ਸਗਰ ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਪੋਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪੁਜਾਰੀ ਜਨ ਸਮੇਤ, ਯਜਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕਰ ਲਿਆ ਕਿ ਜਦ ਤੱਕ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਘੋੜਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਇਥੇ ਹੀ ਰਹਿਣਗੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਬਲਵਾਨ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਸੀ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੇ ਅਧੀਨ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਘੋੜਾ ਲੱਭਣ ਨਿਕਲ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਚੱਕਰ ਲਾ ਲਿਆ, ਪਰ ਘੋੜਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਬਲਵਾਨ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਜੇ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਠੋਰ ਸਨ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖੋਦਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਭਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹਲਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਗੂੰਜ ਉਠੀ। ਇਹ ਸ਼ੋਰ ਐਸਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ, ਦੈਤ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਇਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਗੌਰਵ, ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖੋਦਦੇ ਹੋਏ ਰਸਾਤਲ ਦੇ ਉੱਤਮ ਖੇਤਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਦੇ ਹਰੇਕ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖੋਦਦੇ ਗਏ। ਇਸ ਭਾਰੀ ਉਲਟ-ਫੇਰ ਨੂੰ ਦੇਖਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਅਸੁਰ ਅਤੇ ਨਾਗ ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਚਿੰਤਾ ਲੈ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਪਿਤਾ ਅੱਗੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖੋਦ ਰਹੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਕਈ ਮਹਾਨ ਜੀਵ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਹ ਯਜਨ ਦਾ ਘੋੜਾ ਕਿਸੇ ਨੇ ਚੁਰਾ ਲਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਸਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾ ਰਹੇ ਹਨ।" ਇਸ ਵੇਲੇ, ਮਹਾਨ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਬਾਲ ਕਾਂਡ ਦਾ ਚਾਲੀਵਾਂ ਸਰਗ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਕੇ, ਪੂਜਨੀਕ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ, ਜੋ ਮੌਤ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਉਲਝੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਮਾਧਵ ਦੀ ਸੰਗਨੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਇਸ ਦਾ ਅਸਲ ਮਾਲਕ ਹੈ। ਉਹ ਕਪਿਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਸਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸੜ ਜਾਣਗੇ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਹਿੱਸੇ ਅਤੇ ਸਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ, ਜੋ ਦੂਰ-ਨਜ਼ਰ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦੇਖ ਲਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਹੋਵੇਗਾ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਕੇ, ਤਿੰਤੀਹ ਉੱਤਮ ਦੇਵਤੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਥਾਵਾਂ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਲੋਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖੋਦਣ ਨਾਲ ਭਾਰੀ ਗੂੰਜ ਉਠੀ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਹੋਵੇ। ਜਦ ਉਹ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖੋਦ ਚੁੱਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਅਸੀਂ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਚੱਕਰ ਲਾ ਲਿਆ, ਸਾਰੇ ਬਲਵਾਨ ਜੀਵ—ਦੇਵ, ਦੈਤ, ਰਾਖਸ਼ਸ, ਪਿਸਾਚ, ਸੱਪ ਅਤੇ ਨਾਗ—ਸਭ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ। ਪਰ ਨਾ ਤਾਂ ਸਾਡਾ ਘੋੜਾ ਮਿਲਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਜਿਸ ਨੇ ਚੁਰਾਇਆ। ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਹੁਕਮ ਦਿਓ।" ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸਗਰ ਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਫੇਰੋਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖੋਦੋ; ਜਦ ਘੋੜਾ ਚੋਰਨ ਵਾਲਾ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਵਾਪਸ ਆਓ।" ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਸਗਰ ਦੇ ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰ ਰਸਾਤਲ ਵੱਲ ਦੌੜੇ। ਜਦ ਉਹ ਖੋਦ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਜੀਬ ਸਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਥਾਮਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਹਾਥੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਲੱਖਣ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਸਮੇਤ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਥਾਮ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ। ਹੇ ਕਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ਜ, ਜਦ ਉਹ ਹਾਥੀ ਥੱਕ ਕੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਧਰਤੀ ਹਿਲਦੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਹਾਥੀ, ਜੋ ਦਿਸ਼ਾ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਸੀ, ਦੀ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਕਰਕੇ ਉਸਦੇ ਚਾਰ ਚੱਕਰ ਲਾਏ ਅਤੇ ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖੋਦਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੂਰਬੀ ਦਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਫਾੜ ਕੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ, ਉੱਥੇ ਵੀ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ ਵੇਖਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਹਾਪਦਮ ਨਾਮਕ ਮਹਾਨ ਜੀਵ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਸੀ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਥਾਮਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਸਗਰ ਦੇ ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰ ਪੱਛਮੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਉੱਥੇ ਵੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਹਾਥੀ, ਸੌਮਨਸਾ, ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਉਸਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਤੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਠੀਕ ਹੈ, ਫਿਰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵੱਲ ਖੋਦਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉੱਤਰੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ, ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚਿੱਟਾ ਭਦ੍ਰ ਹਾਥੀ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੁਭ ਆਕਾਰ ਵਾਲਾ ਸੀ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਥਾਮਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸਦਾ ਵੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਚਾਰ ਚੱਕਰ ਲਾਏ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖੋਦਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਉੱਤਰੀ-ਪੂਰਬੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ, ਸਾਰੇ ਸਗਰ ਪੁੱਤਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖੋਦਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉੱਥੇ, ਉਹ ਸਭ ਮਹਾਨ, ਬਲਵਾਨ ਅਤੇ ਉਤਾਵਲੇ ਪੁੱਤਰ ਕਪਿਲ—ਸਦਾ ਅਵਿਨਾਸੀ ਵਾਸੁਦੇਵ—ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਘੋੜਾ ਭਟਕਦਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਬੇਹੱਦ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਇਹੀ ਯਜਨ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਫਾਵੜੇ, ਹਲ, ਰੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਕਪਿਲ ਵੱਲ ਦੌੜੇ। ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਚੀਕਦੇ ਹੋਏ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਰੁਕ, ਰੁਕ! ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਯਜਨ ਦਾ ਘੋੜਾ ਚੁਰਾਇਆ ਹੈ!