ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਵਾਨਰ ਸਨ, ਆਪਣੀ ਖੋਜ ਵਿਚ ਲੰਕਾ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਸਤਾ ਵਿਚ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ, ਕੁਝ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਅਕ੍ਰਿਤ, ਕੁਝ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਦੇਖਿਆ। ਕਈ ਰਾਖਸ ਝੰਡੇ, ਨਿਸ਼ਾਨ ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਖੜੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਭਾਲੇ, ਵੱਡੀਆਂ ਲੱਕੜਾਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਵਜਰ, ਗੁਲਲਾਂ ਤੇ ਫਾਂਸੀਆਂ ਲੈ ਕੇ ਤਾਇਨਾਤ ਵੇਖਿਆ। ਕਈ ਰਾਖਸ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਚੰਦਨ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਪਸੰਦ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ ਨੇ ਤਿੱਖੇ ਭਾਲੇ ਅਤੇ ਭਾਰੀ ਵਜਰ ਲੈ ਕੇ, ਲੱਖਾਂ ਚੌਕਸ ਤੇ ਅਡਿੱਗ ਰਾਖਸਾਂ ਨੂੰ ਡਿਊਟੀ ’ਤੇ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਰਾਵਣ ਦੇ ਮਹਲ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਹਾਨ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਘਰ ਵੇਖਿਆ। ਇਹ ਰਾਵਣ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਮਹਲ ਸੀ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਕਮਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਖੱਡਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਮਹਲ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਵ੍ਯਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਿਲਾਬੰਦੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਦਿਵ੍ਯ ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਧੁਨੀ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਲੋਕ ਵਰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਹਿੰਮਤ, ਗਹਣਿਆਂ ਦੀ ਝੰਕਾਰ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਥਾਂ, ਵਾਹਨਾਂ, ਵਿਮਾਨਾਂ, ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਭਰਮਾਰ ਸੀ। ਮਹਲ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚਾਰ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ, ਜਿਵੇਂ ਚਿੱਟੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਹੋਣ, ਖੜੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ ਵੀ ਸਨ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤਾਕਤਵਰ ਰਾਖਸਾਂ ਦੁਆਰਾ ਰਾਖੀ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਰਾਵਣ ਆਪਣੇ ਆਪ ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ ਨੇ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਉਸ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਰਾਵਣ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿੱਥੇ ਸੋਨੇ ਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਜਾਲੀਆਂ, ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ, ਚੰਦਨ ਤੇ ਅਗਰ ਦੀ ਮਹਿਕ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁੰਦਰ ਕਾਂਡ ਦਾ ਪੰਜਵਾਂ ਸਰਗ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਗਿਆਨੀ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਚਮਕਦੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਚਾਂਦੀ ਵਰਗੀ ਚਾਨਣ ਫੈਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਉਗਦਾ ਤੇ ਡੁੱਬਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਮਸਤ ਸਾਂਡ ਚਰਾਗਾਹ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ। ਠੰਢੀ ਚਾਨਣ ਵਾਲਾ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ, ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰਦਾ ਜਾਪ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ’ਚ ਜਾਂ ਕਮਲਾਂ ਵਿਚ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਸੋਹਣਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਪਿੰਜਰੇ ਵਿੱਚ ਹੰਸ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘ, ਜਾਂ ਮਹਾਨ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਨਾਇਕ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਵੋ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਜੋ ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਸੀ, ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਓਸ, ਪਾਲਾ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਪੱਥਰੀਲੇ ਮੈਦਾਨ ਉੱਤੇ, ਹਾਥੀ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ’ਚ ਜਾਂ ਰਾਜਾ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਮਿਲਣ ’ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੀ ਸ਼ਾਮ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਵਰਗੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਉਗਣ ਨਾਲ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਰਾਖਸ ਤੇ ਮਾਸਖੋਰਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ ਜੋ ਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਲੀਨ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਵਿਚ ਤੰਤੂ ਵਾਦਿਆਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਧੁਨੀ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ; ਉੱਚ ਆਚਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਸਤੀਆਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਸੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ; ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਅਜੀਬ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਖਸ ਮੌਜ-ਮਸਤੀ ਕਰਨ ਨਿਕਲੇ। ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਕਈ ਕੁਲ ਨਸ਼ੇ ’ਚ ਚੂਰ ਤੇ ਵਿਅਕੁਲ ਸਨ, ਰਥਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਬੈਠਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਨਾਇਕਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ। ਉਹ ਆਪਸ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਝਗੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਆਪਣੀਆਂ ਭੁਜਾਵਾਂ ਹਿਲਾ ਰਹੇ, ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਬੇਤੁਕੇ ਬੋਲ ਕਹਿ ਰਹੇ, ਤੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਉਪਹਾਸ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਰਾਖਸ ਆਪਣੇ ਸੀਨੇ ਫੜਦੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਦੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾਵਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ, ਕੁਝ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ, ਕੁਝ ਸੋਹਣੀਆਂ ਮੁਹਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਹੱਸ ਰਹੀਆਂ, ਤੇ ਕੁਝ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਲੈ ਰਹੀਆਂ। ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਮਹਾਨ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਗੱਜਣੀ, ਆਦਰਯੋਗ ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਬੈਠਕਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਨਾਇਕਾਂ ਦੀਆਂ ਡੂੰਘੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਜਹਿੜੇ ਪੋਖਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸੱਪਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਚਤੁਰ, ਸੋਹਣੇ ਨਾਂ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਨਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ ਵੇਖੇ। ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਸੋਹਣਿਆਂ ਨੂੰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਅਨੇਕ ਗੁਣ ਸਨ, ਦੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ; ਪਰ ਕੁਝ ਵਿਅਕ੍ਰਿਤ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਵੀ ਵੇਖੇ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਥੇ ਉੱਚ ਆਦਰਯੋਗ, ਪਵਿੱਤਰ ਚਰਿਤਰ ਵਾਲੀਆਂ, ਮਹਾਨ ਮਰਯਾਦਾ ਵਾਲੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਤੇ ਮਦਿਰਾ ਨਾਲ ਲਗਾਅ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਵੇਖੀਆਂ। ਕੁਝ ਇਸਤਰੀਆਂ ਰਾਤ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਦੇ ਗਲੇ ਲੱਗੀਆਂ, ਕੁਝ ਸਹੇਲੀਆਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਹੋਰ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਹੋਰ ਉੱਚੇ ਛੱਤਾਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀਆਂ ਗੋਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਕਰਦੀਆਂ, ਧਰਮ-ਪਰਾਇਣ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਲਗਨ ਵਾਲੀਆਂ, ਤੇ ਕੁਝ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਬੈਠੀਆਂ। ਕੁਝ ਇਸਤਰੀਆਂ ਨੰਗੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਕੁਝ ਉੱਤਮ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਰੱਖਦੀਆਂ, ਤੇ ਕੁਝ ਚੰਦਨੀ ਵਰਗੀ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜੇ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਘੱਟ ਹੋਈ ਹੋਈ, ਪਰ ਅਜੇ ਵੀ ਸੋਹਣੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ। ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿਲ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਘਰ ਵਿਚ ਖੁਸ਼, ਆਨੰਦਤ ਤੇ ਮਨੋਹਰ ਲੱਗ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਚੰਦ ਵਰਗੇ, ਸੁੰਦਰ ਨੈਣਾਂ ਤੇ ਮੋਹਕ ਪਲਕਾਂ ਨਾਲ, ਗਹਣਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਸੌਂ ਕਮਲ-ਸਰੋਵਰਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਹੋਣ। ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਮ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮੀ, ਸੋਹਣੀ, ਬੇਹੱਦ ਨਿਰਮਲ, ਲਤਾ ਵਰਗੀ ਸੁੰਦਰ, ਮਨ-ਵਡਿਆਈ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ ਜੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ। ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਪੁਰਾਣੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਖੜੀ, ਮ੍ਰਿਗਨੈਨੀ, ਲਗਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਚਿੱਤ ਵਿਚ ਲੀਨ, ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵੱਖਰੀ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਉਹ ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਗਲੇ ਹੋਏ ਗਲ, ਪਹਿਲਾਂ ਜਿਹੜੀ ਸੋਹਣੀਆਂ ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਹੁਣ ਸੁੰਦਰ ਪਲਕਾਂ ਤੇ ਗੂੜ੍ਹਾ ਨੀਲਾ ਗਲ ਰੱਖਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਨੀਲੇ ਗਲ ਵਾਲਾ ਪੰਛੀ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਨੱਚ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਕਦੇ ਉਹ ਚੰਦ ਦੀ ਮੀਹਨ ਲਕੀਰ ਵਾਂਗ, ਕਦੇ ਸੁਨਹਿਰੀ ਲਕੀਰ ਉੱਤੇ ਮਿੱਟੀ ਲੱਗੀ ਹੋਈ, ਕਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਜਾਂ ਚੋਟ ਦੀ ਲਕੀਰ ਵਾਂਗ, ਜਾਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਵਕਰੀ ਹੋਈ ਬੱਦਲ ਦੀ ਲਕੀਰ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਦ ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ ਨੇ ਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਵਚਨ ਤੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਆਲਸੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਰਾਹਤ ਮਗਰੋਂ ਫੇਰ ਥਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਛੇਵਾਂ ਸਰਗ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਲੰਕਾ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੇ, ਤੇ ਗਹਿਰੀ ਤਜਰਬੇਕਾਰੀ ਨਾਲ ਲੰਕਾ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।