ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਵਣ ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਮਹਿਲ ਦੀਆਂ ਰੌਣਕਾਂ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਜਿਹੀ ਸੀ ਕਿ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਗਹਿਣਿਆਂ, ਸਰੀਰਾਂ, ਕੱਪੜਿਆਂ ਅਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਫਰਕ ਕਰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗ-ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਦੀਵਟੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਖਾਂ ਬਿਨਾ ਝਪਕਣ ਦੇ ਸਿੱਧੀਆਂ ਤੱਕ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ। ਰਾਵਣ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਰਾਜਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ। ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਜੋ ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਯੁੱਧ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਈਆਂ ਸਨ, ਵਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਕੁਝ ਤਾਂ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿੱਚ ਇੱਥੇ ਲਿਆਈਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ। ਪਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਰਾਵਣ ਨੇ ਜ਼ੋਰ-ਜਬਰ, ਸ਼ਕਤੀ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਉਸ ਲਈ ਨਵੀਂ ਸੀ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਜਨਕ ਕੁਮਾਰੀ, ਸੀਤਾ, ਹੀ ਅਲੱਗ ਸੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਨੀਚ ਜਾਤ ਦੀ, ਅਸੁੰਦਰ, ਅਭਦਰ ਜਾਂ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਜੋ ਕੁੜੀ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਸੋਹਣੀ ਅਤੇ ਮਰਿਆਦਾ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਇਸ ਸਭ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ, ਹਨੁਮਾਨ, ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, "ਜੇ ਰਾਘਵ ਦੀ ਧਰਮਪਤਨੀ ਇੰਨੀ ਗੁਣਵਾਨ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਾਜਾ ਰਾਵਣ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਤੇ ਗੁਣਵਾਨ ਹਨ।" ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, "ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਸੀਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਗੁਣਵਾਨ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਇਹ ਲੰਕਾ ਦਾ ਮਹਾਨ ਰਾਵਣ ਉਸ ਦੇ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਅਧਰਮੀ ਤੇ ਨੀਚ ਕਰਤੂਤ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।" ਉਸ ਵੇਲੇ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਿੰਗਾਸਨ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਯੋਗ ਸੀ। ਉਸ ਉੱਤੇ ਮਹਿੰਗੇ ਕਵਰ, ਦਾਅਤਾਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਤੇ ਹਾਥੀਦਾਂਤ ਦੀਆਂ ਨਕਸ਼ਕਾਰੀ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਸੀਟਾਂ ਲੱਗੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਇੱਕ ਪਾਸੇ, ਚੰਨਣ ਵਾਲਾ ਸੁਫ਼ੈਦ ਛਤਰੀ ਸੀ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੰਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ 'ਤੇ ਆਸਪਾਸ ਸੁਗੰਧਤ ਮਾਲਾਵਾਂ ਟੰਗੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਸੁੱਚੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਅਸ਼ੋਕ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸੀਟ ਵਿਛਾਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਇਸ ਸਿੰਘਾਸਨ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਨੌਕਰ ਚਾਮਰ ਹਿਲਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਗੰਧਾਂ ਨਾਲ ਮਹਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮ ਦੀ ਧੂਪ ਜਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਨਰਮ ਰੋਈ ਦੇ ਚਾਦਰਾਂ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉੱਥੇ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਰੂਪ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਗੜਗੜਾਉਂਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾਰ ਕੁੰਡਲ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ, ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਸੁਗੰਧਤ ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਿਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਲਾਲੀ ਨਾਲ ਬੱਦਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਲਕੀਰਾਂ ਵਾਂਗ ਉਸ ਉੱਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਨ। ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਰੀਰ 'ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਗਹਿਣੇ, ਸੋਹਣੀ ਸ਼ਕਲ, ਅਤੇ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਸੀ। ਉਹ ਜੰਗਲ, ਬਾਗਾਂ ਅਤੇ ਝਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਮੰਦਰਾਚਲ ਪਰਬਤ ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਰਾਵਣ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਮਦਿਰਾ ਪੀ ਕੇ, ਉਸ ਚਮਕਦਾਰ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਸੋਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤੇਜਸਵੀ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਹਨੁਮਾਨ ਰਾਵਣ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗਿਆ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਅਜਗਰ ਵਾਂਗ ਸਾਹ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਡਰ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਆਗੇ ਵਧਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਇੱਕ ਉੱਚੇ ਚਬੂਤਰਿਆਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਤੇ ਰੇਲਿੰਗ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਛੁਪ ਕੇ, ਉਸ ਮਸਤ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਤੱਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਰਾਵਣ ਦਾ ਸੋਣ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਿੰਘਾਸਨ, ਉਸ ਸਮੇਂ, ਵੱਡੇ ਝਰਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਹਾਥੀ ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਰਾਵਣ ਦੀਆਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਵੇਖੀਆਂ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਂਗ ਲੰਬੀਆਂ ਪਈਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਬਾਂਹਾਂ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਵਿਜੈ-ਵਜਰ ਨਾਲ تراਸ਼ੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਜਾਪਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਚਕਰ ਵਾਂਗ ਨਿਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸਨ। ਉਹ ਗਾਢੀਆਂ, ਸੁੰਦਰ ਨਖਾਂ ਅਤੇ ਅੰਗੂਠਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਆਪਣੀਆਂ ਅੰਗੂਠੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਇਕੱਠੀਆਂ ਪਈਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਗਦਾਂ ਵਾਂਗ, ਗੋਲ ਤੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੁੰਡ ਵਾਂਗ, ਪੰਜ-ਪੰਜ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਵਿਛੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਬਾਂਹਾਂ ਠੰਢੇ, ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਮਹਿੰਗੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਿਪੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਜਾਂ ਖਰਗੋਸ਼ ਦੀ ਮਾਂਦ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਔਰਤਾਂ ਵਲੋਂ ਮਲਿਸ ਹੋਈਆਂ, ਸੁਗੰਧੀ ਨਾਲ ਰਚੀਆਂ, ਅਤੇ ਯਕਸ਼, ਨਾਗ, ਗੰਧਰਵ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਵੀ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ। ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਉਹ ਬਾਂਹਾਂ, ਜੋ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਪਈਆਂ ਸਨ, ਐਂਝ ਲੱਗੀਆਂ ਜਿਵੇਂ ਮੰਦਰਾਚਲ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਦੋ ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤੇ ਹੋਣ। ਉਹ ਦੋ ਤਗੜੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਵਣ, ਜੋ ਪਰਬਤ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਮੰਦਰਾਚਲ ਦੇ ਜੁੜੇ ਚੋਟੀ ਵਾਲਾ ਪਰਬਤ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਆਮ, ਚੰਪਾ, ਬਕੁਲ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਾਜਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ, ਜਦ ਉਹ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸਾਹ ਨਿਕਲ ਕੇ ਮਹਿਲ ਨੂੰ ਭਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮੋਤੀ, ਰਤਨਾਂ ਅਤੇ ਮਾਣਕਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਮੁਕੁਟ ਸੀ, ਜੋ ਥੋੜ੍ਹਾ ਝੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾਰ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਚਿਹਰਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਿਪਿਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਸੋਹਣੇ ਹਾਰ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਚੌੜਾ ਤੇ ਭਰਿਆ ਛਾਤੀ ਨਿਕਰ ਕੇ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਪੀਲੀਆਂ ਕੀਮਤੀ ਚਾਦਰਾਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਪਾਸੇ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਸੁਨਹਿਰੀ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜਾ ਢੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ, ਵੱਡੇ ਕਾਲੇ ਮਾਸ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਸੁੱਤੇ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸਾਹ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਚਾਰ ਦੀਵਟੀਆਂ ਨਾਲ ਰੋਸ਼ਨੀ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੂਰਾ ਸਰੀਰ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਕੋਲ, ਰਾਵਣ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੀਆਂ ਸਨ, ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਚੰਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਤਾਜ਼ੇ ਤੇ unwithered ਸਨ—ਇਹ ਸਭ ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਨਾਚ ਅਤੇ ਸੰਗੀਤ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਰਾਵਣ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀਆਂ, ਸੁੰਦਰ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਾਨ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਆਲੌਕਿਕ ਰੂਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ।