ਅਸਮੰਜਾ, ਜੋ ਸਦਾ ਹੀ ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡੁੱਬਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਹੱਸਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਦਾ ਨੁਕਸਾਨ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਨਿਕਾਲ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅੰਸ਼ੁਮਾਨ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਬਲਵਾਨ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਚਿੱਤ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਅੰਸ਼ੁਮਾਨ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਸੀ, ਹਰ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਉਸ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਸਗਰ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਨੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਯਜ्ञ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕੀਤਾ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਚਾਰਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲਕੇ ਵੈਦਿਕ ਯਜ्ञ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਮਚੰਦ੍ਰ ਜੀ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਜੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲੋਂ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੇਰੇ ਪੂਰਵਜ ਸਗਰ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਆਪਣਾ ਯਜ्ञ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ?" ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਜੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, "ਹੇ ਰਾਮ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸਗਰ ਦੇ ਸਸੁਰ ਦਾ ਨਾਮ ਹਿਮਵਤ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਪਹੁੰਚੇ, ਦੋਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਉਹ ਯਜ्ञ ਹੋਇਆ।" ਉਹ ਇਲਾਕਾ ਬੜੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਹੀ ਅੰਸ਼ੁਮਾਨ, ਜੋ ਤੀਰਅੰਦਾਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਸਗਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਯਜ्ञ ਦੇ ਘੋੜੇ ਦੀ ਰਖਵਾਲੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਇੱਕ ਦੈਤਿਆਨੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਘੋੜਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਜਦ ਘੋੜਾ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਸਭ ਪੁਜਾਰੀ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, "ਯਜਮਾਨ ਦਾ ਘੋੜਾ ਯਜ्ञ ਸਮੇਂ ਚੁੱਕਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਉਹ ਪੁਜਾਰੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਚੋਰ ਨੂੰ ਮਾਰੋ ਅਤੇ ਘੋੜਾ ਵਾਪਸ ਲਿਆਓ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਯਜ्ञ ਵਿੱਚ ਦੋਸ਼ ਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਤੁਸੀਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰੋ। ਮੈਂ ਇਸ ਮਹਾਨ ਯਜ्ञ ਵਿੱਚ ਰਤ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਜਾਓ, ਹਰ ਇੱਕ ਆਪਣੀ-ਆਪਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਖੇਤਰ ਲਵੋ। ਜਿੱਥੇ ਤੱਕ ਘੋੜੇ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਮਿਲਣ, ਉਥੇ ਤੱਕ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖੋਦੋ ਅਤੇ ਚੋਰ ਨੂੰ ਲੱਭੋ। ਮੈਂ, ਆਪਣੇ ਪੋਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਾਂਗਾ।" ਸਭ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ 'ਚ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਿਕਲ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਛਾਣ ਮਾਰੀ, ਪਰ ਘੋੜਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖੋਦਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਭਾਰੀ-ਭਾਰੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਹਲਾਂ ਨਾਲ ਖੋਦਾਈ ਹੋਣ ਲੱਗੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਉਠੀ। ਇਹ ਸ਼ੋਰ ਐਨਾ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਹਾਥੀਆਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖੋਦਦੇ ਹੋਏ ਰਸਾਤਲ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਖੋਦਦੇ ਗਏ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਅਸੁਰ ਅਤੇ ਨਾਗ—all ਡਰ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਕੋਲ ਗਏ। ਉਹ ਮੁਲਾਕਾਤ ਕਰਦਿਆਂ ਬੜੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਸੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਖੋਦ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਜੀਵ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ।" "ਯਜ्ञ ਦਾ ਘੋੜਾ ਚੁੱਕਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਇਸ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮਾਧਵ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ। ਉਹ ਕਪਿਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਰੋਸ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਉਹ ਸਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭਸਮ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਧਰਤੀ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਬਣਤਰ ਫਿਰ ਵੇਖੀ ਜਾਵੇਗੀ ਅਤੇ ਸਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਹੋਵੇਗਾ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਕੇ, ਤੈਂਤੀਸ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਥੇ, ਸਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖੋਦਣ ਦਾ ਸ਼ੋਰ ਬੜਾ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖੋਦ ਚੁੱਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਅਸੀਂ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਛਾਣ ਲਈ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਜੀਵ—ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ, ਰਾਖਸ਼ਸ, ਪਿਸਾਚ, ਸੱਪ ਅਤੇ ਨਾਗ—ਸਭ ਮਾਰੇ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।