ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਸਾਹ ਵਿਚੋਂ ਖੰਡ ਅਤੇ ਸ਼ਰਾਬ ਦੀ ਸੁਗੰਧ, ਜੋ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਮਨਮੋਹਕ ਸੀ, ਨਿਕਲ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰੁਹ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਰਾਵਣ ਦੀਆਂ ਕੁਝ ਪਤਨੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਆਪਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਰਗੇ ਹੀ ਸੀ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਪਣੀਆਂ ਸਹਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਲੈ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਉੱਤਮ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਵਣ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅਜ਼ਾਦੀ ਨਾ ਰੱਖਦੀਆਂ, ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੀਆਂ ਸਹਪਤਨੀਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਵਰਤ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਕੁਝ ਇਸਤਰੀਆਂ ਉਥੇ ਸੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਇੱਕ ਦੂਜੀ ਦੇ ਗਲ-ਬਾਂਹਾਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ, ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਰੱਖ ਕੇ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਵੀ ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਵਿਛੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਕੋਈ ਇਕ ਇਸਤਰੀ ਦੂਜੀ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਪਈ ਸੀ, ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਦੀ ਬਾਂਹ ਉੱਤੇ, ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵਿਛੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ, ਪਾਸਲੀਆਂ, ਕਮਰਾਂ ਅਤੇ ਪਿੱਠਾਂ ਉੱਤੇ ਵਿਛੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਇਕ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਗੁੰਝੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਮਦ ਮਸਤ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੀਆਂ, ਉਹ ਸਲੋਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ, ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ, ਉਥੇ ਇਕਠਿਆਂ ਸੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਇਸਤਰੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਧਾਗੇ ਉੱਤੇ ਗੁੰਥੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਮਸਤ ਭੌਰੇ ਉਸ 'ਤੇ ਮੰਡਲਾ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਐਸਾ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਬਸੰਤ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਜਿਵੇਂ ਵਾਯੂ ਨਾਲ ਲਤਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਗੁੰਝ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਇਸਤਰੀਆਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਗੁੰਝੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਰਾਵਣ ਦੀਆਂ ਉਹ ਇਸਤਰੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਮੋਟੇ ਮੋਟੇ ਮੋਢਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਗੁੰਝ ਕੇ, ਮਸਤ ਭੌਰਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਜੰਗਲ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿੱਲ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਐਸਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ, ਸਰੀਰਾਂ, ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਵੱਖ ਕਰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸੀ। ਜਦ ਰਾਵਣ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਲੈਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਵੱਖ ਵੱਖ ਰੰਗ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਲੂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਐਸਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਬਿਨਾ ਝਪਕਣ ਵਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੋਣ। ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਬੇਟੀਆਂ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮਸਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ, ਹੁਣ ਰਾਵਣ ਦੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਰਾਵਣ ਨੇ ਫੜ ਲਿਆ ਸੀ, ਕਾਮ ਭਾਵ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਸਨ; ਕੁਝ ਤਾਂ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਭਰਮ ਵਿੱਚ ਇੱਥੇ ਲਿਆਈਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਇਸਤਰੀ ਰਾਵਣ ਨੇ ਨਾ ਤਾਂ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ, ਨਾ ਸ਼ੌਰਿਆ ਨਾਲ, ਨਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਸੀ; ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਲਈ ਨਵੀਂ ਨਹੀਂ ਸੀ—ਸਿਰਫ਼ ਜਨਕ ਕੁਮਾਰੀ (ਸੀਤਾ) ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ। ਕੋਈ ਵੀ ਇਸਤਰੀ ਨੀਚ ਕੁਲ ਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਕੋਈ ਵੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਕੋਈ ਵੀ ਅਭਦ੍ਰ ਜਾਂ ਅਸਭਿਆਚਾਰ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਕੋਈ ਵੀ ਇਸਤਰੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਗੁਣ ਨਾ ਹੋਣ, ਰਾਵਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਹੀਂ ਬਣੀ ਸੀ, ਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਅਪ੍ਰਿਆਸਪਦ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ (ਹਨੁਮਾਨ) ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਜੇ ਰਾਘਵ (ਰਾਮ) ਦੀ ਧਰਮਪਤਨੀ ਐਸੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਰਾਵਣ, ਰਾਛਸਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਦੀਆਂ ਇਹ ਪਤਨੀਆਂ ਵੀ ਉੱਤਮ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਹਨ।" ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ, ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, "ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਸੀਤਾ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ; ਫਿਰ ਵੀ, ਲੰਕਾ ਦੇ ਇਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਵਣ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਅਧਰਮੀ ਤੇ ਨੀਚ ਕਰਤੂਤ ਕੀਤੀ ਹੈ।" ਇਥੇ ਸੁੰਦਰ ਕਾਂਡ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਰਗ ਦਾ ਅੰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਇੱਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸਿੰਘਾਸਨ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਯੋਗ ਸੀ। ਇਹ ਮਹਿੰਗੀਆਂ ਚਾਦਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਦਾਅਤ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਤਖਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉੱਤੇ ਬੈਰਿਲ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਜੜੇ ਹੋਏ ਸੋਫੇ ਸਨ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਉਸ ਦੇ ਇੱਕ ਪਾਸੇ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਚਿੱਟਾ ਛਤਰੀ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿਚ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਉੱਪਰ ਆਸ਼ੋਕ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਵਿਛੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਚੌਰੀਆਂ ਨਾਲ ਪੰਖਾ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਗੰਧਾਂ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਧੂਪ ਨਾਲ ਮਹਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉੱਤਮ ਚਾਦਰਾਂ ਅਤੇ ਨਰਮ ਭੇੜ ਦੀ ਉਨ ਨਾਲ ਵਿਛਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਇੱਕ ਐਸਾ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਗਰਜਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾਰ ਮੁੰਦਰੇ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ, ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਬਾਂਹਾਂ, ਤੇ ਚੰਦੀ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰ ਸਨ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਲਾਲੀ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਲਕੀਰਾਂ ਵਰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਦੇਵੀ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੁੰਦਰ, ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਰੁੱਖਾਂ, ਬਾਗਾਂ ਤੇ ਝਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਾਲ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਰਾਛਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਪੀ ਕੇ, ਉਸ ਚਮਕਦਾਰ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਸੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪ੍ਰਤਾਪੀ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦ ਹਨੁਮਾਨ, ਰਾਵਣ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਅਜਗਰ ਵਾਂਗ ਸਾਹ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਉੱਚੇ ਚਬੂਤਰੇ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਇੱਕ ਜੰਗਲੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਛੁਪ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਵਾਨਰ ਨੇ ਮਸਤ, ਰਾਛਸਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੇ ਰਾਵਣ ਵਲ ਤੱਕਿਆ। ਰਾਛਸ ਰਾਜਾ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਸੇਜ, ਜਦ ਉਹ ਸੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਝਰਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਹਾਥੀ ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਰਾਜਾ ਦੀਆਂ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵੇਖੀਆਂ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਾਂਹਬੰਦ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਪਾਸੇ ਫੈਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਧਵਜਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਲੱਗਦੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਬਾਂਹਾਂ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨਦਾਰ, ਵਿਜਲੀ ਨਾਲ تراਸ਼ੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਵਰਗੀਆਂ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਕਰ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਲੀਆਂ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਨ। ਉਹ ਮੋਟੀ, ਸੁੰਦਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ, ਜੋੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸੁੰਦਰ ਨਖ ਅਤੇ ਅੰਗੂਠਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਅੰਗੂਠੀਆਂ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸਨ। ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾ ਵਾਂਗ, ਗੋਲ ਤੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੁੰਡਾਂ ਵਰਗੀਆਂ, ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਸੇਜ ਉੱਤੇ ਪਸਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਪੰਜ-ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਸੱਪ ਲੱਗ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਠੰਢੇ, ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਜਾਂ ਖਰਗੋਸ਼ ਦੀ ਲੀਪ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀਆਂ ਲੱਗਦੀਆਂ। ਉਹ ਬਾਂਹਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਇਸਤਰੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਮਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਉੱਤਮ ਇਤਰ ਨਾਲ ਲਪੇਟੀਆਂ, ਅਤੇ ਯਕਸ਼, ਸੱਪ, ਗੰਧਰਵ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਦਾਨਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਆਦਰਿਤ, ਵਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਸਨ। ਵਾਨਰ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਬਾਂਹਾਂ, ਸੇਜ ਉੱਤੇ ਪਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸੱਪ ਹਨ, ਜੋ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਸੋ ਰਹੇ ਹੋਣ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਉਹ ਦੋ ਪੂਰੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਛਸਾਂ ਦਾ ਇਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੇ ਦੋ ਸ਼ਿਖਰਾਂ ਵਰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇਖਿਆ।