ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ ਲੰਕਾ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਕਾਰਾਂ ਅਤੇ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਮਹਲਾਂ ਨੂੰ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿਚ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਰੀਲੇ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਮਨਮੋਹਣੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਪੈ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਕੰਘਣਾਂ ਦੀ ਝੰਕਾਰ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪਾਜੇਬਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਬਿਲਕੁਲ ਇੰਝ ਲੱਗਦੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਸਵਰਗ ਦੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ। ਉਹ ਮਹਲਾਂ ਵਿਚ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਚਾਲਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨਾਂ, ਹੱਥ ਤਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਸੀਟੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵੀ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ ਸੀ। ਰਾਛਸਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ ਨੇ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਨ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਰਾਛਸ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਅਧਿਐਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸਨ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਰਾਛਸਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਰਾਵਣ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਉੱਤੇ ਖੜੀ ਸੀ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਕੇਂਦਰੀ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਾਛਸਾਂ ਦੇ ਗੁਪਤਚਰ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਜਟਾਧਾਰੀ, ਮੁੰਡੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ, ਗੋਮਾਯ ਚਮੜੇ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਹਿਚਾਣਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਕੋਈ ਹਥ ਵਿੱਛ ਦਭਾ ਘਾਹ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਕੋਈ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਹੋਲੀਆਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਵਾਂਗ ਵਰਤਦੇ, ਕੁਝ ਗਦਾ ਤੇ ਮੁਗਦਰ ਲੈ ਕੇ, ਹੋਰ ਲੱਕੜੀਆਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਬਣਾਈ ਬੈਠੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਜੀਬ-ਅਜੀਬ ਰੂਪ: ਇਕ ਅੱਖ ਵਾਲੇ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ, ਮਟਕਾ ਪੇਟ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੀ ਛਾਤੀ ਵਾਲੇ, ਡਰਾਉਣੇ, ਟੇਢੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ, ਵਿਅਕਤ ਰੂਪ ਅਤੇ ਨਾਟੇ ਰਾਛਸ ਵੀ ਵੇਖੇ। ਉੱਥੇ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਚੁੱਕੇ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੁਸਲ ਅਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਮੁਗਦਰ ਲੈ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਡੰਡੇ ਹਥ ਵਿਚ ਫੜੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਵਸਤਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਰਾਛਸ ਵੀ ਸਨ। ਕੋਈ ਨਾ ਬਹੁਤ ਮੋਟੇ, ਨਾ ਬਹੁਤ ਪਤਲੇ, ਨਾ ਬਹੁਤ ਲੰਮੇ, ਨਾ ਬਹੁਤ ਨਾਟੇ, ਨਾ ਬਹੁਤ ਚਿੱਟੇ, ਨਾ ਬਹੁਤ ਕਾਲੇ, ਨਾ ਕੁਰੜੇ, ਨਾ ਨਾਟੇ—ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਾਛਸ ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਕੋਈ ਵਿਅਕਤ ਆਕਾਰ, ਕੋਈ ਸੋਹਣੇ, ਕੋਈ ਵਿਲੱਖਣ, ਕੋਈ ਝੰਡੇ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲੈ ਕੇ, ਤੇ ਕੋਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੱਡੀਆਂ ਬਰਛੀਆਂ, ਦਰੱਖਤਾਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਵਜ੍ਰ ਅਤੇ ਫਾਂਸੀਆਂ ਵਾਲੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਿਆ। ਕਈ ਗੁਲਦਸਤਿਆਂ, ਸੁਗੰਧੀ ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੋਸ਼ਾਕਾਂ ਪਹਿਨੇ, ਆਪਣੇ ਮਨਮੁੱਤਾਬਕ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤਿੱਖੀਆਂ ਬਰਛੀਆਂ, ਭਾਰੀ ਵਜ੍ਰਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਲੱਖਾਂ ਜਾਗਦੇ, ਆਪਣੀ ਡਿਊਟੀ ਵਿਚ ਅਟੱਲ ਰਾਛਸ ਵੇਖੇ। ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ ਨੇ ਰਾਛਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਮਹਲ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਮਹਾਨ ਤੋੜਾ ਸੀ। ਇਹ ਰਾਛਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਨਿਵਾਸ ਸੀ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਕੰਵਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਕਮਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਖਾਈਆਂ ਸਨ। ਇਹ ਮਹਿਲ ਪਵਿੱਤਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਨਾਲ, ਦੇਵੀ ਸੰਗੀਤ ਦੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਹਿਨੋ-ਹਿਨੋ, ਗਹਿਣਿਆਂ ਦੀਆਂ ਝੰਕਾਰ, ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ, ਵਾਹਨ, ਵਿਮਾਨ, ਉੱਤਮ ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਚਾਰ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੇ, ਸਫੈਦ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੇ ਹਾਥੀ ਸੋਹਣੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਮਸਤ ਜਾਨਵਰ ਅਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ, ਖੜੇ ਸਨ। ਇਹ ਮਹਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਛਸਾਂ ਦੁਆਰਾ ਰਾਖੀ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਰਾਛਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਹਿਫਾਜ਼ਤ ਹੇਠ ਸੀ। ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ ਉਸ ਮਹਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਰਾਵਣ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲ ਵਿਚ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਜਾਲੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮੋਤੀਆਂ ਅਤੇ ਕੀਮਤੀ ਪਥਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਚੰਦਨ ਅਤੇ ਅਗਰ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਇਥੇ ਸੁੰਦਰ ਕਾਂਡ ਦਾ ਪੰਜਵਾਂ ਸਰਗ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਗਿਆਨੀ ਵਾਨਰ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ ਚੰਦਰਮਾ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਚਾਂਦੀ ਵਰਗਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਉੱਗਦਾ ਤੇ ਡੁੱਬਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਮਸਤ ਸਾਂਡ ਚਰਾਗਾਹ ਵਿਚ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਠੰਢੀ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਲਾ ਚੰਦਰਮਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ, ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਨੂੰ ਉਤੇਜਿਤ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਆਸਮਾਨ ਵਿਚ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਜਾਂ ਸੰਝ ਵੇਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ, ਜਾਂ ਜਲ ਵਿਚ ਕਮਲਾਂ ਵਿਚ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਇੰਝ ਹੀ ਚੰਦਰਮਾ ਆਸਮਾਨ ਵਿਚ ਸੋਹਣਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਪਿੰਜਰੇ ਵਿਚ ਹੰਸ, ਜਾਂ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਸਿੰਘ, ਜਾਂ ਮਹਾਂ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਨਾਇਕ, ਤਿਵੇਂ ਚੰਦਰਮਾ ਆਸਮਾਨ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਪਵਿੱਤਰ ਚੰਦਰਮਾ, ਜੋ ਬਿਲਕੁਲ ਦਾਗ ਰਹਿਤ, ਤਾਜ਼ਾ, ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਛਾਂਵਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਨਿਰਮਲ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਪਹਾੜੀ ਚੋਟੀ ਤੇ, ਜਾਂ ਹਾਥੀ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਜਾਂ ਰਾਜਾ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਚੰਦਰਮਾ ਆਸਮਾਨ ਵਿਚ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪਵਿੱਤਰ ਸਾਂਝ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਵਰਗੀ ਤੇਜਸਵੀ ਸੀ, ਚੰਦਰਮਾ ਦੇ ਉਗਣ ਨਾਲ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਵੱਧ ਰਹੇ ਰਾਛਸਾਂ ਤੇ ਮਾਸਾਖੋਰਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਰਾਮ ਚੰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਮਨ ਨੂੰ ਠੰਢਕ ਪਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਤੰਤੂ ਵਾਦਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸੁਰੀਲੀਆਂ ਧੁਨਾਂ, ਜੋ ਕੰਨਾਂ ਨੂੰ ਭਾਉਂਦੀਆਂ, ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਸਨ। ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਦੀਆਂ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਸੁੱਤੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ, ਅਜੀਬ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਛਸ, ਮੌਜ ਮਸਤੀਆਂ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਏ। ਉਸ ਗਿਆਨੀ ਵਾਨਰ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਕੁਝ ਕੁਲਾਂ ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ ਗੁਮ, ਰਥਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅਸਥਾਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਅਤੇ ਵੀਰਤਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਪਰਸਪਰ ਵਧੇਰੇ ਝਗੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਮੋਟੇ ਹੱਥ ਹਵਾ ਵਿਚ ਲਹਿਰਾ ਰਹੇ, ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ ਅਸਪਸ਼ਟ ਬੋਲ ਕਹਿ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਰਾਛਸ ਆਪਣੇ ਸੀਨੇ ਹਿਲਾ ਰਹੇ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਸੁੱਟ ਰਹੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਦਿਖਾ ਰਹੇ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਲਹਿਰਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਥੇ ਪਿਆਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰਿਆਂ ਨੂੰ ਜੱਫੀਆਂ ਪਾਈ ਹੋਈਆਂ, ਕੁਝ ਸੋ ਰਹੀਆਂ, ਕੁਝ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀਆਂ ਹੱਸਦੀਆਂ, ਤੇ ਕੁਝ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਡੂੰਘੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਲੈਂਦੀਆਂ ਦਿਸਦੀਆਂ। ਸ਼ਹਿਰ ਮਹਾਨ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਨਾਲ, ਆਦਰਯੋਗ ਅਤੇ ਸੋਹਣੀ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਵੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਡੂੰਘੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਰੋਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸੱਪ ਆਪਣੇ ਸਾਹ ਛੱਡ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਬੁੱਧੀ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਸੋਹਣੇ ਨਾਂ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਕਰਤਵ ਵਿੱਚ ਲਗੇ, ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਨੇਤਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਨਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਛਸ ਵੇਖੇ। ਉਹ ਸੋਹਣੇ, ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਕਈ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ; ਪਰ ਕੁਝ ਵਿਅਕਤ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਥੇ ਉਹਤਰੀ ਆਦਰ ਯੋਗ, ਪਵਿੱਤਰ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀਆਂ, ਮਹਾਨ ਮਰਯਾਦਾ ਵਾਲੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰਿਆਂ ਅਤੇ ਮਦ ਪਾਨ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਵਿੱਚ ਤਾਰੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਵੇਖੀਆਂ। ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ, ਜੋ ਰਾਤ ਦੇ ਮੱਝ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਕੁਝ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਹੋਰ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਜੱਫੀਆਂ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹੋਰ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਉੱਚੇ ਛੱਤਾਂ ਉੱਤੇ, ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਟਿਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਆਪਣੇ ਪਤੀਆਂ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗੀਆਂ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਬੈਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਵੀ ਵੇਖਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ ਨੇ ਲੰਕਾ ਨਗਰੀ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਰਾਜਸੀ ਤੇ ਅਲੌਕਿਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ਾਂ ਨੂੰ, ਉਥੇ ਦੇ ਜੀਵਨ, ਰਾਛਸਾਂ, ਮਹਲਾਂ, ਚੰਦਰਮਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ ਨੇਤਰਾਂ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ।