ਇਹ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਮਾਇਣ ਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਵਾਨਰ ਹਨੁਮਾਨ ਰਾਵਣ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮਹਲ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ—ਅੱਗ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੜ੍ਹਦੇ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁੰਦਰ, ਉੱਤਮ ਬੇਦੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੀਆਂ ਜਾਲੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਖਿੜਕੀਆਂ, ਨੀਲਮ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਨੀਲੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਬੇਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਅਦਭੁਤ ਨਗਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸੀ। ਇਸ ਮਹਲ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਲਾਲ ਮੂंगा, ਕੀਮਤੀ ਨਗ ਅਤੇ ਅਤੁੱਲ ਮੋਤੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਹੱਥ ਦੀ ਹਥੇਲੀ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ। ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਦੀ ਮਹਿਕ ਅਤੇ ਸੋਨ-ਰੰਗੀ ਧੂਪ ਨਾਲ ਪਰਿਪੂਰਨ, ਉਹ ਮਹਲ ਸ਼ੁਭ ਸੁਗੰਧਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਨਵੀਂ ਉਗਦੀ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਮਹਲ ਨੂੰ ਅਨੇਕ ਵਿਲੱਖਣ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਪੰਡਾਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਮਹਾਨ ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਪੁਸ਼ਪਕ ਵਿਪਤਿ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਪੀਣ, ਖਾਣ ਅਤੇ ਹੋਮ ਦੀਆਂ ਚੜ੍ਹਾਵਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਸੁਗੰਧ, ਜਿਵੇਂ ਸੁੰਦਰ ਹਵਾ, ਹਨੁਮਾਨ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ; ਉਹ ਮਹਿਕ ਅਜੇਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਆਰਾ ਮਿੱਤਰ ਦੂਜੇ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ "ਇੱਥੇ ਆਓ" ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਥਾਂ ਵੱਲ ਵਧੇ, ਜਿੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਮਹਲ ਦੇਖਿਆ। ਉਹ ਮਹਲ, ਰਾਵਣ ਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਪਿਆਰੀ ਨਾਰੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ; ਜਵਾਹਰਾਤਾਂ ਦੇ ਪੜ੍ਹਦੇ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਜਾਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਮਹਲ ਦਾ ਫਰਸ਼ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਨਾਲ ਰਚਿਆ ਸੀ, ਦੰਦਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੇ ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਵਾਂਗ, ਅਤੇ ਮੋਤੀ, ਹੀਰੇ, ਲਾਲ ਮੂੰਗਾ, ਚਾਂਦੀ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਅਨੇਕ ਜਵਾਹਰਾਤਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਥੰਮਾਂ, ਉੱਚੀਆਂ, ਬਰਾਬਰ, ਅਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਘੇਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਥੰਮਾਂ ਉੱਚੀਆਂ, ਪੰਖਾਂ ਵਾਂਗ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਉਡ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ; ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਕਾਲੀਨ ਵਿਛਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਨ। ਉਹ ਮਹਲ ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਘਰਾਂ ਅਤੇ ਖੇਤਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਅਤੇ ਦਿਵਿਆ ਸੁਗੰਧਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਕੀਮਤੀ ਚਾਦਰਾਂ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਰਾਵਣ ਵੱਲੋਂ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ, ਹੰਸ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਚਿੱਟਾ, ਧੂੰਏਂ ਵਾਲੀ ਅਗਰ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਪਰਿਪੂਰਨ ਸੀ। ਪੱਤਿਆਂ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਚੜ੍ਹਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਮਹਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਥੋੜਾ-ਬਹੁਤ ਦਾਗ-ਦਾਰ ਵੀ ਸੀ; ਉਹ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਮਹਲ, ਜਿਸ ਨੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ, ਪੰਜ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੰਜ ਉੱਚਤਮ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਰਖੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਮਹਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ ਤਾਂ ਸਵਰਗ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਲੋਕ, ਸ਼ਾਇਦ ਇੰਦ੍ਰ ਦਾ ਨਗਰ ਜਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ।" ਹਨੁਮਾਨ, ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲੰਪਾਂ ਦੇਖੀਆਂ; ਜਿਵੇਂ ਛਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਛਲ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਗਏ ਹੋਣ। ਲੰਪਾਂ ਦੀ ਚਮਕ, ਰਾਵਣ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਭੜਕਦੀਆਂ ਗਹਿਣਿਆਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਮਹਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਲੱਗਣ ਲੱਗਾ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਾਲੀਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਨਾਰੀਆਂ ਦੇਖੀਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਵਿੱਚ। ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਪੀਣ ਅਤੇ ਨੀਂਦ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਿੱਚ, ਖੇਡਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਪਈਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਸਾਰੀ ਸੰਗਤ, ਚੁੱਪ ਚਾਪ, ਹੰਸ ਅਤੇ ਭੌਂਰਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਵੱਡੇ ਕੰਵਲ ਦੇ ਪੋਖਰ ਵਿੱਚ, ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮੁੰਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਬੰਦ ਦੰਦ, ਅਤੇ ਮੁਹਾਂ ਨੂੰ ਕੰਵਲ ਵਾਂਗ ਮਹਿਕਦਾਰ ਦੇਖਿਆ। ਜਦੋਂ ਰਾਤ ਖਤਮ ਹੋਈ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਖਿੜੇ ਕੰਵਲ ਵਾਂਗ ਲੱਗੇ; ਫਿਰ, ਪਤੀਆਂ ਮੁੜ ਬੰਦ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਤ ਹੋਈ। ਇਹ ਕੰਵਲ-ਸਦ੍ਰਸ਼ ਚਿਹਰੇ, ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਭੌਂਰਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਲੱਭੇ ਜਾਂਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਖਿੜੇ ਕੰਵਲਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ ਕਿ ਇਹ ਨਾਰੀਆਂ ਜਲ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੀਆਂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰ ਹਨ। ਉਹ ਮਹਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਨੁਮਾਨ ਲਈ ਸਾਫ ਸ੍ਰਾਵਣ ਰਾਤ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਲੱਗਾ, ਜਿਸ 'ਚ ਤਾਰੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਉਹਨਾਂ ਨਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ ਰਾਵਣ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ, ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਡਿੱਗੀਆਂ ਤਾਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਅਵਸ਼ੇਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ।" ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੀਆਂ, ਸ਼ੁਭ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ, ਰੰਗ ਅਤੇ ਰੌਸ਼ਨੀ ਸਾਫ ਦਿਸਦੀ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਰੀਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਿਸ ਰਹੀ ਸੀ। ਕੁਝ ਨਾਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲਟਾਂ ਅਤੇ ਹਾਰ ਖੁਲ ਗਈਆਂ, ਕੀਮਤੀ ਗਹਿਣੇ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਪਏ, ਮਨ ਨੀਂਦ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਿੱਚ, ਪੀਣ ਅਤੇ ਖੇਡ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਪਈਆਂ ਸਨ। ਕੁਝ ਦੀਆਂ ਮੱਥੇ ਦੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਮਲ ਗਈਆਂ, ਕੁਝ ਦੀਆਂ ਪੈਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪੈਜਬੰਦਾਂ ਥਾਂ ਤੋਂ ਹਟ ਗਈਆਂ, ਕੁਝ ਉੱਚਤਮ ਨਾਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਾਸੇ ਸਿਰਕ ਗਈਆਂ। ਕੁਝ ਨਾਰੀਆਂ ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਕੁਝ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਢੀਲੇ ਹੋ ਗਏ, ਕੁਝ ਦੀਆਂ ਕਮਰਬੰਦਾਂ ਖੁਲ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ ਲੈ ਜਾਈਆਂ ਹੋਣ। ਕੁਝ ਨਾਰੀਆਂ ਨੇ ਕਣ-ਵੰਦ (earrings) ਨਹੀਂ ਪਾਈਆਂ, ਕੁਝ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ ਜਾਂ ਰੁੜ੍ਹ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਹਾਥੀ ਫੁੱਲਦੀਆਂ ਬੇਲਾਂ ਨੂੰ ਰੁੜ੍ਹ ਦੇਵੇ। ਕੁਝ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਚੰਦਨੀ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ, ਉੱਪਰ ਉਠੀਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਸੌਂਦੇ ਹੰਸਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀਆਂ। ਕੁਝ ਨਾਰੀਆਂ ਦੇ ਗਲੇ 'ਤੇ ਕੈਟਸ-ਆਈ ਜੈਮ ਕਦੰਬਾ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਤੰਦਾਂ ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਜੋੜੀ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੀਆਂ। ਹੰਸ ਅਤੇ ਕਾਰੰਡਵਾ ਪੰਛੀਆਂ, ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿਪ ਅਤੇ ਪਿਛਵाड़ੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਅਤੇ ਰੇਤ ਦੇ ਟਾਪੂਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ। ਕੁਝ ਨਾਰੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੰਵਲ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀਆਂ ਜਾਲੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ, ਦਰਿਆ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਕਿਨਾਰੇ ਵਾਂਗ, ਸੋਈਆਂ ਪਈਆਂ, ਆਪਣੀ ਮਹਿਸੂਸ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਨੂੰ ਫੜੀਆਂ। ਕੁਝ ਦੀਆਂ ਨਰਮ ਅੰਗਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਉਪਰਲੇ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਤੇ, ਗਹਿਣਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਸੁੰਦਰ ਜਵਾਹਰਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੀਆਂ। ਕੁਝ ਨਾਰੀਆਂ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਕੋਨੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁਹਾਂ ਤੋਂ ਆਉਂਦੀ ਸਾਹ ਨਾਲ, ਮੁੜ-ਮੁੜ ਉੱਪਰ ਉੱਡਦੇ, ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ। ਉਹ ਨਾਰੀਆਂ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਕੋਨੇ, ਝੰਡਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੇ ਨੀਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਸੋਨੇ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਮਹਲ ਦੀ ਵਿਆਪਕ, ਚਮਕਦਾਰ, ਅਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ-ਭਰੀ ਵਿਲੱਖਣਤਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਵਣ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਨਾਰੀਆਂ, ਅਤੇ ਮਹਲ ਦੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਵਸਤੂਆਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਨਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ, ਚਮਕਦੇ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੇ ਸਨ।