ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਨੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ—ਵਰੁਣ, ਜੋ ਫਾਂਸੀ ਪਕੜਦੇ ਹਨ, ਸੋਮ, ਆਦਿਤਿਆਂ, ਮਹਾਨ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਦਵਾਰ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਮਾਰੁਤਾਂ—ਤੋਂ ਕਾਮਯਾਬੀ ਦੀ ਦਾਤ ਮੰਗੀ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਤੇ ਉਹ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਜੀਵ ਜੋ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਨੂੰ ਕਾਮਯਾਬੀ ਦੇਣ। ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਲ ਆਈ ਕਿ ਕਦੋਂ ਉਹ ਉਸ ਮਹਾਨ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖੇਗਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਉੱਚੀ, ਸੁੱਧ ਚਿੱਟੀ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੀ ਮੁਸਕਾਨ, ਦਾਗ-ਰਹਿਤ, ਪਵਿੱਤਰ, ਅਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦਾਰ, ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੋਣਗੀਆਂ। ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਹਨ, ਕਿ ਅੱਜ ਉਹ ਨਰਮ, ਤਪਸਵੀ ਮਹਿਲਾ, ਜੋ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਬਲ ਨਾਲ ਵਸ਼ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਕਿਵੇਂ ਆਵੇਗੀ—ਜੋ ਇੱਕ ਨੀਚ, ਕਰੂ, ਨਿਰਦਈ, ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਦੁਸ਼ਟ ਨੇ ਫੜ ਲਈ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੁੰਦਰ ਕਾਂਡ ਦੇ ਚੌਦਵੇਂ ਸਰਗ ਦਾ ਅੰਤ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਚੌਦਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਕਥਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਨੇ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਸੋਚਿਆ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਉਸ ਮਹਿਲਾ 'ਤੇ ਲਗਾਇਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਉਜਾਸ ਨਾਲ ਉਸ ਮਹਲ ਦੀ ਕੰਧ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਲੰਘ ਗਏ। ਕੰਧ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਵਾਨਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੋਮਾਂ-ਰੋਮ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਵਸੰਤ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਵੇਖੇ। ਉਹਨੇ ਅਸ਼ੋਕ, ਚੰਪਕ, ਉਦਾਲਕ, ਨਾਗ, ਆਮ, ਅਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵਰਗੇ ਰੁੱਖ ਵੀ ਵੇਖੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਮ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਜਿੱਥੇ ਸੈਂਕੜੇ ਬੇਲਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੀਰ ਵਾਂਗ ਉੱਡ ਕੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਵਿਰਲੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਜਿੱਥੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ-ਸੋਨੇ ਦੇ ਰੁੱਖ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਸੀ। ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨ, ਨੇ ਉਹ ਅਦਭੁਤ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀ ਜੰਗਲ ਵੇਖਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਜੰਗਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਲੱਗੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਕੋਕਿਲ ਤੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਕਾਲੇ ਭੰਭੀਰਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਉਂਦੇ ਰਹੇ। ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਠੀਕ ਸਮੇਂ 'ਤੇ, ਖੁਸ਼ ਲੋਕ, ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਪੰਛੀਆਂ ਤੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ, ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਮੋਰਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਜਦ ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਮਹਾਨ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੁੱਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਜਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਉੱਡੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਨੇ ਹਵਾ ਨੂੰ ਰਲਿਆ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ। ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ, ਪਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਅਸ਼ੋਕ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦ ਵਾਨਰ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਲਦੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਵਸੰਤ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਥੇ ਧਰਤੀ, ਰੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਤਿਉਂਹਾਰ ਲਈ ਸਜੀ ਹੋਈ ਮਹਿਲਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਚੋਟੀ ਹਿਲ ਗਏ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ Bikhr ਗਏ, ਉਹ ਹਾਰ ਗਈ ਨਚਣ ਵਾਲੀ ਮਹਿਲਾ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਹਣੇ ਤੇ ਕਪੜੇ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਿਲਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਰੁੱਖ, ਜੋ ਫਲ ਨਾਲ ਲਦੇ ਹੋਏ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਫੁੱਲ, ਪੱਤੇ ਤੇ ਫਲ ਡਿੱਗਾ ਗਏ। ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਹੋਏ, ਰੁੱਖਾਂ, ਸਿਰਫ਼ ਡਾਲਾਂ ਨਾਲ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹਿਲ ਕੇ, ਮੁਰਝਾਏ ਹੋਏ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਕ ਨੌਜਵਾਨ ਮਹਿਲਾ ਵਾਂਗ, ਜਿਸ ਦੇ ਵਾਲ ਖੁਲ ਗਏ, ਗਹਣੇ Bikhr ਗਏ, ਸੁੰਦਰ ਦੰਦ ਤੇ ਹੋਠ ਨਖ ਤੇ ਦੰਦ ਨਾਲ ਚੀਰ ਗਏ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਦੀ ਪੂੰਛ, ਹੱਥ ਤੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਅਸ਼ੋਕ ਬਾਗ, ਟੁੱਟੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ, Bikhr ਹੋ ਗਿਆ। ਵਾਨਰ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਡੀਆਂ ਬੇਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਮੀਂਹ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ Bikhr ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਥੇ, ਵਾਨਰ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਜੜਾਵਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਫਰਸ਼ਾਂ, ਚਾਂਦੀ ਦੀਆਂ ਫਰਸ਼ਾਂ, ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਫਰਸ਼ਾਂ ਵੀ ਵੇਖੀਆਂ। ਉਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਕਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਪੌਂਡ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਚ ਵਧੀਆ ਪਾਣੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸੀੜ੍ਹੀਆਂ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੇਤ ਮੋਤੀ ਤੇ ਮਣੀ ਦੀ ਸੀ, ਅੰਦਰਲੇ ਫਰਸ਼ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੇ, ਅਤੇ ਕੰਢੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲ ਤੇ ਨੀਲੇ ਲਿਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਹੋਏ, ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀਆਂ, ਜਲ-ਪੱਖੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਹੰਸ ਤੇ ਕ੍ਰੇਨ ਦੀਆਂ ਪੁਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ। ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ, ਲੰਬੀਆਂ ਨਦੀਆਂ, ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਲਾਈਨ ਹੋਈਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਅੰਬਰ ਵਾਂਗ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਸੀ। ਉਹ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਬੇਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਝਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ, ਅਤੇ ਕਰਣੀਕਾ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਵੰਡੇ ਹੋਏ। ਫਿਰ, ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਨੇ ਇੱਕ ਪਹਾੜ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਮੀਂਹ ਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਉੱਚੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਚਟਾਨਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਪਹਾੜ ਪੱਥਰ ਦੀਆਂ ਹਵੈਲੀਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਨੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਪਹਾੜ ਤੋਂ, ਵਾਨਰ ਨੇ ਇੱਕ ਦਰਿਆ ਡਿੱਗਦਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰੇਮੀ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮੀ ਦੇ ਗੋਦ ਤੋਂ ਛਲਾਂਗ ਲਾ ਕੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਦਰਿਆ, ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਮਾਨੋ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੀ ਮਹਿਲਾ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮਾਂ ਦੁਆਰਾ ਰੋਕੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਵੱਡਾ ਵਾਨਰ ਨੇ ਫਿਰ ਦਰਿਆ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਮੁੜ ਆਈ ਹੋਵੇ, ਚਮਕਦਾਰ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਕੋਲ। ਉਸ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਹੀਂ, ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਅਤੇ ਪਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਨੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪੌਂਡ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਵੇਖੇ। ਉਹਨੇ ਇੱਕ ਲੰਬਾ, ਬਣਾਵਟੀ ਤਲਾਬ ਵੀ ਵੇਖਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ ਸੀ, ਵਧੀਆ ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸੀੜ੍ਹੀਆਂ, ਅਤੇ ਮੋਤੀ ਦੀ ਰੇਤ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਵਿਲੱਖਣ ਸੀ, ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਜੰਗਲ, ਅਤੇ ਵਿੱਸ਼ਵਕਰਮਾ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਈਆਂ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਹਵੈਲੀਆਂ। ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਬਣਾਵਟੀ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਿੰਗਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰੁੱਖ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਨਾਲ ਲਦੇ ਹੋਏ। ਸਭ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਚੰਗੇ ਛੱਜੇ ਤੇ ਚੌਕੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਰੇਲਿੰਗਾਂ, ਬਹੁਤੀਆਂ ਫੈਲੀਆਂ ਬੇਲਾਂ ਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਨੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਸੀਤਾ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਿਆਂ, ਬਾਗਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ, ਨਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਵਿਰਲੇ ਮਹਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਅਦਭੁਤ ਝਲਕਾਂ ਵੇਖੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਸ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਜਾਗਿਆ।