ਸਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਉੱਤਰ-ਪੂਰਬ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਵਧਦੇ ਹੋਏ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖੋਦਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਥੇ, ਉਹ ਸਭ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਕਪਿਲ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ—ਜੋ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਵਾਸੁਦੇਵ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਉਹ sacrificial ਘੋੜਾ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਸਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਬੇਹੱਦ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਪਿਲ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਦੇ ਨਾਸਕਾਰੀ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕुदਾਲਾਂ, ਹਲ, ਰੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਪਥਰਾਂ ਫੜ ਲਏ ਅਤੇ ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਚੀਕਦੇ ਹੋਏ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, "ਰੁਕੋ, ਰੁਕੋ! ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਯਜਨਾ ਦਾ ਘੋੜਾ ਚੁਰੀ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ!" "ਤੂੰ ਬੁਰੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੈ! ਸਾਨੂੰ ਸਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਜਾਣ—ਅਸੀਂ ਆ ਗਏ ਹਾਂ!" ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਪਿਲ, ਜੋ ਬੇਹੱਦ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਇਕ ਗਜਨੂੰਦ ਰੌਂਕ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਅਤੁੱਲ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਕਪਿਲ ਦੇ ਰੌਂਕ ਨਾਲ, ਸਗਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਕਕੁਤਸਥ, ਰਾਖ ਹੋ ਗਏ। ਹੁਣ, ਰਾਮ, ਤੁਸੀਂ ਵਾਅਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਬਾਲ ਕਾਂਡ ਦੀ ਇਕਤਾਲੀ ਸੱਰਗਾ ਸੁਣੋ। ਸਗਰ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਲੰਮੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੋਤੇ ਅੰਸ਼ੁਮਾਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੀ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬੁਲਾਇਆ। "ਤੂੰ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਤੇਜਸਵੀ ਹੈ। ਉਹ ਰਾਹ ਲੱਭ, ਜਿਸ ਰਾਹ ਤੇ ਘੋੜਾ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।" "ਧਰਤੀ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਜੀਵ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਅ ਲਈ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ।" "ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ; ਅਤੇ ਜੇ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਬਣੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਵਾਪਸ ਆ।" ਸਗਰ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਅੰਸ਼ੁਮਾਨ ਨੇ ਜਲਦੀ ਆਪਣੀ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਲਈ ਅਤੇ ਹੌਲੀਆਂ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਵੱਲੋਂ ਖੋਦੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਹ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਰਸਤਾ ਵਿਚ ਦੇਵ, ਦਾਨਵ, ਯਕਸ਼, ਭੂਤ, ਪੰਛੀਆਂ ਅਤੇ ਸੱਪਾਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਇਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਹਾਥੀ ਦਾ ਚਕਰ ਲਾਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ਬਰ ਪੁੱਛੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਅਤੇ ਘੋੜਾ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਦਿਸ਼ਾ ਹਾਥੀ ਨੇ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨਵਾਨ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਚਿੱਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਕਿਹਾ, "ਆਸਮੰਜ, ਤੇਰਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਤੂੰ ਘੋੜੇ ਸਮੇਤ ਜਲਦੀ ਵਾਪਸ ਜਾਵੇਗਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਅੰਸ਼ੁਮਾਨ ਨੇ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ, ਢੰਗ ਨਾਲ, ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਘੋੜਾ ਲੈ ਕੇ ਵਾਪਸ ਜਾਵੇਗਾ।" ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੇਜ਼-ਪੈਰ ਵਾਲਾ ਅੰਸ਼ੁਮਾਨ ਉਸ ਥਾਂ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਉਸਦੇ ਪੂਰਵਜ, ਸਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਖ ਦੇ ਢੇਰ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਦੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਰੋ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ, ਨਜ਼ਦੀਕ ਹੀ, ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਸੋਗ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਯਜਨਾ ਦਾ ਘੋੜਾ ਫਿਰ ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ। ਆਪਣੇ ਰਾਜਸੀ ਪੂਰਵਜਾਂ ਲਈ ਜਲ-ਅੰਜਲੀ (ਪਿੰਡ-ਦਾਨ) ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਅੰਸ਼ੁਮਾਨ ਨੇ ਪਾਣੀ ਲੱਭਿਆ, ਪਰ ਕੋਈ ਸਰੋਵਰ ਨਾ ਮਿਲਿਆ। ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸੁਪਰਣ—ਜੋ ਉਸਦੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦਾ ਮਾਮਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼—ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਵੈਨਤੇਯ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਦੁਖ ਨਾ ਕਰ; ਇਹ ਮੌਤ ਸੰਸਾਰ ਵੱਲੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।" "ਇਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ, ਅਤੁੱਲ ਕਪਿਲ ਵੱਲੋਂ ਜਲ ਗਏ; ਤੂੰ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਮ ਪਾਣੀ ਨਾ ਦੇ।" "ਹਿਮਵਤ ਦੀ ਵੱਡੀ ਧੀ ਗੰਗਾ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਲਈ ਜਲ-ਅੰਜਲੀ ਕਰ।" "ਗੰਗਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਰਾਖ ਨੂੰ ਛੂਹੇਗੀ, ਤਦ ਪਿਆਰੀ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।" "ਚੰਗਾ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਜਾ, ਘੋੜਾ ਇਕੱਠਾ ਕਰ; ਤੂੰ ਯਜਨਾ ਪੂਰੀ ਕਰ।" ਸੁਪਰਣ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅੰਸ਼ੁਮਾਨ ਨੇ ਜਲਦੀ ਘੋੜਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਜੋ ਸੰਸਕਾਰਿਤ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਹੋਈਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸੁਪਰਣ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ। ਅੰਸ਼ੁਮਾਨ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਯਜਨਾ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲਈ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਚਾਹੀਦੀ ਯਜਨਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਗੱਲ 'ਤੇ ਕੋਈ ਹੱਲ ਨਾ ਮਿਲਿਆ। ਹੱਲ ਨਾ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਤੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਰਾਜ ਕਰਕੇ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੁਣ, ਚੁਨੌਤੀ ਦੇ ਚਾਲੀ-ਦੋਵੇਂ ਸੱਰਗਾ ਸੁਣੋ। ਜਦ ਸਗਰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਅੰਸ਼ੁਮਾਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਧਰਮਾਤਮਾ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ। ਉਹ ਰਾਜਾ ਅੰਸ਼ੁਮਾਨ ਬਹੁਤ ਮਹਾਨ ਸੀ; ਉਸ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੁੱਤਰ ਦਿਲੀਪਾ ਸੀ। ਅੰਸ਼ੁਮਾਨ ਨੇ ਰਾਜ ਦਿਲੀਪਾ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਮਹਾਨ-ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ, ਤੀਹ-ਹਜ਼ਾਰ ਦੋ-ਹਜ਼ਾਰ (ਬਤੀਹ ਹਜ਼ਾਰ) ਸਾਲ ਤਕ ਆਸਤੀਕਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਤਪ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਰ, ਦਿਲੀਪਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕੋਈ ਹੱਲ ਨਾ ਲੱਭ ਸਕਿਆ।