਗਰਾਂ, ਰਾਖ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਅਸਮੰਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਤੇ ਬੜੇ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿੱਚ ਚੀਕ ਉਠਿਆ। ਉਸ ਥਾਂ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੂਰੀ 'ਤੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਬਲਵਾਨ ਮਨੁੱਖ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਸੋਗ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਯਜਨ ਦਾ ਘੋੜਾ ਫਿਰਦਾ ਵੇਖਿਆ। ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀ ਪਿੰਡ-ਦਾਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਪਾਣੀ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਕੋਈ ਸਰੋਵਰ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸੁਪਰਨ (ਗਰੁੜ) ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੇ ਮਾਮਾ ਸਨ ਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸਨ। ਵੈਨਤੇਯ, ਜੋ ਬੜਾ ਬਲਵਾਨ ਸੀ, ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰ। ਇਹ ਮੌਤ ਸੰਸਾਰ ਵੱਲੋਂ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ ਕਪਿਲ ਦੇ ਅਪਾਰ ਤੇਜ ਨਾਲ ਸੜ ਗਏ ਸਨ; ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਮ ਜਲ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ।” “ਹਿਮਾਵਤ ਦੀ ਵੱਡੀ ਧੀ, ਗੰਗਾ, ਵਿੱਚ ਹੀ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਲਈ ਪਿੰਡ-ਦਾਨ ਕਰ। ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗੰਗਾ ਜਦ ਇਹ ਰਾਖ ਹਲਕੀ ਕਰੇਗੀ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਪੂਰਵਜ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਣਗੇ।” “ਹੁਣ ਤੂੰ ਜਾ, ਘੋੜਾ ਲੈ ਆ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਪਿਤਰ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਕਰ, ਹੇ ਮਹਾਨਵੀਰ।” ਸੁਪਰਨ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣਕੇ, ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਬੜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਜਲਦੀ ਘੋੜਾ ਲੈ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਜੋ ਯਜਨ ਲਈ ਸੰਕਲਪਿਤ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ, ਸੁਪਰਨ ਦੇ ਬਚਨ ਸਮੇਤ, ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਅੰਸ਼ੁਮਾਨ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ। ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਯਜਨ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਲਿਆਉਣ ਦਾ ਕੋਈ ਉਪਾਇਆ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਇਸ ਉਪਾਇਆ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਤੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਰਾਜ ਕਰਕੇ, ਆਖ਼ਰ ਸਮੇਂ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਸਗਰ ਦਾ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਅੰਸ਼ੁਮਾਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਬੜਾ ਧਰਮਾਤਮਾ ਤੇ ਨਿਆਂਪ੍ਰੀਤੀ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਚੁਣ ਲਿਆ। ਅੰਸ਼ੁਮਾਨ ਬੜਾ ਹੀ ਮਹਾਨ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੁੱਤਰ ਦਿਲੀਪਾ ਸੀ। ਅੰਸ਼ੁਮਾਨ ਨੇ ਰਾਜ ਦਿਲੀਪਾ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ, ਤੈਤੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਕ ਤਪਸਿਆ ਕਰਕੇ, ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਦਿਲੀਪਾ, ਜੋ ਬੜੀ ਉਰਜਾ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜਦ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕੋਈ ਫੈਸਲਾ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ। ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵਾਰ–ਵਾਰ ਇਹ ਸੋਚ ਆਉਂਦੀ ਰਹੀ: “ਗੰਗਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਿਵੇਂ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਪਿੰਡ-ਦਾਨ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇ? ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀ ਮੋਖਸ਼ ਕਿਵੇਂ ਕਰਾਂ?” ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹੀ ਸੋਚਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਨਿੱਤ ਧਰਮ ਵਿਚ ਸਥਿਰ ਤੇ ਆਤਮ-ਸਯੰਮ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਭਾਗੀਰਥ ਨਾਮ ਦਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਉੱਤਮ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ। ਦਿਲੀਪਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਜੋਤਿ ਮਹਾਨ ਸੀ, ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਯਜਨ ਕੀਤੇ; ਤੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਕ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਕੋਈ ਉਪਾਇਆ ਨਾ ਮਿਲਣ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਬੀਮਾਰੀ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਮੌਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਆਪਣੀ ਕਮਾਈ ਹੋਈ ਪੁੰਨਿਆ ਦੇ ਜ਼ੋਰ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਭਾਗੀਰਥ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ। ਭਾਗੀਰਥ, ਜੋ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਧਰਮਾਤਮਾ ਸੀ, ਬਿਨਾ ਸੰਤਾਨ ਦੇ, ਪਰ ਪ੍ਰਜਾ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਰਾਜ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਗੋਕਰਨ ਥਾਂ ਤੇ ਲੰਬੀ ਤਪਸਿਆ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਕ, ਹੱਥ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਪੰਜ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਕੀਤੀ, ਮਹੀਨੇ–ਮਹੀਨੇ ਵਾਰ ਖਾਣਾ ਖਾਧਾ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਜਦ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਭਾਗੀਰਥ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਪੂਰੀ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਰਾਜਨ ਭਾਗੀਰਥ! ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਤਪਸਿਆ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰ ਮੰਗ, ਹੇ ਨਿਸ਼ਚਲ ਮਨ ਵਾਲੇ।