ਰਾਵਣ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੇ ਦੋ ਭਰਪੂਰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਦੋਹਰੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਆਮ ਅਤੇ ਚੰਪਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ, ਉੱਤਮ ਬਕੁਲਾ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀ ਮਹਿਕ ਫੈਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਰਾਵਣ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜਦੋਂ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਵੱਡੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਸਾਹ ਨਿਕਲਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਘਰ ਨੂੰ ਭਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮੋਤੀ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਕਿਰਤ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਠੇੜਾ, ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਕੰਨ-ਬਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ, ਸੋਹਣੇ ਹਾਰ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਚੌੜੀ, ਭਰਪੂਰ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸੀ। ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦੇ ਕੀਮਤੀ ਵਸਤ੍ਰ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੇ ਪਾਸੇ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਸਾਈਡ ਉੱਤੇ ਫਟਿਆ ਹੋਇਆ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜਾ ਪਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਅਜਿਹੇ ਸਾਹ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ, ਅਤੇ ਕਾਲੇ ਸਾਬਤਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਸੀ; ਮਹਾਂ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਸੋਇਆ ਹੋਇਆ, ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ।