ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਵਾਨਰ, ਲੰਕਾ ਦੇ ਅੰਦਰ ਗਏ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਕਈ ਯੋਧੇ ਹਥਿਆਰ, ਭਾਲੇ, ਬੜੇ ਡੰਡੇ, ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹਨ। ਕੁਝ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਵਜਰ ਹਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਗੁਲਲਾਂ ਤੇ ਫਾਂਸੀਆਂ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਖੜੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਕਈ ਰਾਖਸ garlands, ਚੰਦਨ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੋਸ਼ਾਕਾਂ ਪਹਿਨੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ-ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਭਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਜਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਰਾਖਸਾਂ ਨੂੰ ਜਾਗਦੇ ਤੇ ਆਪਣੀ ਡਿਊਟੀ 'ਚ ਲਗੇ ਹੋਏ ਦੇਖਿਆ। ਫਿਰ, ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ ਨੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਘਰ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਉਹ ਘਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਵੱਡੇ ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ, ਲੋਟਸ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਖਾਈਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਵਾਨਰ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਇਹ ਮਹਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੰਧਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਇਸ ਦੀ ਰੂਪ-ਰੰਗ ਇਲਾਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਇਸ 'ਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੀ ਵਾਜਾ ਤੇ ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੀ। ਮਹਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਹਿਨਕਾਰ, ਗਹਣਿਆਂ ਦੀ ਛਣਕ, ਤੇ ਰੌਣਕ ਵਾਲੀਆਂ ਰਥਾਂ, ਵਾਹਨਾਂ, ਉੱਡਦੀਆਂ ਗੱਡੀਆਂ, ਤੇ ਉੱਚੀ ਨਸਲ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਭਰਮਾਰ ਸੀ। ਚਾਰ ਦੰਦ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਸਫੈਦ ਬੱਦਲ, ਸੋਹਣੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ 'ਤੇ ਖੜੇ ਸਨ, ਤੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਪਸ਼ੂ ਤੇ ਪੰਛੀ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਖਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਹਲ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਰਾਵਣ ਉਸ ਮਹਲ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਘਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਰਾਵਣ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਰੇਲਿੰਗਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮੋਤੀਆਂ ਅਤੇ ਕੀਮਤੀ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਚੰਦਨ ਤੇ ਅਗਰ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। (ਇੱਥੇ ਸੁੰਦਰ ਕਾਂਡ ਦੇ ਪੰਜਵੇਂ ਸਰਗ ਦਾ ਅੰਤ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।) ਫਿਰ, ਉਹ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਵਾਨਰ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਚੰਦ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਚਾਂਦਨੀ ਨੂੰ ਚੋਹ ਕੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਤੇ ਡੁੱਬਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਗਲ ਸਾਂਡ ਚਰਾਗਾਹ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਠੰਢੀ ਚਾਂਦਨੀ ਵਾਲਾ ਚੰਦ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰਦਾ ਜਦੋਂ ਉਹ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਜਾਂ ਜਲ ਵਿਚ ਕਮਲਾਂ ਵਿਚ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਚੰਦ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਸੋਹਣਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਪਿੰਜਰੇ ਵਿਚ ਹੰਸ, ਜਾਂ ਮੰਦਰ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਸਿੰਘ, ਜਾਂ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠਿਆ ਨਾਇਕ, ਉਹ ਚੰਦ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪਵਿੱਤਰ ਚੰਦ, ਜੋ ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਨਾ ਓਸ, ਨਾ ਪਾਲਾ, ਨਾ ਵੱਡੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਛਾਂ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਪਹਾੜੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ, ਜਾਂ ਹਾਥੀ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਜਾਂ ਰਾਜਾ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਚੰਦ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸ਼ਾਮ ਦਾ ਸਮਾਂ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਚੰਦ ਉਗਣ ਨਾਲ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵੱਧਦੇ ਰਾਖਸਾਂ ਅਤੇ ਮਾਸਖਾਣੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਸਮਾਂ ਰਾਮ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਮਨ ਨੂੰ ਠੰਡਕ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਮਿੱਠੇ ਸੁਰ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਉੱਚੇ ਚਰਿਤਰ ਵਾਲੀਆਂ ਨਾਰੀਆਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਸੁੱਤੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਅਜੀਬ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰਾਖਸ ਵੀ ਮੌਜ ਮਸਤ ਵਿੱਚ ਨਿਕਲ ਪਏ। ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ ਨੇ ਵੱਡੀਆਂ ਗੱਡੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਬੈਠਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਮਸਤ ਤੇ ਉਲਝਣ ਵਾਲੀਆਂ ਰਾਖਸਾਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਦੇਖੀਆਂ, ਜੋ ਨਾਇਕਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ। ਉਹ ਆਪਸ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਵਧ-ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਉਲਝ ਰਹੇ ਸਨ, ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਹਿਲਾ ਰਹੇ, ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ ਬੇਤੁਕੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ, ਤੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗੱਲਾਂ ਕੱਟ ਰਹੇ ਸਨ। ਰਾਖਸ ਆਪਣੇ ਸੀਨੇ ਹਿਲਾ ਰਹੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਤੇ ਹੱਥ ਮਾਰ ਰਹੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਦਿਖਾ ਰਹੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਨੁਸ਼ ਹਿਲਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਿਆਰੀਆਂ ਨਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਗਲਵੱਕੜੀ ਕਰਦੇ, ਕੁਝ ਹੋਰ ਸੁੱਤੀਆਂ, ਕੁਝ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀਆਂ ਹੱਸਦੀਆਂ, ਤੇ ਕੁਝ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਡੂੰਘੀਆਂ ਆਹਾਂ ਭਰਦੀਆਂ ਦੇਖਿਆ। ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਚਿੰਗਾੜ ਨਾਲ, ਆਦਰ ਪਾਈਆਂ ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਬੈਠਕਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਨਾਇਕਾਂ ਦੀਆਂ ਆਹਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਪੂਲਾਂ ਵਿਚ ਸੱਪਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਅਗੇਵਾਨ, ਚੰਗੇ ਨਾਂ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੀ ਡਿਊਟੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨੇਤਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਨਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ ਵੀ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਗੁਣਵਾਨ ਰਾਖਸ ਦੇਖੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ; ਪਰ ਕੁਝ ਵਿਅੰਗ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਚੇ ਆਦਰ ਵਾਲੀਆਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀਆਂ, ਵੱਡੀ ਗੰਭੀਰਤਾ ਵਾਲੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਤੇ ਮਦਿਰਾ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਵਿੱਚ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਨਾਰੀਆਂ ਵੀ ਦੇਖੀਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਜਿਹੀਆਂ ਨਾਰੀਆਂ ਵੀ ਦੇਖੀਆਂ, ਜੋ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਕੁਝ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਲਗਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੁਝ ਅਪਰ ਟੇਰਸਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਕਰਦੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਨਿਭਾਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਧਰਮ-ਪਰਾਇਣ, ਤੇ ਕੁਝ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀਆਂ ਨਾਰੀਆਂ ਵੀ ਦੇਖੀਆਂ। ਕੁਝ ਨੰਗ ਧੜੰਗ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਕੁਝ ਚੋਟੀ ਦੀ ਕੀਮਤ ਵਾਲੀਆਂ, ਪਕੀ ਹੋਈ ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ ਰੰਗਤ ਵਾਲੀਆਂ, ਤੇ ਕੁਝ ਚੰਦਨੀ ਵਰਗੀ ਚਮਕ ਵਾਲੀਆਂ, ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵਿਛੋੜੇ ਕਾਰਨ ਮਲਿਨ ਹੋਈ ਸੀ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਸੋਹਣੇ ਸਨ। ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿਲੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਭਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮੌਜਾਂ ਕਰਦੀਆਂ, ਅਤਿ ਸੋਹਣੀਆਂ ਨਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਉਸ ਵਾਨਰ ਨੇ ਦੇਖਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਚੰਦ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਸੁਹਣੀਆਂ ਪਲਕਾਂ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਸੌਂ ਕਮਲ-ਝੀਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਹੋਣ। ਪਰ, ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ ਨੂੰ ਉਥੇ ਸੀਤਾ ਜੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀਆਂ—ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮੀ, ਰਾਜ ਘਰਾਣੇ ਦੀ, ਰਸਾਲੀ ਲਤਾਂ ਵਾਂਗ ਨਾਜੁਕ, ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਖੜੀ ਦੇਖਿਆ, ਹਿਰਣੀ ਵਾਂਗ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਵਿਛੋੜੇ ਵਿੱਚ ਤੜਪਦੀ, ਪਤੀ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਰ ਨਾਰੀਆਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ। ਉਹ ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਗਰਦਨ ਰੰਗੀ ਹੋਈ, ਪਹਿਲਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਸੁਹਣੀਆਂ ਪਲਕਾਂ ਤੇ ਗੂੜ੍ਹੀ ਰੰਗਤ ਵਾਲੀ, ਜਿਵੇਂ ਨੀਲੇ ਗਲੇ ਵਾਲਾ ਪੰਛੀ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਨੱਚਦਾ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਕਦੇ ਧੁੰਦਲੇ ਚੰਦ ਦੀ ਲਕੀਰ, ਕਦੇ ਧੂੜ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਲਕੀਰ, ਕਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਜਾਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਮੋੜੀ ਬੱਦਲ ਦੀ ਲਕੀਰ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਸੀਤਾ, ਜੋ ਰਾਮ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਪੁਰਖਾਂ ਵਿਚ ਅੱਗੇ, ਨੂੰ ਨਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਹੌਲੀ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ ਥੋੜ੍ਹੀ ਠੰਢ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਫਿਰ ਥੱਕ ਜਾਵੇ। (ਹੁਣ ਛੇਵੇਂ ਸਰਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।) ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਮਹਲਾਂ ਵਿਚ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੇ, ਤੇ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਬੜੀ ਚੁਸਤਾਈ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ। ਉਹ, ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੀ ਕismet ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਮਹਲ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਕੰਧ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।