ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਅਸੁਰ ਅਤੇ ਨਾਗ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋਈ ਹੋਈ ਸੀ—ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਕੋਲ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਬੜੀ ਡਰੇ ਹੋਈ ਅਵਾਜ਼ ਵਿਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਅੱਗੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ: "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਖੋਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਜੀਵ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਹ ਯਜਨ ਦਾ ਘੋੜਾ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨੇ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਕਲੇਸ਼ ਪਹੁੰਚ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ, ਜੋ ਸਭ ਦੇ ਪਿਤਾਮਹ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁਖੀ ਅਤੇ ਮੌਤ ਦੀ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਚਿਹਰਿਆਂ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਵਿਦਵਾਨ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਮਾਧਵ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹੀ ਭਾਗਵਾਨ ਇਸ ਧਰਤੀ ਦੇ ਅਸਲੀ ਮਾਲਕ ਹਨ। ਉਹ ਕਪਿਲਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਦਾ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹਨ; ਆਪਣੇ ਕ੍ਰੋਧ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਉਹ ਸਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭਸਮ ਕਰ ਦੇਣਗੇ। ਪੁਰਾਣਾ ਧਰਤੀ ਦਾ ਵੰਡਿਆ ਹੋਇਆ ਰੂਪ ਦੁਬਾਰਾ ਦੇਖਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਦੂਰ-ਦਰਸ਼ੀ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਵਿਨਾਸ਼ੀ ਹੋਵੇਗੀ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੇਤੀਸ ਉਤਮ ਦੇਵਤੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸਨ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖੋਦਣ ਨਾਲ ਇੱਕ ਭਾਰੀ ਗੂੰਜ ਉਠੀ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖੋਦ ਕੇ, ਚੱਕਰ ਲਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਆਖਿਆ: "ਅਸੀਂ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖੋਦ ਲਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਜੀਵ—ਦੇਵ, ਦਾਨਵ, ਰਾਖਸ਼ਸ, ਪਿਸਾਚ, ਸੱਪ ਅਤੇ ਨਾਗ—ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ। ਪਰ ਅਸੀਂ ਤੇਰਾ ਘੋੜਾ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕੇ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਜੋ ਲੈ ਗਿਆ ਸੀ। ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਜੋ ਚੰਗਾ ਸਮਝੋ, ਆਦੇਸ਼ ਦਿਓ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਘੁ ਵੰਸ਼ੀ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸਗਰ ਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਆਖਿਆ: "ਫੇਰ ਖੋਦੋ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਸਤ੍ਹਾ ਨੂੰ ਤੋੜੋ। ਜਦੋਂ ਘੋੜਾ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਵਾਪਸ ਆਓ।" ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਮਿਲਦੇ ਹੀ, ਸਗਰ ਦੇ ਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰ ਜਮੀਨ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਪਾਤਾਲ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ। ਜਦ ਉਹ ਖੋਦ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਜੀਬ ਸਨ। ਉਹ ਹਾਥੀ ਆਪਣੀ ਮੱਥੇ ਤੇ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ, ਉਸਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਸਮੇਤ, ਥਾਮਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜਦ ਵੀ ਉਹ ਹਾਥੀ ਥੱਕ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਹਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਧਰਤੀ ਕੰਬਦੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਹਾਥੀ ਦੀ ਆਦਰ-ਸੱਤਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਫੇਰ ਅੱਗੇ ਪਾਤਾਲ ਵੱਲ ਖੋਦਦੇ ਗਏ। ਪੂਰਬੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿਚ ਖੋਦਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਵੀ ਖੋਦਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਹਾਥੀ ਦੇਖਿਆ। ਉਹ ਮਹਾਪਦਮ ਨਾਂ ਦਾ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ, ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਹਾਥੀ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਥਾਮ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਹ ਨਜ਼ਾਰਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਪੱਛਮੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਖੋਦਿਆ। ਪੱਛਮ ਵਿਚ ਵੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦਿਸ਼ਾ ਦੇ ਮਹਾਨ ਹਾਥੀ, ਸੌਮਨਸਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵੀ ਆਦਰ-ਸੱਤਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਪੂਛਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਠੀਕ-ਠਾਕ ਪਾਇਆ, ਫਿਰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਲੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਖੋਦਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉੱਤਰੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿਚ, ਰਘੁ ਵੰਸ਼ੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚਿੱਟੇ ਰੰਗ ਦੇ ਭਦ੍ਰ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੁਭ ਸਵਰੂਪ ਵਾਲਾ ਸੀ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਥਾਮ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਸਤ੍ਹਾ ਤੋੜੀ। ਫਿਰ, ਉੱਤਰੀ-ਪੂਰਬੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਜਾ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਸਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖੋਦਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉੱਥੇ, ਉਹ ਸਭ ਮਹਾਨ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਪੁੱਤਰ ਕਪਿਲਾ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਹਨ। ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਘੋੜਾ ਵੀ ਫਿਰਦਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਉਹ ਬੇਹੱਦ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਉਹੀ ਹੈ ਜੋ ਯਜਨ ਦੀ ਵਿਘਨਤਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਿਆ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਖੁਰਪੇ, ਹਲ, ਦਰੱਖਤ ਅਤੇ ਪੱਥਰ ਫੜ ਕੇ ਕਪਿਲਾ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਚੀਕ ਮਾਰੀ: "ਰੁਕੋ, ਰੁਕੋ! ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਯਜਨ ਦਾ ਘੋੜਾ ਚੋਰੀ ਕੀਤਾ ਹੈ!" "ਤੂੰ ਦੁਸ਼ਟ ਚਿੱਤ ਵਾਲਾ ਹੈਂ! ਅਸੀਂ ਸਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ, ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਆ ਗਏ ਹਾਂ!" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਪਿਲਾ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਵੱਡੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਇਕ ਭਾਰੀ ਗੂੰਜ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਅਣਮਾਪੀ ਕਪਿਲਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਸਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਹੇ ਕਕੁਤਸਥ, ਭਸਮ ਹੋ ਗਏ। ਕਈ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਜਦ ਸਗਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਖ਼ਬਰ ਨਾ ਮਿਲੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੋਤੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੀ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਤੂੰ ਬਹਾਦੁਰ ਹੈਂ, ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਤੇਜਸਵੀ ਹੈਂ। ਉਹ ਰਸਤਾ ਲੱਭ, ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਘੋੜਾ ਲਿਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਜੀਵ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਅ ਲਈ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਦਰ-ਸੱਤਕਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ; ਅਤੇ ਜੇ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਕਾਮਯਾਬੀ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਆ।