ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ, ਜੋ ਕਿ ਬਹੁਤ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਅਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਵਾਨਰ ਸਨ, ਲੰਕਾ ਨਗਰੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜਾ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਰਾਜ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਕਮਰਬੰਦਾਂ ਦੀ ਝੰਕਾਰੀ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਾਜੇਬਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਹ ਧੁਨਾਵਾਂ ਇੰਝ ਲੱਗਦੀਆਂ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਸਵਰਗ ਦੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ ਚੱਲ ਰਹੀ ਚਾਲਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਹੱਥੀਂ ਤਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਵੱਜ ਰਹੀਆਂ ਸੀਟੀਆਂ ਵੀ ਸੁਣੀਆਂ। ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵੀ ਸੁਣੀ ਅਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਸ ਵੇਖੇ ਜੋ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਪਾਠ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਭੀੜ ਰਾਵਣ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਉੱਤੇ ਖੜੀ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਨਗਰ ਦੇ ਮੱਧ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਕਈ ਜਾਸੂਸ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲੇ, ਕੁਝ ਮੁੰਡੇ ਹੋਏ, ਕੁਝ ਗੋਮਾਂਸ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਵਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੁਝ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਭਾ ਘਾਹ, ਕੁਝ ਅੱਗ ਦੇ ਹਵਣਕੁੰਡ, ਕੁਝ ਲਾਠੀਆਂ ਤੇ ਗਦਾਵਾਂ, ਤੇ ਕੁਝ ਸਟਿਕਾਂ ਫੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਵੇਖੀਆਂ। ਕੋਈ ਇਕ ਅੱਖ ਵਾਲਾ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗਾ, ਮਟਕਾ ਪੇਟ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀ ਛਾਤੀ ਵਾਲਾ, ਡਰਾਉਣਾ, ਵਕਰੀ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਨੱਟੂ ਰਾਖਸ਼ਸ ਵੀ ਉੱਥੇ ਸਨ। ਕਈ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਮੁਸਲ, ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਲਾਠੀਆਂ, ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਖੜੇ ਸਨ। ਕੁਝ ਨਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਮੋਟੇ, ਨਾ ਪਤਲੇ, ਨਾ ਲੰਮੇ, ਨਾ ਛੋਟੇ, ਨਾ ਬਹੁਤ ਗੋਰੇ, ਨਾ ਕਾਲੇ, ਨਾ ਕੁੰਬੜੇ, ਨਾ ਨੱਟੂ, ਸਭ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਕਿਸੇ ਦੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿਲੱਖਣ, ਕਿਸੇ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਬੈਨਰ, ਝੰਡੇ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਹਥਿਆਰ, ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਵਜ੍ਰ, ਗੁਲੇਲਾਂ, ਫੰਦਿਆਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਵਿਅਰਧੀ ਵੀ ਉੱਥੇ ਸਨ। ਕਈ ਰਾਖਸ਼ਸ ਹਾਰ, ਚੰਦਨ, ਸੁੰਦਰ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤੁਰਦੇ ਫਿਰਦੇ ਨਜ਼ਰ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤਿੱਖੀਆਂ ਭਾਲਾਂ, ਵੱਡੇ ਵਜ੍ਰ, ਤੇ ਲੱਖਾਂ ਚੌਕਸ ਰਾਖਸ਼ਸ ਵੇਖੇ, ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵ ਵਿਚ ਕਦੇ ਥੱਕਦੇ ਨਹੀਂ। ਅੰਦਰਲੇ ਭਾਗਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਮਹਲ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤੋੜੀ ਸੀ। ਇਹ ਮਹਲ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕਮਲ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਖੱਡਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਹ ਮਹਲ ਚਾਰ ਪਾਸਿਓਂ ਉੱਚੀ ਕੰਧ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਗਾਂਧਰਵਾਂ ਦੀ ਵਾਂਗੂੰ ਸੰਗੀਤ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਹਿਨ੍ਹਿਨਾਹਟ, ਗਹਣਿਆਂ ਦੀ ਝੰਕਾਰੀ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਥਾਂ, ਵਾਹਨਾਂ, ਵਿਮਾਨਾਂ, ਚੰਗੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਸੋਹਣੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚਾਰ ਦੰਦ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੇ, ਸੁੰਦਰ ਹਾਥੀ, ਜਿਵੇਂ ਚਿੱਟੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ, ਸਜੇ ਹੋਏ ਖੜੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਪਸ਼ੂ ਤੇ ਪੰਛੀ ਵੀ ਸਨ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੁਆਰਾ ਰਾਖੀ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਅੰਦਰ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਮਹਲ ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਮੋਤੀਆਂ-ਮੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਰੇਲਿੰਗਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਚੰਦਨ ਅਤੇ ਅਗਰ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਇਥੇ ਸੁੰਦਰ ਕਾਂਡ ਦਾ ਪੰਜਵਾਂ ਸਰਗਾ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਵਾਨਰ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਚੰਨ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਚਾਂਦੀ ਵਰਗੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਫੈਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਚੰਨ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਚੜ੍ਹਦਾ ਤੇ ਲੁਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਮਸਤ ਸਾਂਡ ਚਾਰਾਗਾਹ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਚੰਨ ਦੀ ਠੰਢੀ ਚਾਨਣ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ, ਮਹਾਂਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮੰਦਰਾਚਲ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਥੱਲੇ ਜਾਂ ਕਮਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਚੰਨ ਵੀ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੋਹਣਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਪਿੰਜਰੇ ਵਿੱਚ ਹੰਸ, ਮੰਦਰਾਚਲ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘ, ਜਾਂ ਮਹਾਨ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਨਾਇਕ ਜਿਵੇਂ ਚਮਕਦਾ, ਚੰਨ ਵੀ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਚੰਨ, ਜੋ ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ, ਨਿਰਮਲ, ਕਿਨ੍ਹੇ ਵੀ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਜਾਂ ਤਰ-ਤਪੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਪੱਥਰੀਲੇ ਚਬੂਤਰੇ ਉੱਤੇ, ਹਾਥੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਰਾਜਾ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਚਮਕਦਾ, ਚੰਨ ਵੀ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੋਹਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਸੰਧਿਆ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਵਰਗੀ ਰੌਸ਼ਨ ਸੀ, ਚੰਨ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਵੱਧ ਰਹੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਅਤੇ ਮਾਸਾਖੋਰਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਮਨ ਨੂੰ ਠੰਢਕ ਪਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਵਾਜਾ, ਤੰਤੂ ਵਾਦਿਆਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਧੁਨ, ਕੰਨਾਂ ਨੂੰ ਭਾਉਂਦੀ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਉੱਚ-ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਨਾਰੀਵਾਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਸੁੱਤੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ, ਅਜੀਬ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਚਾਲਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਵਿਹਾਰ ਕਰਨ ਨਿਕਲ ਪਏ। ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਕਈ ਕੁਲ, ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਮਸਤ, ਰਥਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਬੈਠਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਵੀਰਤਾ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉੱਥੇ ਲੋਕ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਤਾਨਾ-ਮਾਰੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਾ ਰਹੇ, ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਅਸਪਸ਼ਟ ਬੋਲ ਬੋਲ ਰਹੇ, ਤੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਹੰਸੀ-ਮਜ਼ਾਕ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਰਾਖਸ਼ਸ ਆਪਣੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਦਿਖਾਉਂਦੇ, ਵੱਡੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਤਾਣਦੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਪਾ ਕੇ ਬੈਠੇ, ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੁਝ ਪਿਆਰੀਆਂ ਨਾਰੀਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਲਿਪਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਕੁਝ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁੱਤੀਆਂ, ਕੁਝ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀਆਂ ਹੱਸਦੀਆਂ, ਤੇ ਕੁਝ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਭਰਦੀਆਂ ਵੇਖੀਆਂ। ਨਗਰੀ ਮਹਾਨ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਗੱਜਣ, ਚੰਗੇ ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਵੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਡੂੰਘੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਰੋਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸੱਪ ਆਪਣੀ ਸਾਂਸ ਛੱਡਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਨੇ ਉੱਥੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਵੇਖੇ ਜੋ ਬੁੱਧੀ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ, ਸੋਹਣੇ ਨਾਂ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਜਗਤ ਦੇ ਨੇਤਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਅਤੇ ਸੋਹਣੇ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਨਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸੋਹਣੇ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੁਝ ਵਿਅੰਗ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਵੀ ਵੇਖੇ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਥੇ ਉੱਚ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ, ਪਵਿੱਤਰ ਚਰਿੱਤਰ ਵਾਲੀਆਂ, ਮਹਾਨ ਮਰਯਾਦਾ ਵਾਲੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਅਤੇ ਮਦਿਰਾ ਨਾਲ ਲਗਨ ਵਾਲੀਆਂ ਨਾਰੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਵਿੱਚ ਤਾਰੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਸਨ। ਕਈ ਨਾਰੀਵਾਂ, ਰੋਸ਼ਨ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀਆਂ, ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਪਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਕੁਝ ਸਹੇਲੀਆਂ ਨਾਲ ਲਿਪਟੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਹੋਰ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਲਿਪਟਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਹੋਰ, ਉੱਚੇ ਛੱਜਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀਆਂ ਗੋਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀਆਂ, ਪਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਅਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੀਆਂ, ਤੇ ਕੁਝ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਬੈਠੀਆਂ ਵੇਖੀਆਂ। ਕੁਝ ਨਗਨ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਕੁਝ ਉੱਚ ਕਦਰ ਦੀਆਂ, ਪੱਕੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਵਾਲੀਆਂ, ਤੇ ਕੁਝ ਚੰਨ ਦੀ ਚਾਨਣ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜੇ ਕਰਕੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਘਟ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਅਜੇ ਵੀ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਨਜ਼ਰ ਆਈਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਨੇ ਲੰਕਾ ਨਗਰੀ ਦੀ ਅਨੋਖੀ, ਵਿਲੱਖਣ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਚਮਕ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਮਹਲ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਾਤ ਦੀ ਜੀਵਨ-ਸ਼ੈਲੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨੇਤਰਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ।