ਹਨੂਮਾਨ, ਜੋ ਵਾਯੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਲੰਕਾ ਦੇ ਮਹਾਨ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਇਹ ਮਹਿਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਅਨੇਕ ਹਵਿਲੀਆਂ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੰਗਣੀਆਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁਚੱਜੀਆਂ ਅਤੇ ਵਿਵਸਥਿਤ ਸਨ। ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਹਿਲਾਂ ਦੀ ਜਾਲੀ ਦੇਖੀ, ਜੋ ਬੇਰੀਲ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਲਟਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਇਹ ਮਹਿਲ ਬਦਲਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਗੁੱਝਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਬਿਜਲੀ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਅਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਮਹਿਲਾਂ ਦੇ ਅਨੇਕ ਹਾਲ ਵੇਖੇ—ਸ਼ੰਖਾਂ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਲਈ ਖਾਸ ਹਾਲ, ਅਤੇ ਵੱਡੇ, ਆਕਰਸ਼ਕ ਚੰਦ-ਹਾਲ, ਜੋ ਮਹਿਲਾਂ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਹ ਘਰ ਵੀ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਮਾਲਕਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ ਗਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਤਮਾਵਾਂ ਸ਼ਾਸਤ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਇਹ ਘਰ ਸਭ ਖਾਮੀਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸਨ। ਇਹ ਮਹਿਲ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਜਾਪਦੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ, ਲੰਕਾ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੇ ਸਨ। ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਉੱਚਾ ਮਹਿਲ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਬਦਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਝੇ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ, ਅਤੇ ਜਿਸਦੀ ਕੋਈ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਹ ਮਹਿਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਚਮਕਦਾਰ, ਅਨੇਕ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਜੜਿਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਜਾਪਦਾ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਮਹਿਲ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਅਨੇਕ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚੰਦ ਅਤੇ ਗ੍ਰਹਿ, ਅਤੇ ਕਲਾਕਾਰੀ ਨਾਲ ਬਣੇ ਬਦਲਾਂ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰਤਾ ਪਾਈ। ਧਰਤੀ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਪਹਾੜ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਛਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਰੁੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਛਤਾਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਫੁੱਲ ਪਤੀਆਂ ਅਤੇ ਰੇਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ। ਸਫੈਦ ਮਹਿਲ ਬਣਾਏ ਗਏ, ਅਤੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਪੋਖਰ ਵੀ, ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਰੇਸ਼ਿਆਂ, ਅਚੰਭੇ ਜੰਗਲ ਅਤੇ ਝੀਲਾਂ ਸਨ। ਉੱਥੇ 'ਪੁਸ਼ਪਾਭਵਯ' ਨਾਮਕ ਉੱਤਮ ਮਹਿਲ ਖੜਾ ਸੀ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਹਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਚਾ, ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਵਾਨਰ ਦਾ ਮਹਾਨ ਮਹਿਲ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਬੇਰੀਲ ਦੇ ਬਣੇ ਪੰਛੀ, ਚਾਂਦੀ ਅਤੇ ਮੋਤੀ ਦੇ ਪੰਛੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਅਚੰਭੇ ਸੱਪ, ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਉੱਚੀ ਨਸਲ ਦੇ ਘੋੜੇ ਵੀ ਸਨ। ਕੋਰਲ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੰਛੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੰਖ ਵਜਦੇ ਜਾਂ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਜਾਪਦੇ, ਉਹ ਪੰਖ ਇੱਛਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ; ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਅਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ ਬਣਾਏ ਗਏ। ਉੱਥੇ ਸੁੰਦਰ ਸੂੰਹ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ harnessed ਸਨ, ਕੁਝ ਹਾਥੀ ਕਮਲ-ਪਤੀਆਂ ਵਾਲੀ ਸੂੰਹ ਅਤੇ ਮਾਨਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਦੇਵੀ auspicious ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਬਣਾਈ ਗਈ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਵੀ, ਜੋ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਨੂਮਾਨ ਉਸ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਮਹਿਲ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਏ, ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਹਾੜ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰ ਗੁਫਾ ਹੋਵੇ; ਉਹ ਥਾਂ ਸੁਗੰਧਤ ਅਤੇ ਮਨੋਹਰ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਮ ਪਿਘਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ। ਫਿਰ, ਹਨੂਮਾਨ, ਜੋ ਸਨਮਾਨਿਤ ਸਨ, ਲੰਕਾ ਦੀ ਉਸ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਜੋ ਦਸ-ਮੂੰਹੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਅਧੀਨ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਸੀਤਾ, ਦੀ ਖੋਜ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜੋ ਆਦਰਯੋਗ, ਗਹਿਰੀ ਦੁਖੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਿਚ ਸੀ। ਉਹ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਉੱਚਾ ਅਤੇ ਆਚਰਨ ਧਰਮਿਕ ਸੀ, ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ, ਹਰ ਥਾਂ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਚਿੰਤਿਤ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਮਹਿਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਹਨੂਮਾਨ, ਵਾਯੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਮਹਿਲ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਅਤੇ ਜਵੇਹਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਜਾਲੀਆਂ ਨਾਲ। ਇਹ ਅਣਮਾਪ, ਅਚੰਭਾ ਮਹਿਲ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਖੁਦ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵਾਯੂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ। ਉੱਥੇ, ਹਰ ਚੀਜ਼ ਵਿਚ ਪੂਰਾ ਧਿਆਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ; ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਵੀ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਵਿਲੱਖਣਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਇਹ ਮਹਿਲ ਤਪ, ਧਿਆਨ, ਅਤੇ ਬਹਾਦਰੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਮਨ ਦੀ ਸਥਿਰਤਾ ਅਤੇ ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਹਰ ਰੂਪ ਵਿਲੱਖਣਤਾ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਮਹਿਲ ਤੇਜ਼ ਚਲਣ ਦੇ ਮਨ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਪਹੁੰਚਣਾ ਔਖਾ, ਵਾਯੂ ਵਾਂਗ ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ, ਧਰਮਿਕ, ਉੱਤਮ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮੁੱਖ ਨਿਵਾਸ ਸੀ। ਇਹ ਆਪਣੇ ਵਿਲੱਖਣ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ, ਅਨੇਕ ਚੋਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਮਨ ਨੂੰ ਭਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਪਵਿਤ੍ਰ, ਅਤੇ ਚੋਟੀਆਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਅਚੰਭਾ ਸਨ। ਉੱਥੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਦਾਨਵ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਕੰਡੇ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਵੱਡੇ ਭੋਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਉਡਣ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੀਆਂ, ਘੁੰਮਦੀਆਂ, ਵਿਗੜੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੇਜ਼ ਗਤੀ ਵਾਲੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਭੂਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਲਿਜਾਏ ਜਾਂਦੇ, ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਮਹਿਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਇੱਕ ਪਵਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਮਹਿਲ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ। ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਵੱਡਾ ਮਹਿਲ ਅੱਧਾ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਅਤੇ ਪੂਰਾ ਯੋਜਨ ਲੰਬਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਅਨੇਕ ਉੱਚੇ ਮਹਿਲਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ। ਹਨੂਮਾਨ, ਸ਼ਤ੍ਰੁ-ਨਾਸਕ, ਵਾਇਦੇਹੀ ਸੀਤਾ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ, ਹਰ ਥਾਂ ਘੁੰਮਦੇ। ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਉੱਤਮ ਨਿਵਾਸ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ, ਹਨੂਮਾਨ, ਜਿਸਦੀ ਕਿਸਮਤ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਇਹ ਮਹਿਲ ਚਾਰ-ਦੰਦ ਅਤੇ ਤਿੰਨ-ਦੰਦ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਬਿਨਾ ਬੰਨ੍ਹੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਯੋਧਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਰਾਵਣ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਰਾਖਸ਼ਣੀਆਂ, ਅਤੇ ਜਬਰਦਸਤੀ ਲਿਆਂਦੀਆਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀਓਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਥਾਂ, ਮਗਰਮੱਛਾਂ, ਮਕਰਾਂ, ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਮੱਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਹਵਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ, ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਜੋ ਭਾਗ੍ਯ ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਦੇ ਕੋਲ ਹੈ, ਜੋ ਚੰਦ ਅਤੇ ਗਰੁੜ ਦੇ ਕੋਲ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਟੱਲ ਚਮਕ ਰਾਵਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ, ਮਨ-ਭਾਵਣੀ, ਵੱਸਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਮਹਿਲ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਮਹਿਲ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਨੇਕ ਰਸਤੇ ਸਨ। ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਇਹ ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਥ, ਪੁਸ਼ਪਕ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਕੁਬੇਰ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਤਪ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ; ਪਰ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕੁਬੇਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਇਸ ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆ। ਇਹ ਸੁੱਚੇ ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਸਤੰਭਾਂ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ, ਕਲਾ ਨਾਲ ਬਣਿਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਿਰਣਾਂ ਦੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ। ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਉੱਤਮ ਪੈਵਿਲੀਅਨ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਮੈਰੂ ਅਤੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਮਹਿਲ ਵਿਲੱਖਣ ਅਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਲੰਕਾ ਦੇ ਮਹਾਨ ਮਹਿਲਾਂ, ਰਤਨਾਂ, ਵਾਨਰਾਂ, ਦਾਨਵਾਂ, ਅਤੇ ਵਿਲੱਖਣ ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਥਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਸੀਤਾ ਦੀ ਖੋਜ ਜਾਰੀ ਰੱਖੀ।