ਹਨੁਮਾਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤਾਕਤਵਾਨ ਸਨ, ਉਹ ਅਦਭੁਤ ਅਤੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਜੰਗਲ ਚਿੜੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਅਤੇ ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਥੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਲਦੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਇਲਾਂ ਅਤੇ ਮਸਤ ਕਾਲੀਆਂ ਮੱਖੀਆਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਬਾਗ-ਬਗੀਚਾ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ, ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਪੰਛੀਆਂ ਅਤੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਮਚੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਮਸਤ ਮੋਰਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਥਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਹਨੁਮਾਨ, ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਤੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਸੁੱਤੀਆਂ ਚਿੜੀਆਂ ਨੂੰ ਜਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਉੱਡੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਰਾਂ ਨੇ ਹਵਾ ਵਿਚ ਹਲਚਲ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਵਰਖਾ ਵਰਗੀ ਵਰ੍ਹਾ ਹੋ ਗਈ। ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨੁਮਾਨ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਅਸ਼ੋਕ ਵਨ ਵਿਚ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਪਹਾੜ ਹੋਵੇ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਵਿਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਬਸੰਤ ਰੁੱਤ ਆ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਉਥੇ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਡਿੱਗੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਇਕ ਤਿਉਹਾਰ ਲਈ ਸਜੀ ਹੋਈ ਨਾਰੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਹਿਲ ਗਈਆਂ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਝੜ ਗਏ, ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਹਾਰ ਚੁੱਕੀਆਂ ਨਚਣ ਵਾਲੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਪੋਸ਼ਾਕਾਂ ਅਤੇ ਗਹਣੇ ਉਤਾਰ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹੋਣ। ਹਨੁਮਾਨ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਿਲੇ ਹੋਏ ਉਹ ਦਰੱਖਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਫਲ ਲਟਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਇਕ ਦਮ ਆਪਣੇ ਫੁੱਲ, ਪੱਤੇ ਤੇ ਫਲ ਝਾੜ ਬੈਠੇ। ਜਦ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਉੱਡ ਗਏ, ਉਹ ਦਰੱਖਤ ਸਿਰਫ ਟਾਹਣੀਆਂ ਨਾਲ ਹੀ ਰਹਿ ਗਏ, ਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲ ਕੇ ਸੁੱਕੇ ਤੇ ਜਾਨ ਰਹਿਤ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਹ ਦਰੱਖਤ, ਜਿਵੇਂ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਜਿਸ ਦੇ ਵਾਲ ਖੁਲ ਗਏ ਹੋਣ, ਗਹਣੇ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੇ ਹੋਣ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਸੋਹਣੇ ਦੰਦ ਤੇ ਹੋਠ ਨਖ ਤੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਛਿੱਲ ਗਏ ਹੋਣ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਨੁਮਾਨ ਦੀ ਪੁੱਛ, ਹੱਥ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਪਿੱਟੇ ਹੋਏ, ਅਸ਼ੋਕ ਵਨ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਵੀ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਬਲ ਨਾਲ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਵੱਡੀਆਂ ਲਤਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿਚ ਹਵਾ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵੰਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਥੇ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਜੜਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਫਰਸ਼, ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਫਰਸ਼ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਫਰਸ਼ ਵੀ ਵੇਖੇ। ਉਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਕਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਸਰੋਵਰ ਸਨ, ਜੋ ਸ਼ੁੱਧ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ ਅਤੇ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਸੀੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੇਤ ਮੋਤੀਆਂ ਅਤੇ ਮੂਂਗਿਆਂ ਦੀ ਸੀ, ਅੰਦਰਲੇ ਫਰਸ਼ ਸਫੈਦ ਪਾਥਰਾਂ ਦੇ, ਤੇ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਦਰੱਖਤ ਸਨ। ਉਹ ਸਰੋਵਰ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲਾਂ ਅਤੇ ਨੀਲੇ ਕੰਵਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕਦਾਰ, ਜਲ-ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਹੰਸਾਂ-ਬਗਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪੁਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ। ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਲੰਬੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਸੀ। ਉਹ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਲਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਵਿਚ ਲਪਟੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਝਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਤੇ ਕਰਨਿਕਾਰ ਦੇ ਝਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਵੰਡੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਫਿਰ ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਮੀਂਹ ਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸੀ, ਉੱਚੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਤੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਪਹਾੜ ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਮਹਿਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਹਨੁਮਾਨ, ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਸ ਸੁਹਣੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਇੱਕ ਦਰਿਆ ਵਗਦੀ ਵੇਖੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪ੍ਰੇਮੀਕਾ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਦੀ ਗੋਦ ਤੋਂ ਛਲਾਂਗ ਮਾਰ ਕੇ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਪਈ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਦਰਿਆ, ਜਿਹਦੇ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਡਿੱਗੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਐਸਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਨਾਰਾਜ਼ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ ਰੋਕ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ। ਫਿਰ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਦਰਿਆ ਮੁੜ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰੇਮੀਕਾ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਕੋਲ ਖਿੜ ਕੇ ਆ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਉਥੋਂ ਕੁਝ ਦੂਰ, ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੇ ਸਰੋਵਰ ਵੇਖੇ, ਜਿਹੜੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਲੰਬਾ, ਮਨੁੱਖ-ਨਿਰਮਿਤ ਸਰੋਵਰ ਵੀ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਠੰਢੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸੀੜੀਆਂ ਨਾਲ ਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀ ਰੇਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਥਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਵਿਲੱਖਣ ਸੀ, ਸੋਹਣੇ ਸਜੇ ਹੋਏ ਜੰਗਲ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਵਲੋਂ ਬਣਾਏ ਮਹੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਹਰ ਥਾਂ ਨਕਲੀ ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦਰੱਖਤ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਲਦੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਹਰ ਥਾਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਛੱਤਾਂ, ਚੌਬਾਰਿਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਰੇਲਿੰਗਾਂ, ਫੈਲੀਆਂ ਲਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਘਣੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਇੱਕ ਸੋਨੇ ਦਾ ਵਿਲੱਖਣ ਸ਼ਿੰਸ਼ਪਾ ਦਰੱਖਤ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਪੂਰੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਲੈਂਥਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਮੀਨ ਦੇ ਟੁਕੜੇ, ਪਹਾੜੀ ਚਸ਼ਮੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਵੀ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਮੋਰਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਦੇਖ ਕੇ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਤਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਹੀ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੁ ਪਹਾੜ। ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਰੱਖਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਵਾ ਹਿਲਾ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਛੋਟੀਆਂ ਘੰਟੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਨਜ਼ਾਰਾ ਦੇਖ ਕੇ ਹਨੁਮਾਨ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸੋਹਣੇ, ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ, ਨਵੇਂ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਕੋਪਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਉਸ ਸ਼ਿੰਸ਼ਪਾ ਦਰੱਖਤ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ। ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਸੋਚਿਆ—ਇਥੋਂ ਮੈਂ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਦੇਖਾਂਗਾ, ਜੋ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਆਸ ਵਿਚ, ਮਨ ਵਿਚ ਦੁੱਖੀ ਹੋਈ, ਸ਼ਾਇਦ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਉਸ ਦੁਸਟ ਰਾਵਣ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਅਸ਼ੋਕ ਵਾਟਿਕਾ ਹੈ, ਜੋ ਚੰਦਨ, ਚੰਪਾ ਤੇ ਬਕੁਲ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਸੋਹਣਾ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲਾ ਸਰੋਵਰ ਵੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਜਾਨਕੀ ਇੱਥੇ ਆਵੇਗੀ। ਉਹ ਰਾਣੀ, ਜੋ ਰਾਘਵ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਤੇ ਵਫਾਦਾਰ ਹੈ, ਜੰਗਲ-ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਜਾਨਕੀ ਜਰੂਰ ਇੱਥੇ ਆਵੇਗੀ। ਜਾਂ, ਸ਼ਾਇਦ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਜਾਨਕੀ, ਜੋ ਰਾਮ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿਚ ਦੁਖੀ ਹੈ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਵੇ।