ਰਾਵਣ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਪੱਲੂ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਛਟਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਝਲਮਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਬੈਨਰਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਕੰਨਿਆਂ ਦੇ ਕੁੰਡਲ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਰੌਣਕਦਾਰ ਸਨ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਹ ਵਿਚੋਂ ਖੰਡ ਅਤੇ ਸ਼ਰਾਬ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਸੁਗੰਧ ਆ ਰਹੀ ਸੀ, ਜੋ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਤੇ ਸੁਆਦਲੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਸੁਗੰਧ ਨੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਬੜਾ ਆਨੰਦ ਦਿੱਤਾ। ਕੁਝ ਪਤਨੀਵਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਆਪਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਪਣੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ ਦੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਲੈ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਇਹ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਰਾਵਣ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋੜ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਨਾ ਸੀ; ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਸਹੇਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਵਰਤ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਥੇ ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ, ਆਪਣੇ ਗਹਣਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਸੋਹਣੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਸੁੱਤੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਕੋਈ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ, ਕੋਈ ਬਾਂਹ ਉੱਤੇ, ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਦੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ رانਾਂ, ਪਾਸਲੀਆਂ, ਕੁੱਲ੍ਹਿਆਂ ਅਤੇ ਪਿੱਠਾਂ ਉੱਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰਦੀਆਂ, ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਉਲਝੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਨਸ਼ੇ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਦੀਆਂ, ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀਆਂ ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿਚ ਬਾਂਹਾਂ ਪਾ ਕੇ, ਇਕੱਠੀਆਂ ਸੁੱਤੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਇਹ ਇਕੱਠ, ਜਿਵੇਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਧਾਗੇ 'ਤੇ ਪਰੋਈ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਚੂਰ ਭੌਰੇ ਉਸ 'ਤੇ ਮੰਡਲਾਉਂਦੇ ਹੋਣ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਵਸੰਤ ਵਿੱਚ ਬੇਲਾਂ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਲਝ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲ ਇਕ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਰਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਐਸੇ ਹੀ ਇਹ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਰਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਰਾਵਣ ਦੀਆਂ ਇਹ ਪਤਨੀਵਾਂ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਮੋਟੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਭੌਰਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀਆਂ, ਐਸਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਜੰਗਲ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿੱਲ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ, ਸਰੀਰਾਂ, ਕੱਪੜਿਆਂ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰਨਾ ਅਸੰਭਵ ਸੀ। ਜਦ ਰਾਵਣ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਦੀਵਤੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਓਹ ਅੱਖਾਂ ਹੋਣ ਜੋ ਕਦੇ ਝਪਕਦੀਆਂ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਰਾਜਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ, ਜੋ ਕਾਮਨਾ ਵਿਚ ਪੈ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਹੁਣ ਰਾਵਣ ਦੀਆਂ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ। ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਰਾਵਣ ਨੇ ਜਿੱਤਿਆ ਸੀ, ਕਾਮ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋਈਆਂ ਸਨ; ਕੁਝ ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿੱਚ ਆਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਔਰਤ ਨਾ ਤਾਂ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ, ਨਾ ਬਲਬੂਤੇ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਨਵੀਂ ਸੀ—ਸਿਰਫ਼ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਇਸ ਯੋਗ ਸੀ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੱਖ ਸੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਘਟੀਆ ਕੁਲ ਦੀ ਨਾ ਸੀ, ਕੋਈ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਨਾ ਸੀ, ਕੋਈ ਬਦਸਲੂਕੀ ਵਾਲੀ ਜਾਂ ਅਚੰਗੀ ਨਾ ਸੀ; ਕੋਈ ਵੀ ਐਸੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜੋ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਨਾਪਸੰਦ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਜੇ ਰਘੁਨਾਥ ਦੀ ਧਰਮਪਤਨੀ ਇੰਨੀ ਉੱਚੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਰਾਵਣ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਵਾਂ ਵੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਹਨ।" ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਕੇ, ਮੁੜ ਸੋਚਣ ਲੱਗਿਆ: "ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਸੀਤਾ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਪਰ ਇਹ ਲੰਕਾ ਦਾ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਉਸ ਦੇ ਉੱਤੇ ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਅਧਰਮੀ ਕੰਮ ਕਰ ਬੈਠਾ ਹੈ।" ਇਥੇ ਸੁੰਦਰਕਾਂਡ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਰਗ ਦਾ ਅੰਤ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਥੇ ਹੀ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਇੱਕ ਬੜਾ ਹੀ ਸੋਹਣਾ ਸਿੰਘਾਸਨ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਯੋਗ ਸੀ। ਇਹ ਸਿੰਘਾਸਨ ਨਰਮ ਚਾਦਰਾਂ, ਹਾਥੀਦੰਦ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਨਕਸ਼ੀਦਾਰ ਲਕੀਰਾਂ, ਅਤੇ ਬੇਰਿਲ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਬੈਠਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਜੋ ਬੜੀ ਦੌਲਤ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਹੀ ਯੋਗ ਸੀ। ਇਸ ਦੇ ਇਕ ਪਾਸੇ, ਉਸ ਨੇ ਚਾਂਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦਾਰ, ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਇਕ ਚਿੱਟੀ ਛਤਰੀ ਵੇਖੀ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਖਰੇ ਹਲੇਰੇ ਵਿੱਚ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਅਸ਼ੋਕ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਵਿਛੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਯਕ-ਪੂੰਛੀਆਂ ਵਾਲੇ ਸੇਵਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਠੰਢੀ ਹਵਾ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਗੰਧਾਂ ਨਾਲ ਪਰਪੂਰਨ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧੂਪ ਨਾਲ ਮਹਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਹ ਸਿੰਘਾਸਨ ਨਰਮ ਚਾਦਰਾਂ ਅਤੇ ਭੇੜ ਦੀ ਉਨ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਕੀਮਤੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਸੀ। ਉਸ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਵਿਅਕਤੀ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਘੱਟੜੀ ਵਾਲੇ ਬਦਲ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਕੰਨ-ਕੁੰਡਲ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ, ਤਾਕਤਵਰ ਬਾਂਹਾਂ, ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਸੁਗੰਧਿਤ ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਿਪਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਬਦਲ ਵਾਂਗ ਲਾਲੀ ਮਾਰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਲਕੀਰਾਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਵੇ। ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਸੋਹਣਾ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦਰੱਖਤਾਂ, ਬਾਗਾਂ ਅਤੇ ਝਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਰਾਵਣ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਸ਼ਰਾਬ ਪੀ ਕੇ, ਰੌਣਕਦਾਰ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਤੇ ਬਹਾਦਰੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਹਨੂਮਾਨ ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਰਾਵਣ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਅਜਗਰ ਵਾਂਗ ਸਾਹ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਘਬਰਾਹਟ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਬੜੀ ਸੰਭਾਲ ਨਾਲ ਆਗੇ ਵਧਿਆ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਉੱਚੇ ਮੰਚ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਬਲਸਟਰੇਡ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਓਟ ਲੈ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਵਾਨਰ ਨੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਚੂਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਬਬਬਰ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ। ਰਾਵਣ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਖਟ, ਜਦ ਉਹ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਝਰਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਹਾਥੀ ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਤਾਕਤਵਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵੇਖੀਆਂ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਖੁੱਲੀਆਂ ਪਈਆਂ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਝੰਡਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀਆਂ ਸਨ। ਹਥੀਆਂ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਦੇ ਘਾਟਾਂ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨੀ, ਵਿਜੇ ਦੀ ਵੱਜਣ ਵਾਲੀ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਚੌੜੀਆਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਕਰ ਵਾਂਗ ਨਿਸ਼ਾਨੀ, ਉਹ ਬਾਂਹਾਂ ਬੜੀਆਂ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਨ। ਮੋਟੀਆਂ, ਸੁਧੜ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਜੁੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸੋਹਣੇ ਨਖਾਂ ਤੇ ਅੰਗੂਠਿਆਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੰਗੂਠੀਆਂ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨੀ। ਇਕਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਗਦਾ ਵਾਂਗ, ਗੋਲ ਅਤੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੁੰਡ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਖਟ ਉੱਤੇ ਖੁੱਲੀਆਂ ਪਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਪੰਜ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਸੰਪ ਹੋਣ। ਠੰਢੇ, ਸੁਗੰਧਿਤ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਕੀਮਤੀ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਿਪਤ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਜਾਂ ਖਰਗੋਸ਼ ਨੂੰ ਲਗਾਇਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਬੜੀ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਇਹ ਬਾਂਹਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਨਫ਼ੀਸ ਇਤਰ ਨਾਲ ਲਿਪਤ, ਯਕਸ਼ਾਂ, ਨਾਗਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਨਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰਿਤ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਿਆ।