ਹਨੁਮਾਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਹਲ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੋਇਆ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਰਾਵਣ ਦੇ ਵਾਸਤੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਮਹਲ ਵੱਲ ਆਗੇ ਵਧਿਆ। ਇਸ ਮਹਲ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਚਾਰ ਦੰਦਾਂ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ ਖੜੇ ਸਨ, ਜੋ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਬੰਧਨ ਦੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਯੋਧਿਆਂ ਵਲੋਂ ਰੱਖੇ ਗਏ ਸਨ। ਰਾਵਣ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਰਾਖਸ਼ਸੀ ਔਰਤਾਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀਆਂ ਵੀ ਸਨ, ਜੋ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਲਿਆਈਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ। ਇਹ ਥਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਮਗਰਮੱਛ, ਮਕਰ ਅਤੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਮੱਛੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ, ਹਵਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹਿਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਸੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੱਪ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਜੋ ਚਮਕਤਾਰੀ ਕਿਸਮਤ ਕੂਬੇਰਾ (ਵੈਸ਼ਰਵਣ), ਚੰਦ ਅਤੇ ਗਰੁੜ ਦੇ ਕੋਲ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਟੱਲ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਚਮਕ ਰਾਵਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਵੱਸਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਮਹਲ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਮਹਲ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਸਤੇ ਸਨ। ਇਹ ਮਹਲ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਥ — ਪੁਸ਼ਪਕ — ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਕੂਬੇਰਾ ਨੇ ਇਸ ਰਥ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਠੋਰ ਤਪ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਕੂਬੇਰਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਇਹ ਰਥ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਰਥ ਖ਼ਰੀ ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਖੰਭਾਂ ਨਾਲ ਟਿਕਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅੰਗ-ਭੰਗ ਵਾਲੇ ਹਿਰਨ ਦੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਬਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਚਮਕਦਾਰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਹ ਮਹਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਸੋਹਣੇ ਮੰਡਪਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮੈਰੂ ਅਤੇ ਮੰਦਰਾ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਵਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਇਹ ਮਹਲ ਅੱਗ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਸੀੜੀਆਂ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਵੇਦੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੀਆਂ ਜ਼ਾਲੀਆਂ, ਨੀਲਮ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਨੀਲੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਵੇਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਅਨੋਖੇ ਮੂਲ ਰਤਨਾਂ, ਲਾਲ ਮੂਤੀ, ਅਮੋਲ ਰਤਨਾਂ, ਅਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਖ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਹ ਮਹਲ ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਅਤੇ ਸੋਨੇ-ਰੰਗੀ ਧੂਪ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਸੁਗੰਧਾਂ ਨਾਲ ਮਹਿਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਨਵਾਂ ਸੂਰਜ ਚਮਕਦਾ ਹੋਵੇ। ਹਨੁਮਾਨ, ਵੱਡਾ ਬਾਂਦਰ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਮੰਡਪਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਪੁਸ਼ਪਕ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ; ਉੱਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਪੂਜਾ ਆਦਿ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਸੁਗੰਧ, ਮਿਸ਼ਰਤ ਹਵਾ ਵਾਂਗ, ਅੰਦਰ ਲਿਆ; ਉਹ ਸੁਗੰਧ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਆਰਾ ਦੋਸਤ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, 'ਇੱਧਰ ਆ,' ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਵਣ ਦੇ ਥਾਂ ਵੱਲ ਗਿਆ; ਉੱਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਮਹਲ ਵੇਖਿਆ। ਇਹ ਮਹਲ ਰਾਵਣ ਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਸੋਹਣੀ ਔਰਤ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸੀੜੀਆਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਜ਼ਾਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਮਹਲ ਦੀ ਫਰਸ਼ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਨਾਲ ਢਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਦੰਦਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਵਾਂਗ; ਮੋਤੀ, ਹੀਰੇ, ਲਾਲ, ਚਾਂਦੀ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ। ਇਹ ਮਹਲ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਖੰਭਾਂ ਨਾਲ, ਬਹੁਤ ਲੰਬੇ ਤੇ ਸੁਧਰੇ, ਇਕਸਾਰ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਸਤੰਭਾਂ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਸਤੰਭ ਉੱਚੇ, ਪੰਖਾਂ ਵਾਂਗ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਉੱਡ ਰਹੇ ਹੋਣ; ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਚਾਦਰ ਵਿਛਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਨ। ਮਹਲ ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਘਰਾਂ ਅਤੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ; ਪਿਆਲੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ, ਅਤੇ ਦਿਵਿਆ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਮਹਿਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕ਼ੀਮਤੀ ਚਾਦਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ; ਹੰਸ ਵਾਂਗ ਸਫ਼ੈਦ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਅਤੇ ਧੂੰਏਂ ਵਾਲੀ ਅਗਰ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਮਹਿਕ ਰਿਹਾ। ਪੱਤਿਆਂ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ, ਚਮਕਦਾਰ ਪਰ ਮੋਟਲੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਰਸ ਭਰਦਾ। ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਮਹਲ, ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਤੇ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ, ਪੰਜ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਰਾਜ਼ੀ ਕਰਦਾ। ਫਿਰ, ਰਾਵਣ ਵਲੋਂ ਸੰਭਾਲਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਇਹ ਮਹਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਪਾਲਦਾ; 'ਇਹ ਤਾਂ ਸਵਰਗ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਲੋਕ, ਸ਼ਾਇਦ ਇੰਦ੍ਰ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਜਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ,' ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਸੋਚਿਆ। ਉਹ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਦੀਪਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ; ਜਿਵੇਂ ਚਲਾਕ ਲੋਕ ਵੱਡੇ ਚਲਾਕਾਂ ਵਲੋਂ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦੀਪਕਾਂ ਦੀ ਚਮਕ, ਰਾਵਣ ਦੀ ਚਮਕ ਅਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਮਹਲ ਅੱਗ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਸਿਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਕਾਲੀਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਹਣੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੇਖੀਆਂ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਹਾਰ ਅਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਅਧੀ ਰਾਤ, ਜਦ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਲੰਘ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਉਹ ਪੀਣ ਤੇ ਨੀਂਦ ਦੇ ਅਸਰ ਹੇਠ ਆ ਗਈਆਂ; ਖੇਡ ਮੁਕਾ ਕੇ, ਉਹ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਸੌਂਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਚੁੱਪ-ਚੁੱਪ ਸਜੀਆਂ, ਹੰਸ ਤੇ ਭੰਬੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਵੱਡੀ ਕਮਲ-ਕੁੰਡ ਵਿੱਚ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਮਹਿਕਦੇ, ਦੰਦ ਬੰਦ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ। ਜਦ ਰਾਤ ਮੁਕਦੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਖਿੜੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ; ਫਿਰ, ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁੜ ਬੰਦ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਰਾਤ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਇਹ ਕਮਲ-ਵਾਂਗ ਚਿਹਰੇ, ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਭੰਬੀਆਂ ਵਲੋਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਲੱਭੇ ਜਾਂਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਖਿੜੇ ਕਮਲ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਔਰਤਾਂ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਜਨਮੀਆਂ ਕਮਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰ ਹਨ। ਉਹ ਮਹਲ, ਉਹਨਾਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਨੁਮਾਨ ਲਈ ਸ਼ੁੱਧ ਹੇਮੰਤ ਰਾਤ ਦੇ ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਤਾਰੇ ਸਜਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਰਾਵਣ, ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਚਮਕਦੇ ਸਤਾਰੇ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਸੋਚਿਆ: 'ਇਹ ਇੱਥੇ ਇਕੱਠੀਆਂ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਡਿੱਗੀਆਂ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਜੋ ਪੁੰਨ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਅੰਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀਆਂ ਹਨ।' ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ, ਸ਼ੁਭ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ, ਰੰਗ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਸਾਫ਼ ਦਿਸਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਤੇ ਸੋਭਾ ਵੀ ਉਥੇ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਖੁਲ੍ਹੇ ਵਾਲ, ਖੁਲ੍ਹੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, Bikhray ਹੋਏ ਕੀਮਤੀ ਗਹਿਣੇ, ਪੀਣ ਤੇ ਖੇਡ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਮਨ, ਉਹ ਓਥੇ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ।