ਰਾਮਚਰਿਤਮਾਨਸ ਦੇ ਇਸ ਅੰਸ਼ ਵਿੱਚ, ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਲੰਕਾ ਵਿਚ ਸੀਤਾ ਮਾਤਾ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਰਾਮ ਜੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਖਰ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਅਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਦੂਸ਼ਣ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਰਾਜਗੱਦੀ, ਜੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਵાલી ਦੀ ਰੱਖਿਆ 'ਚ ਸੀ ਤੇ ਪਾਉਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸੀ, ਉਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਸੀਤਾ ਜੀ ਦੀ ਖਾਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਸਮੁੰਦਰ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਅਤੇ ਧਾਰਾਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਲੰਘ ਲਿਆ ਹੈ; ਅਤੇ ਇਸ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਨਾਰੀ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵੀ ਵੇਖ ਲਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੇ ਰਾਮ ਜੀ ਸੀਤਾ ਜੀ ਦੀ ਖਾਤਰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ ਉਲਟ ਦੇਣ, ਜਾਂ ਪੂਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਉਲਟ ਦੇਣ, ਤਾਂ ਵੀ ਇਹ ਉਚਿਤ ਹੀ ਹੈ। ਸੱਚਮੁੱਚ, ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਜਗੱਦੀ ਵੀ ਜਨਕ ਸੁਤਾ ਸੀਤਾ ਜੀ ਦੇ ਇਕ ਅੰਸ਼ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ। ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਸੀਤਾ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਧਰਮਾਤਮਾ ਰਾਜਾ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਮਿਥਿਲਾ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਪ੍ਰਤੀ ਅਟੁੱਟ ਨਿਸ਼ਠਾ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਦਸ਼ਰਥ ਰਾਜਾ ਦੀ ਵੱਡੀ ਪੁੱਤੜੀ ਹੈ ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਵਿਰੋਧੀ-ਰਹਿਤ ਨਾਇਕ ਰਾਮ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈ। ਇਹੀ ਸਤੀਆਨੁਸ਼ਾਸਨ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਤਘਨਤਾ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਜੋ ਹੁਣ ਇੱਕ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਦੀ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ ਹੈ। ਸੀਤਾ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਪ੍ਰਤੀ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਆ ਗਈ, ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਦੁੱਖ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਕੀਤੇ। ਉਹ ਫਲਾਂ ਤੇ ਕੰਦਾਂ ਤੇ ਹੀ ਤ੍ਰੁਪਤ ਰਹਿੰਦੀ, ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਓਹੀ ਆਨੰਦ ਮਿਲਦਾ ਜਿਵੇਂ ਮਹਲ ਵਿਚ ਮਿਲਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਹੱਸਦੀ ਅਤੇ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ ਨਾਰੀ, ਅਣਚਾਹੇ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਰਹੀ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਉਹ ਕਿਸੇ ਦੁੱਖ ਦੀ ਹਕਦਾਰ ਨਹੀਂ। ਰਾਘਵ ਰਾਮ ਜੀ ਇਸ ਧਰਮਵਤੀ, ਰਾਵਣ ਦੁਆਰਾ ਪੀੜਤ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਤਰਸ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਆਸਾ ਮਨੁੱਖ ਰਾਹੀਂ ਪੈਂਦੇ ਪਾਣੀ ਵਲ ਤਰਸਦਾ ਹੈ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਜਦ ਰਾਘਵ ਜੀ ਨੂੰ ਉਹ ਮੁੜ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗੀ, ਉਹ ਮੁੜ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਾ ਆਪਣਾ ਖੋਇਆ ਹੋਇਆ ਰਾਜ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਸੁਖ ਛੱਡ ਚੁੱਕੀ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਤੋਂ ਵੰਞੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਰਾਮ ਜੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਆਸ ਵਿਚ ਹੀ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਜੀਵਿਤ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਔਰਤਾਂ ਵੱਲ ਜਾਂ ਫੁੱਲਾਂ-ਫਲਾਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵੱਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਤੱਕਦੀ; ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਸਿਰਫ਼ ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇੱਕ ਨਾਰੀ ਲਈ ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਗਹਿਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਹੜਾ ਕਿਸੇ ਵੀ ਰਤਨ ਤੋਂ ਵਧਕੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਪਤੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਉਹਦੀ ਸੋਭਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਰਾਮ ਜੀ ਵੀ ਵੱਡਾ ਉਪਕਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਕਿ ਉਹ ਸੀਤਾ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸਹਾਰ ਰਹੇ ਹਨ ਤੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਨਹੀਂ। ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦ ਮੈਂ ਇਸ ਦੁੱਖੀ, ਪਰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਯੋਗ, ਕਾਲੇ ਵਾਲਾਂ ਅਤੇ ਕੰਵਲ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਵੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਧਰਤੀ ਵਰਗੀ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲ, ਨੀਲੇ ਕੰਵਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਘਵ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਸੀ, ਹੁਣ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਤਹਿਤ, ਇਕ ਦਰੱਖਤ ਹੇਠ ਬੈਠੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਤੁਰਸੀ ਨੂੰ ਪਾਲਾ ਲੱਗਣ ਨਾਲ ਉਹ ਮੁਰਝਾ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਐਸੇ ਹੀ ਚੋਟੀ-ਚੋਟੀ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਨੇ ਸੀਤਾ ਦੀ ਸੋਭਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਚਕਵਾ ਪੰਛੀ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਤੋਂ ਵਿੱਛੁੜ ਕੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਐਸੇ ਹੀ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਵੀ ਬੇਹਾਲ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਇਹ ਆਸ਼ੋਕ ਦੇ ਦਰੱਖਤ, ਆਪਣੇ ਫੁੱਲਾਂ-ਭਰੇ ਟਹਿਣੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵਧਾ ਰਹੇ ਹਨ; ਜਿਵੇਂ ਜੜੀ ਹੋਈ ਧੁੱਪ ਜਾਂਦੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਰਦੀ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਦੀ ਹੈ, ਐਸੇ ਹੀ ਹਜ਼ਾਰ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਲਾ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਸੋਚ ਕੇ, ਹੁਣ ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹੀ ਸੀਤਾ ਜੀ ਹਨ। ਉਹ ਉਸ ਦਰੱਖਤ ਦੀ ਟਾਹਣੀ ਉੱਤੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਛਾਂ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਵਾਂਗ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁਰਾਣਾ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੱਤਾਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਜੋ ਸਫੈਦ ਕੰਵਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਸੀ, ਨੀਲੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਹੰਸ ਵਾਂਗ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਆਪਣੇ ਠੰਢੇ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਵਾਯੂਪੁੱਤਰ ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਸਾਥ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਸੀਤਾ ਜੀ ਦਾ ਮੁਖ ਚੌਦਵੀਂ ਦੇ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਭਾਰੀ ਦੁੱਖਾਂ ਹੇਠ ਝੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੱਧ ਭਾਰ ਵਾਲੀ ਨੌਕਾ। ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਨੇੜੇ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਕੋਈ ਇੱਕ ਅੱਖ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਕੋਈ ਇੱਕ ਕੰਨ ਵਾਲੀ, ਕੋਈ ਕੰਨਾਂ ਨੂੰ ਢੱਕਣ ਵਾਲੀ, ਕੋਈ ਬਿਨਾ ਕੰਨ ਵਾਲੀ, ਕੋਈ ਸੱਪ-ਆਕਾਰ ਦੇ ਕੰਨ ਵਾਲੀ, ਅਤੇ ਕੋਈ ਜਿਸ ਦੀ ਨੱਕ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਸੀ। ਕੋਈ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਉਭਰੇ ਹੋਏ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਕੋਈ ਪਤਲੇ ਤੇ ਲੰਮੇ ਗਲੇ ਵਾਲੀ, ਕੋਈ ਵਿਖੁੰਬਲ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀ, ਕੋਈ ਘਣੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਕੋਈ ਆਪਣੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਨੂੰ ਚੋਲਾ ਵਾਂਗ ਪਾਈ ਹੋਈ। ਕੋਈ ਲਟਕਦੇ ਕੰਨ ਤੇ ਮੱਥੇ ਵਾਲੀ, ਕੋਈ ਲਟਕਦੇ ਪੇਟ ਤੇ ਛਾਤੀਆਂ ਵਾਲੀ, ਕੋਈ ਵੱਡੇ ਹੋਠ ਤੇ ਚਿਨ ਵਾਲੀ, ਕੋਈ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਕੋਈ ਢੀਲੇ ਗੋਡਿਆਂ ਵਾਲੀ। ਕੋਈ ਛੋਟੀ, ਕੋਈ ਲੰਮੀ, ਕੋਈ ਕੁਬੜੀ, ਕੋਈ ਵਿਗੜੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਕੋਈ ਬੌਣੀ, ਕੋਈ ਭੈੜੇ ਤੇ ਵਿਲੱਖਣ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਭੂਰੇ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਵਿਗੜੇ ਨਕਸ਼ਾਂ ਵਾਲੀ। ਕੋਈ ਵਿਗੜੇ, ਭੂਰੇ, ਕਾਲੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੀ, ਲੜਾਈ ਦੀ ਸ਼ੌਕੀਨ; ਕਾਲੀ ਲੋਹ ਦੀ ਸੂਈਆਂ ਅਤੇ ਗਦਾਂ ਫੜੀ ਹੋਈ। ਕੋਈ ਸੂਅਰ, ਹਰਣ, ਬਾਘ, ਮਹਿਸ, ਬੱਕਰੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ; ਕੋਈ ਹਾਥੀ, ਊਠ, ਘੋੜੇ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਕੋਈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਧੰਸੇ ਹੋਏ। ਕੋਈ ਇੱਕ ਹੱਥ, ਇੱਕ ਪੈਰ ਵਾਲੀ; ਕੋਈ ਖਚਰ, ਘੋੜੇ, ਗਾਂ, ਹਾਥੀ, ਤੇ ਬਾਂਦਰ ਦੇ ਕੰਨ ਵਾਲੀ। ਕੋਈ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਨੱਕ, ਕੋਈ ਢਲਵੀਂ ਨੱਕ, ਕੋਈ ਬਿਨਾ ਨੱਕ ਵਾਲੀ; ਕੋਈ ਹਾਥੀ ਵਰਗੀ ਨੱਕ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਕੋਈ ਮੱਥੇ ਰਾਹੀਂ ਸਾਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ। ਕੋਈ ਹਾਥੀ ਦੇ ਪੈਰ, ਵੱਡੇ ਪੈਰ, ਗਾਂ ਦੇ ਪੈਰ, ਤੇ ਗੱਦੇ ਵਰਗੇ ਪੈਰ ਵਾਲੀ; ਕੋਈ ਵੱਡੇ ਸਿਰ ਤੇ ਗਲ, ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਤੇ ਪੇਟ ਵਾਲੀ। ਕੋਈ ਵੱਡੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਅੱਖਾਂ, ਲੰਬੀਆਂ ਜੀਭਾਂ ਤੇ ਚਿਹਰੇ; ਕੋਈ ਬੱਕਰੀ, ਹਾਥੀ, ਗਾਂ, ਤੇ ਸੂਰ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ। ਕੋਈ ਘੋੜੇ, ਊਠ, ਤੇ ਖਚਰ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀਆਂ, ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਔਰਤਾਂ; ਸੂਈਆਂ ਤੇ ਗਦਾਂ ਫੜੀਆਂ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੀਆਂ, ਲੜਾਈ ਦੀ ਆਦਤ ਵਾਲੀਆਂ। ਕੋਈ ਧੂੰਏਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਵਿਗੜੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀਆਂ; ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਮਦਿਰਾ ਪੀਂਦੀਆਂ, ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਮਾਸ ਖਾਣ ਦੀ ਆਦਤ ਵਾਲੀਆਂ। ਇਹ ਸਭ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਔਰਤਾਂ, ਮੋਟੇ ਮੋਟੇ ਮੋਢਿਆਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਬੈਠੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਸੀਤਾ ਬੈਠੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਨੇ ਸਾਰਾ ਮੰਜ਼ਰ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਦਰੱਖਤ ਦੀ ਟਾਹਣੀ ਉੱਤੇ, ਉਸ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ, ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠ ਗਏ।