ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਉਸ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਵਿਛੌਣਾ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਵਿਛੌਣੇ ਉੱਤੇ ਨਰਮ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਚਾਦਰਾਂ ਵਿਛੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਹਾਥੀਦੰਦ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਨਕਾਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਬੇਰਿਲ ਪਥਰਾਂ ਨਾਲ ਜੜੇ ਹੋਏ ਠਾਠ ਵਾਲੇ ਆਸਨ ਵੀ ਲਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜੋ ਬੜੀ ਦੌਲਤ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਉਚਿਤ ਲੱਗਦੇ ਸਨ। ਉਸ ਵਿਛੌਣੇ ਦੇ ਇੱਕ ਪਾਸੇ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਇੱਕ ਚਿੱਟਾ ਛਤਰੀ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਦਿਵਯ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦਰਮਾ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਚਮਕਦਾ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਛਤਰੀ ਖ਼ਾਲਿਸ ਸੋਨੇ ਦੀ ਘੇਰਾਈ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਵਿਛੌਣੇ ਉੱਤੇ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਵਿਛੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਦਾਸੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਯਕ-ਪੂੰਛੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚੰਵੀਆਂ ਨਾਲ ਹਵਾ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁਗੰਧਤ ਧੂਪ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਸੀ। ਉਹ ਵਿਛੌਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਨਰਮ ਚਾਦਰਾਂ ਅਤੇ ਨਰਮ ਭੇੜ ਦੀ ਉਨ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਕੀਮਤੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਸੋਹਣਾ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਉੱਚੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਗਰਜਦੇ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾਰ ਕੁੰਡਲ ਸਨ, ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਤੇ ਬਾਹਾਂ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਸੁਗੰਧਤ ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਲਾਲ ਸੂਰਜ ਦੀ ਲਾਲੀ ਤੇ ਵਿਜਲੀ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਦਿਸਦੀਆਂ ਹੋਣ। ਉਹ ਦਿਵਯ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸੋਹਣਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰੂਪ ਬਦਲ ਸਕਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਦਰੱਖ਼ਤਾਂ, ਬਾਗਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਆਰਾਮ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਲੱਗਦਾ ਸੀ। ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਰਾਵਣ, ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਚਮਕਦਾਰ ਵਿਛੌਣੇ ਉੱਤੇ ਸੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਰੂਪ ਵੀਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਹਨੁਮਾਨ ਰਾਵਣ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗਿਆ, ਜੋ ਕਿ ਵੱਡੇ ਅਜਗਰ ਵਾਂਗ ਸਾਹ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਡਰ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਸੰਭਲ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਉਹ ਇੱਕ ਉਚੇ ਚਬੂਤਰੇ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ ਅਤੇ ਬਲਸਟਰੇਡ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਛੁਪ ਗਿਆ, ਉੱਥੋਂ ਉਹ ਮਹਾਂਬਲੀ ਰਾਵਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਚੁੱਪਚਾਪ ਤੱਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਰਾਖਸ਼ਸ ਰਾਜਾ ਦਾ ਵਿਛੌਣਾ, ਜਦ ਉਹ ਸੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਝਰਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕੋਲ ਹੀ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਹਾਥੀ ਵੀ ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਹਾਂ ਵੇਖੀਆਂ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਾਜੂਬੰਦਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਝੰਡਿਆਂ ਵਾਂਗ ਵਿਛੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਬਾਹਾਂ ਹਾਥੀ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਦੇ ਘਾਅ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਵਿਜਲੀ ਦੀ ਵਾਂਗ ਚੌੜੀਆਂ, ਤੇ ਵਿਣੂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਰਗੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਨ। ਉਹ ਬਾਹਾਂ ਮੋਟੀਆਂ, ਸੁਡੋਲ, ਜੁੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸੋਹਣੇ ਨਖ ਤੇ ਅੰਗੂਠੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਅੰਗੂਠੀਆਂ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਦੋਹਾਂ ਬਾਹਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਗਦਾ ਵਾਂਗ, ਗੋਲ ਤੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੁੰਡ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੀਆਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਵਿਛੌਣੇ ਉੱਤੇ ਪਸਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਪੰਜ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਸੱਪ ਲੰਬੇ ਪਏ ਹੋਣ। ਉਹ ਬਾਹਾਂ ਠੰਡੀ, ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਕਦਰਦਾਨ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਚੰਨ ਜਾਂ ਖਰਗੋਸ਼ ਲਈ ਬਣੇ ਲੇਪ ਵਾਂਗ, ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀਆਂ ਲੱਗਦੀਆਂ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਵਧੀਆ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਨਾਲ ਰਚੀਆਂ, ਅਤੇ ਯਕਸ਼, ਨਾਗ, ਗੰਧਰਵ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਚਾਹਤ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ। ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਉਹ ਬਾਹਾਂ ਵਿਛੌਣੇ ਉੱਤੇ ਪਈਆਂ ਵੇਖੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਖੋਹ ਵਿਚ ਸੁੱਤੇ ਹੋਣ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਦਿਸ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਦੋ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੈਂਗੋ ਤੇ ਚੰਪਕਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਕੁਲਾ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਰਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਆਉਂਦੀ ਸੀ। ਰਾਖਸ਼ਸ ਰਾਜੇ ਦੇ ਵੱਡੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ, ਜਦ ਉਹ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸਾਹ ਨਿਕਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪੂਰੇ ਮਹਲ ਨੂੰ ਭਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਤਾਜ ਸੀ, ਜੋ ਮੋਤੀਆਂ ਤੇ ਜਵਾਹਰਾਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਝੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਚਿਹਰਾ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਹਾਰ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਉਸਦੀ ਚੌੜੀ, ਭਰੀ ਹੋਈ ਛਾਤੀ ਵਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ। ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦੇ ਕੀਮਤੀ ਉਪਰਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਨਾਲ ਅੱਛੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸਦੇ ਪਾਸੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜਾ, ਉਸਦੇ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਪਾਸੇ ਉੱਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਅਜਗਰ ਵਾਂਗ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ, ਕਾਲੀਆਂ ਮਸੂਰਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਸੋਏ ਹੋਏ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਪਿਆ ਸੀ। ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਚਿਰਾਗਾਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ, ਉਸਦਾ ਪੂਰਾ ਸਰੀਰ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਵਿਚ ਵਿਜਲੀ ਚਮਕਦੀ ਹੋਵੇ। ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਕੋਲ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੀਆਂ ਸਨ, ਉਸਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਵਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਸੋਹਣੇ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਤਾਜ਼ਾ ਤੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ। ਨੱਚਣ ਤੇ ਗਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀਆਂ, ਸੋਹਣੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਆਰਾਮ ਕਰਦੀਆਂ ਦਿਸਦੀਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੰਨ ਤੇ ਸਿਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਬਾਜੂਬੰਦ, ਹੀਰੇ ਤੇ ਕੈਟਸ ਆਇਆਂ ਪਥਰਾਂ ਨਾਲ ਜੜੇ ਹੋਏ, ਦਿਸਦੇ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ, ਸੋਹਣੇ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਉਹ ਮਹਲ ਅੰਬਰ ਵਿੱਚ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮਦਿਰਾ ਤੇ ਖੇਡ ਨਾਲ ਥੱਕੀਆਂ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਪਤਲੀਆਂ ਕਮਰ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਇੱਕ ਹੋਰ, ਨੱਚਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਆਪਣੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ, ਆਪਣਾ ਪੂਰਾ ਸੋਹਣਾ ਸਰੀਰ ਵਿਖਾਉਂਦੀ, ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਇੱਕ, ਵਾਜਾ ਚੁੰਮ ਕੇ ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਦਰਿਆ ਉੱਤੇ ਕੌਂਘੜੀ ਨਾਲ ਚੰਬੇ ਦੀ ਫੁੱਲ ਖਿੜੀ ਹੋਵੇ। ਦੂਜੀ, ਕਾਲੀ ਅੱਖ ਵਾਲੀ, ਢੋਲਕ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਰੱਖ ਕੇ ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਲਗਾ ਕੇ ਸੁੱਤੀ ਹੋਵੇ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਸੁੰਦਰ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਸੋਹਣੀ ਛਾਤੀ ਵਾਲੀ, ਆਪਣਾ ਢੋਲਕ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਕੇ ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਲੰਮੇ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪ੍ਰੇਮੀ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਨੂੰ ਚੰਬ ਲੈਂਦਾ ਹੋਵੇ। ਇੱਕ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲੀ, ਆਪਣਾ ਵਾਜਾ ਚੁੰਮ ਕੇ, ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਨਾਰੀ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਚੰਬ ਲੈਂਦੀ ਹੋਵੇ, ਉਸਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਹੋਰ ਇੱਕ, ਨੱਚਣ ਦੀ ਕਲਾ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਆਪਣੀ ਵਿਪੰਚੀ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਚਮਕਦਾਰ ਨਾਰੀ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਲਗਾ ਕੇ ਸੁੱਤੀ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਨੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਦਿਵਯ ਵਿਛੌਣੇ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਉਸਦੀ ਬਾਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਉਸਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਤੇ ਮਹਲ ਦੀ ਰੌਣਕ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਿਆ।