ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਸਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਖੋਦਾਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸਾਰੀ ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਨੂੰ ਚੀਰ ਗਏ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਨਾਗ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਚਿੰਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਡਰੇ ਹੋਏ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਗਏ ਅਤੇ ਬੋਲੇ: "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖੋਦ ਰਹੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਵੱਡੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਹ ਯਜ્ઞ ਦੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਕੋਈ ਲੈ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਸਭ ਜੀਵ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਭੁਲੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਇਹ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਜਗਤ ਦੇ ਮੂਲ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਮਾਧਵ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਉਸ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ। ਉਹ ਕਪਿਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੋਪ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭਸਮ ਕਰ ਦੇਣਗੇ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਭਾਗ ਅਤੇ ਸਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ, ਦੂਰ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਪਹਲੇ ਹੀ ਦੇਖ ਲਿਆ ਹੈ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੈਂਤੀਸ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸਨ, ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਥੇ, ਜਦੋਂ ਸਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਲੋਂ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਇਕ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੀਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਆਏ ਅਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: "ਅਸੀਂ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਘੁੰਮ ਲਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਜੀਵ—ਦੇਵ, ਦਾਨਵ, ਰਾਖਸ਼, ਪਿਸਾਚ, ਸੱਪ ਤੇ ਨਾਗ—ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ। ਪਰ, ਅਸੀਂ ਨਾਂ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਘੋੜਾ ਵੇਖਿਆ, ਨਾਂ ਉਹ ਜਿਸ ਨੇ ਲਿਆ। ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸੋਚੋ।" ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਸਗਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਖਿਆ: "ਤੁਸੀਂ ਫਿਰ ਖੋਦੋ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਸਤਹ ਨੂੰ ਚੀਰੋ। ਜਦੋਂ ਘੋੜਾ ਚੋਰ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਓ।" ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਦਿਆਂ, ਸਗਰ ਦੇ ਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰ ਪਾਤਾਲ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ। ਜਦ ਉਹ ਖੋਦ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਅੰਗ ਸੀ। ਉਹ ਹਾਥੀ ਆਪਣੀ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ, ਉਸਦੇ ਪਹਾੜ ਤੇ ਜੰਗਲ ਚੁੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹੇ ਰਾਮ, ਜਦ ਉਹ ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ, ਜੋ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ ਸੰਧਿ ਤੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਥੱਕ ਕੇ ਆਪਣਾ ਮੱਥਾ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਧਰਤੀ ਹਿੱਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਹਾਥੀ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦਾ ਚੱਕਰ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰਦੇ ਹੋਏ ਪਾਤਾਲ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ, ਪੂਰਬ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਚੀਰ ਕੇ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਗਏ, ਉਥੇ ਵੀ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ ਦੇਖਿਆ। ਉਹ ਮਹਾਪਦਮ ਨਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਜੀਵ ਸੀ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੀ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦਾ ਚੱਕਰ ਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਨਿਕਲੇ। ਉਥੇ ਵੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ ਸੌਮਨਸਾ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਵੀ ਚੱਕਰ ਲਾਇਆ, ਪੁੱਛਿਆ ਤੇ ਅੱਗੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਖੋਦਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਉੱਤਰੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਚਿੱਟੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਭਦ੍ਰ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਆਕਾਰ ਵਾਲਾ ਸੀ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਵੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਸਤਹ ਨੂੰ ਚੀਰਿਆ। ਫਿਰ, ਉੱਤਰੀ-ਪੂਰਬੀ (ਈਸ਼ਾਨ) ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਗਏ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖੋਦਿਆ। ਉਥੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਪਿਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਹੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਯਜ्ञ ਵਾਲਾ ਘੋੜਾ ਵੀ ਟਹਿਲਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਉਹ ਬੇਹੱਦ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਪਰ, ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਪਿਲ ਨੂੰ ਯਜ्ञ ਵਿਘਾਤਕ ਜਾਣਿਆ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰਕੇ, ਹਥਿਆਰ, ਹਲ, ਰੁੱਖ ਅਤੇ ਪੱਥਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ। ਉਹ ਚੀਕਦੇ ਹੋਏ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਰੁਕੋ, ਰੁਕੋ! ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਯਜਨ ਘੋੜਾ ਚੁਰਾਇਆ ਹੈ! ਤੂੰ ਦੁਸ਼ਟ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਸਾਨੂੰ ਪਛਾਣ, ਅਸੀਂ ਸਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ!" ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਪਿਲ ਜੀ ਮਹਾਂ ਕੋਪ ਨਾਲ ਗੱਜੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਅਤੁੱਲ ਕੋਪ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਸਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਬੀਤ ਗਿਆ। ਜਦ ਸਗਰ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਏ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੋਤੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੀ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਤੂੰ ਬਹਾਦੁਰ ਹੈਂ, ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈਂ। ਉਹ ਰਸਤਾ ਲੱਭ, ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਘੋੜਾ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਡੇ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਜੀਵ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਅ ਲਈ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲੈ।