ਸਗਰ ਦੇ ਬੇਟੇ ਘੋੜਾ ਲੱਭਣ ਲਈ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਘੋੜਾ ਦਿਸਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸਗਰ, ਕੋਲ ਗਏ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਹ ਸੋਚੋ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਸਗਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, “ਮੁੜ ਖੋਦੋ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਸਤਹ ਨੂੰ ਤੋੜੋ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਘੋੜਾ ਚੋਰ ਲੱਭ ਲਓ, ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਓ।” ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਮਿਲਦੇ ਹੀ, ਸਗਰ ਦੇ ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਬੇਟੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਪਾਤਾਲ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ। ਖੋਦਦੇ-ਖੋਦਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਲੱਖਣ ਅਤੇ ਵਿਗੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਹਾਥੀ ਧਰਤੀ, ਪਹਾੜਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਥਾਮ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਹਾਥੀ ਥੱਕ ਜਾਂਦਾ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਹਿਲਾਉਂਦਾ, ਤਾਂ ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਜਾਂਦੀ। ਸਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਹਾਥੀ ਦੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ, ਉਸਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਸਤਹ ਤੋੜ ਕੇ ਪਾਤਾਲ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਪੂਰਬੀ ਦਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ, ਉਹ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਗਏ, ਉੱਥੇ ਵੀ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ ਵੇਖਿਆ। ਇਸ ਵਾਰੀ ਉਹ ਮਹਾਪਦਮਾ ਸੀ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਥਾਮ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਪੱਛਮੀ ਦਿਸ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹੀ। ਉੱਥੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੌਮਨਸਾ ਨਾਮਕ ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵਿਅਕਤੀ ਸੀ। ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਧਾਈ ਦਿੱਤੀ, ਉਸ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ, ਹਾਲ-ਚਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, ਅਤੇ ਚੰਨ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਖੋਦਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਉੱਤਰ ਵੱਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਭਦਰਾ, ਸਫੈਦ-ਰੰਗਾ ਹਾਥੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਕਰਤੀ ਸ਼ੁਭ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਥਾਮੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਵੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਸਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਸਤਹ ਤੋੜੀ। ਫਿਰ, ਉੱਤਰ-ਪੂਰਬੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖੋਦਦੇ ਰਹੇ। ਉੱਥੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਪਿਲਾ, ਸਦਾ-ਅਵਿਨਾਸੀ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਉਹ sacrificial ਘੋੜਾ ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬੇਹੱਦ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ। ਪਰ, ਜਦ ਉਹ ਜਾਣ ਲਏ ਕਿ ਇਹ ਕਪਿਲਾ ਹੀ ਯਜਨ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫਾਵੜੇ, ਹਲ, ਰੁੱਖ ਅਤੇ ਪੱਥਰ ਲੈ ਕੇ, ਕਪਿਲਾ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ, ਚੀਕਦੇ ਹੋਏ: “ਰੋਕੋ, ਰੋਕੋ! ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਯਜਨ ਦਾ ਘੋੜਾ ਚੋਰੀ ਕੀਤਾ ਹੈ!” “ਤੂੰ ਦੁਸਟ ਚਿੱਤ ਵਾਲਾ ਹੈ! ਸਾਨੂੰ ਸਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਜਾਣ! ਅਸੀਂ ਆ ਗਏ ਹਾਂ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਪਿਲਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਬੇਅੰਤ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਗਰਜ ਮਾਰੀ। ਉਸ ਦੀ ਅਪਾਰ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਸਗਰ ਦੇ ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰ, ਕਕੁਤਸਥ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਸਾਰੇ ਰਾਖ ਹੋ ਗਏ। ਹੁਣ, ਮਹਾਨ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਚੌਂਤੀਆਂ ਸਰਗਾ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣ। ਜਦ ਸਗਰ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਗਾਇਬ ਹਨ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੋਤੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। “ਤੂੰ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਅਤੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ। ਉਹ ਰਾਹ ਲੱਭ, ਜਿਸ ਰਾਹ ਤੇ ਘੋੜਾ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਜੀਵ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਅ ਲਈ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ; ਅਤੇ ਜੇ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ। ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਮੇਰਾ ਯਜਨ ਸੰਪੂਰਨ ਕਰਕੇ ਵਾਪਸ ਆ।” ਸਗਰ ਦੇ ਇਹ ਹੁਕਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਚਮਕਦਾਰ ਪੋਤਾ ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਵੱਲੋਂ ਖੋਦੀ ਗਈ ਪਾਤਾਲ ਦੀ ਰਾਹ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ। ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵ, ਦਾਨਵ, ਯਕਸ਼, ਭੂਤ, ਪੰਛੀ ਅਤੇ ਸੱਪ ਆਦਿ ਨੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਦਿਸ਼ਾ ਦੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ, ਹਾਲ-ਚਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਅਤੇ ਘੋੜਾ ਚੋਰ ਬਾਰੇ ਵੀ ਪੁੱਛਿਆ। ਦਿਸ਼ਾ ਦੇ ਹਾਥੀ ਨੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਮਹਾਨ ਸੀ, ਆਸਮੰਜਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਤੇਰਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਤੂੰ ਘੋੜੇ ਸਮੇਤ ਜਲਦੀ ਵਾਪਸ ਆਵੇਂਗਾ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਸਮੰਜਾ ਨੇ ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਦੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ, ਢੰਗ ਨਾਲ, ਪੁੱਛਿਆ। ਸਭ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੇ, ਜੋ ਬੋਲੇ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਅਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਸਨ, ਉਸ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, “ਤੂੰ ਘੋੜੇ ਸਮੇਤ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵੇਂਗਾ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਥਾਂ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਸਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਖ ਦੇ ਢੇਰ ਬਣੇ ਪਏ ਸਨ। ਉਥੇ, ਆਸਮੰਜਾ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਤੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਪੀੜਾ ਨਾਲ ਰੋ ਪਇਆ। ਕੁਝ ਦੂਰ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ, ਦੁਖ ਅਤੇ ਵਿਦਨਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਯਜਨ ਦਾ ਘੋੜਾ ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਰਾਜਾ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਜਲ-ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਜਲ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਿਆ। ਇਧਰ-ਉਧਰ ਤੱਕਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸੁਪਰਨ, ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦਾ ਮਾਮਾ, ਵੈਨਤੇਯਾ, ਜੋ ਪਵਨ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਵੈਨਤੇਯਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ, ਦੁਖ ਨਾ ਕਰ; ਇਹ ਮੌਤ ਸੰਸਾਰ ਵੱਲੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।