ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣੇ, ਤਿੰਤੀ-ਤਿੰਨ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਨ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਏ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸਨ, ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਾਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਲੋਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਦੇ ਹੋਏ ਇਕ ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਉਠੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਚੱਕਰ ਲਗਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਸਾਗਰ ਨੂੰ ਆ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਅਸੀਂ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖੰਗਾਲ ਲਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਜੀਵ—ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ, ਰਾਕਸ਼ਸ, ਪਿਸ਼ਾਚ, ਸੱਪ ਅਤੇ ਨਾਗ—ਸਾਰੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ। ਪਰ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡਾ ਘੋੜਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਜਿਸ ਨੇ ਘੋੜਾ ਚੁਰਾਇਆ; ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੋਚੋ।" ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣਕੇ, ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸਾਗਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਮੁੜ ਖੋਦੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ; ਧਰਤੀ ਦੀ ਸਤਹ ਨੂੰ ਤੋੜੋ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਘੋੜਾ ਚੋਰ ਨੂੰ ਲੱਭ ਲਓ, ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਓ।" ਆਪਣੇ ਮਹਾਨ-ਆਤਮਾ ਪਿਤਾ ਸਾਗਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਦਿਆਂ, ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰ ਨਰਕ ਲੋਕ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ। ਜਦ ਉਹ ਖੋਦ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਅੰਗੀ ਸਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਥੰਭਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ, ਵਿਅੰਗੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ, ਉਸਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ ਸੀਸ ਤੇ ਥੰਭਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ, ਕਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ ਥਕ ਕੇ, ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ ਸੰਧੀ ਤੇ, ਆਰਾਮ ਲਈ ਆਪਣਾ ਸੀਸ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਧਰਤੀ ਕੰਬਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ, ਪਾਸਿਆਂ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ, ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸਦੇ ਚੱਕਰ ਲਗਾਏ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਤੋੜਦੇ ਹੋਏ ਨਰਕ ਲੋਕ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ, ਪੂਰਬੀ ਪਾਸੇ ਨੂੰ ਤੋੜਦੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੱਖਣੀ ਪਾਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਤੋੜਿਆ; ਦੱਖਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ ਦੇਖਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਹਾਪਦਮ ਨਾਮਕ ਵੱਡਾ ਜੀਵ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੀਸ ਤੇ ਥੰਭਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਅਸ਼ਚਰਜ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਮਹਾਨ-ਆਤਮਾ ਦਾ ਚੱਕਰ ਲਗਾ ਕੇ, ਸਾਗਰ ਦੇ ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਪੱਛਮੀ ਪਾਸੇ ਨੂੰ ਤੋੜਿਆ। ਪੱਛਮੀ ਪਾਸੇ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ, ਸੌਮਨਸਾ, ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਦੇਖਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸਦਾ ਚੱਕਰ ਲਗਾਇਆ, ਉਸਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ਬਰ ਪੁੱਛੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਪਾਇਆ, ਫਿਰ ਚੰਦ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਖੋਦਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉੱਤਰੀ ਪਾਸੇ, ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਭਦਰਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਿਲਕੁਲ ਚਿੱਟਾ ਸੀ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਆਕਾਰ ਵਾਲਾ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਥੰਭਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੇਖਿਆ। ਉਸਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਚੱਕਰ ਲਗਾ ਕੇ, ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਸਤਹ ਨੂੰ ਤੋੜਿਆ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਉੱਤਰੀ-ਪੂਰਬੀ ਪਾਸੇ ਵੱਲ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਰੇ ਸਾਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖੋਦਣ ਲੱਗੇ। ਉਥੇ, ਉਹ ਵੱਡੇ-ਆਤਮਾ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਕਪਿਲਾ, ਸਦਾ-ਥਿਰ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਦੇਵ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਘੋੜਾ ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ, ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਅਤਿ ਅਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਯਜਨਾ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਕਸੀਆਂ, ਹਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰੱਖਤ ਤੇ ਪੱਥਰ ਫੜ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਚੀਕਦੇ, "ਰੁਕੋ, ਰੁਕੋ! ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਯਜਨਾ ਦਾ ਘੋੜਾ ਚੁਰਾਇਆ ਹੈ!" "ਤੂੰ ਬੁਰੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੈ! ਸਾਨੂੰ ਸਾਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਜਾਣ, ਜੋ ਹੁਣ ਆ ਪਹੁੰਚੇ ਹਨ!" ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਪਿਲਾ, ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਗੂੰਜ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਉਸ ਅਣਅੰਦਾਜ਼ੇ, ਮਹਾਨ-ਆਤਮਾ ਕਪਿਲਾ ਵੱਲੋਂ, ਸਾਰੇ ਸਾਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਕਕੁਤਸਥ, ਰਾਖ ਹੋ ਗਏ। ਹੁਣ, ਮਹਾਨ ਵੱਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਯਣ, ਬਾਲ ਕਾਂਡ ਦੀ ਇਕਤਾਲੀਵੀਂ ਸਰਗਾ ਸੁਣੋ। ਜਦ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਗਾਇਬ ਹਨ, ਸਾਗਰ ਨੇ, ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਆਪਣੇ ਪੋਤੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬੋਲਿਆ, "ਤੂੰ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੀਂ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ। ਉਹ ਰਸਤਾ ਲੱਭ, ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਘੋੜਾ ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।" "ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਵੱਡੇ ਜੀਵ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੱਕ ਲੈ।" "ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ, ਅਤੇ ਜੇ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸਫਲ ਹੋ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਯਜਨਾ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ ਵਾਪਸ ਆ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ-ਆਤਮਾ ਸਾਗਰ ਵਲੋਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲਦਿਆਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਪੋਤਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਚੱਕ ਕੇ, ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਚੱਲ ਪਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ, ਮਹਾਨ-ਆਤਮਾ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਖੋਦੀ ਗਈ ਪਾਤਾਲੀ ਰਾਹ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ, ਯਕਸ਼, ਭੂਤ, ਪੰਛੀ ਤੇ ਸੱਪ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਤ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਾਥੀ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਚੱਕਰ ਲਗਾ ਕੇ, ਉਸਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ਬਰ ਪੁੱਛੀ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਅਤੇ ਘੋੜਾ ਚੋਰ ਬਾਰੇ ਵੀ ਪੁੱਛਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦਾ ਹਾਥੀ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਮਹਾਨ-ਮੱਤ ਵਾਲਾ, ਬੋਲਿਆ, "ਆਸਮੰਜਾ, ਤੇਰਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਤੂੰ ਘੋੜੇ ਸਮੇਤ ਜਲਦੀ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵੇਗਾ।" ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਤੇ ਠੀਕ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ। ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ, ਜੋ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੀਂ ਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਸਨ, ਉਸ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਘੋੜੇ ਸਮੇਤ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵੇਗਾ।" ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੇਜ਼-ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਥਾਂ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਉਸਦੇ ਪੂਰਵਜ, ਸਾਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਖ ਦੇ ਢੇਰ ਹੋ ਗਏ ਸਨ। ਫਿਰ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਆਸਮੰਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡੀ ਪੀੜ੍ਹ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਤੇ, ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਰੋਣ ਲੱਗਾ।