ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ, ਜੋ ਪਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਵੀਰ ਸਨ, ਜਦੋਂ ਲੰਕਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਉਥੇ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਖੜੀ ਹੋਈ ਇੱਕ ਅਸਧਾਰਣ ਨਾਰੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਾਹ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਕਿਹੜੇ ਕੰਮ ਲਈ ਆਇਆ ਹੈਂ, ਹੇ ਵਨਵਾਸੀ? ਜਿੰਨਾ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸਾਹ ਬਾਕੀ ਹੈ, ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸ।" ਉਹ ਅੱਗੇ ਕਹਿੰਦੀ, "ਹੇ ਬਾਂਦਰ! ਇਹ ਲੰਕਾ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਰਾਵਣ ਦੀ ਸੈਨਾ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਦਾਖਲ ਹੋਣਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਅਸੰਭਵ ਹੈ।" ਇਸ ਉੱਤੇ ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਤੂੰ ਜੋ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਸੱਚ ਦੱਸਾਂਗਾ।" ਫਿਰ ਉਹ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਗੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ ਖੜੀ ਹੈਂ? ਅਤੇ ਤੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਇੰਝ ਕਿਉਂ ਡਾਂਟ ਰਹੀ ਹੈਂ?" ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਨਾਰੀ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰੂਪ ਬਦਲ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਬੋਲਦੀ ਹੈ, "ਮੈਂ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਅਜੈਯ ਰੱਖਿਆਕਾਰ ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਰਾਵਣ ਦੇ ਹੁਕਮ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਤੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ। ਅੱਜ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਹੱਥੀਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਤੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਇੱਥੇ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਹੇ ਬਾਂਦਰ, ਮੈਂ ਆਪ ਲੰਕਾ ਹਾਂ—ਮੈਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਇਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ।" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ, ਜੋ ਪਵਨ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸਨ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਖੜੇ ਰਹੇ। ਉਸ ਨਾਰੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਿਗੜੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਔਰਤ ਬਣੀ ਖੜੀ ਸੀ, ਦੇਖ ਕੇ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ, ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਲੰਕਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ, ਇਸ ਦੀਆਂ ਦਿਵਾਰਾਂ, ਕਿਲਿਆਂ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡਾ ਜਿਗਿਆਸਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਲੰਕਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜੰਗਲ, ਉਪਵਨ, ਬਾਗ਼ ਅਤੇ ਮੁੱਖ ਮਹਿਲਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਵੇਖਣ ਆਇਆ ਹਾਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਵਾਲੀ ਲੰਕਾ ਮੁੜ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਵੇਂ ਬਾਂਦਰ, ਤੂੰ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਵਾਲੀ ਹਾਂ, ਹਰਾਏ ਨਾ।" ਤਦ ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ, ਜੋ ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਉਸ ਰਾਤ ਨੂੰ ਫਿਰਣ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਭਲੀ ਮਹਿਲਾ, ਜਦ ਮੈਂ ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵੇਖ ਲਵਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਜਿੱਥੋਂ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਉਥੇ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ।" ਇਸ ਉੱਤੇ ਲੰਕਾ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਰੱਖਿਆਕਾਰ, ਇਕ ਵੱਡਾ ਗੁੰਜਦਾਰ ਸ਼ੋਰ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਮਾਰਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ, ਜੋ ਪਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਵੀਰ ਸਨ, ਉਸ ਦੀ ਚੋਟ ਲੱਗਣ 'ਤੇ ਭੀ ਇਕ ਵੱਡਾ ਗੁੰਜਦਾਰ ਸ਼ੋਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਮੋੜ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮੁੱਕ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਪਰ ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਰਹੇ ਕਿ "ਇਹ ਔਰਤ ਹੈ," ਇਸ ਲਈ ਜ਼ਿਆਦਾ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਫਿਰਣ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੇ ਅੰਗ ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ, ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇਖ ਕੇ ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਦਇਆ ਆ ਗਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਔਰਤ ਸਮਝਦੇ ਸਨ। ਲੰਕਾ, ਜੋ ਹੁਣ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅਭਿਮਾਨ ਭਰੀ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, "ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਹੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ। ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਧਰਮੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।" "ਹੇ ਬਾਂਦਰ, ਮੈਂ ਆਪ ਲੰਕਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨ ਵੀਰਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ, ਹੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ: ਮੈਨੂੰ ਆਪ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ—ਜਦੋਂ ਵੀ ਕੋਈ ਬਾਂਦਰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਸਮਝ ਲੈਣਾ ਕਿ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਉੱਤੇ ਸੰਕਟ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।" "ਹੇ ਸੁਜਨ, ਤੇਰੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਇਹ ਸ਼ਰਤ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਵੱਲੋਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਸੀ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਹੈ। ਸੀਤਾ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਟ ਰਾਵਣ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੁਣ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੂੰ ਰਾਵਣ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਾਲੇ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਜਾ, ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਆਪਣਾ ਚਾਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਕਰ।" "ਹੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ, ਜੋ ਚੋਟੀ ਦੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੁਆਰਾ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸ਼ਾਪਤ ਹੈ। ਜਿਥੇ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ, ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲੱਭ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨ ਵੀਰਤਾ ਨਾਲ ਲੰਕਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰੂਪਧਾਰੀ ਰੱਖਿਆਕਾਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਗੇਟ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਕੰਧ ਉੱਤੇ ਛਲਾਂਗ ਮਾਰ ਕੇ ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਲੰਕਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਖੱਬਾ ਪੈਰ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਫਿਰ, ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਉਸ ਸੋਹਣੇ ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਵਧੇ, ਜਿੱਥੇ ਹਾਸੇ ਅਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੀ। ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜ਼ਾਲੀਆਂ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਤੇ ਹੀਰੇ ਦੀਆਂ ਜਾਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲ ਹੋਣ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਲੰਕਾ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਸੀ, ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੇ, ਕਮਲ ਅਤੇ ਸਵਸਤਿਕ ਚਿੰਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਧਦੇ ਹੋਏ, ਸੋਹਣੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਘਰਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਲੰਕਾ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਨਿਹਾਰ ਕੇ, ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਨੇ ਬਾਂਦਰ ਰਾਜੇ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖਿਆ। ਰਾਘਵ ਜੀ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ, ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਨੇ ਹਰ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਅਤੇ ਆਕਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮਹਲ ਵੇਖੇ, ਅਤੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਤਿੰਨ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੇ ਗੀਤ ਗਾਏ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਨੇ ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਯਾਤਰਾ ਅੱਗੇ ਵਧਾਈ।