ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ, ਅਜੇਹੇ ਪਰਾਕ੍ਰਮੀ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਵਾਨਰ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਸਹਾਰੇ ਤੁਰਦੇ ਹੋਏ, ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲਾ ਜਿਹਾ ਲਗਦਾ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਉਡਦੇ ਹੋਏ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ, ਇੱਕ ਰਾਕਸ਼ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਸੀ ਸਿੰਹਿਕਾ, ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ। ਸਿੰਹਿਕਾ, ਜੋ ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚੀ, "ਅੱਜ, ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਨੂੰ ਖਾਣ ਲਈ ਕੁਝ ਮਿਲੇਗਾ।" ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ ਮਹਾਨ ਜੀਵ ਅਖੀਰਕਾਰ ਮੇਰੇ ਕਾਬੂ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ," ਅਤੇ ਹਨੁਮਾਨ ਦੀ ਛਾਂ ਨੂੰ ਜਕੜ ਲਿਆ। ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਫਸ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਜਹਾਜ਼ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਸਨੂੰ ਹਵਾ ਵਿਰੁੱਧ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ, ਉਪਰ ਅਤੇ ਹੇਠਾਂ ਵੇਖਣ ਲੱਗਾ। ਉਸਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਖਾਰੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਉਭਰਦੀ ਹੋਈ ਵੇਖੀ। ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਵਾਨਰ-ਰਾਜ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਇਹ ਵਧੀਆ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਛਾਂ ਪਕੜਣ ਵਾਲੀ ਅਜੀਬ ਜੀਵ ਹੈ; ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।" ਸਿੰਹਿਕਾ ਦੀ ਅਸਲੀ ਸਰੂਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਵਧਾ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਬੱਦਲ। ਉਸਨੂੰ ਵੱਡਾ ਹੋਦਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਿੰਹਿਕਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਅਸਮਾਨ ਅਤੇ ਪਾਤਾਲ ਜਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਖੋਲ੍ਹ ਲਿਆ। ਉਹ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਾਂਗ ਚੀਖਦੀ ਹੋਈ ਹਨੁਮਾਨ ਵੱਲ ਦੌੜੀ; ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਿਅਕਤ, ਵੱਡੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਜਿੰਦ-ਬਿੰਦ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ। ਜਦ ਉਸਦਾ ਮੂੰਹ ਵਿਅਕਤ ਹੋਇਆ, ਹਨੁਮਾਨ, ਜੋ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਤਾਕਤਵਾਨ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਘੱਟ ਕਰਕੇ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰ ਲੰਘ ਗਿਆ। ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਚਾਰਣ ਉਸਨੂੰ ਡੁੱਬਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਿਵੇਂ ਰਾਹੂ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਨੂੰ ਨਿਗਲਦਾ ਹੈ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਨਿਗਲਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਪਰ ਫਿਰ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਤੇਜ਼ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਜਿੰਦ-ਬਿੰਦ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ। ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਅਤੇ ਮਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਹਨੁਮਾਨ ਉੱਪਰ ਉੱਠ ਗਿਆ; ਆਪਣੀ ਕਿਸਮਤ, ਹੌਸਲੇ ਅਤੇ ਹੁਨਰ ਨਾਲ, ਉਸਨੇ ਸਿੰਹਿਕਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਹਨੁਮਾਨ, ਜੋ ਸਵੈ-ਸੰਭਲਿਆ ਅਤੇ ਪਰਾਕ੍ਰਮੀ ਸੀ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਹਨੁਮਾਨ, ਜੋ ਸਵੈ-ਭੂ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਨੇ ਸਿੰਹਿਕਾ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਸਿੰਹਿਕਾ, ਤੇਜ਼ ਵਾਨਰ ਦੁਆਰਾ ਮਾਰੀ ਗਈ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਸਲਾਮ ਕੀਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਅੱਜ ਤੂੰ ਡਰਾਵਨਾ ਕੰਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕਰ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।" "ਹੇ ਵਾਨਰ-ਰਾਜ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਇਹ ਚਾਰ ਗੁਣ—ਦ੍ਰਿੜ ਨਿਸ਼ਚੈ, ਦਰਸ਼ਨ, ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਹੁਨਰ—ਹਨੁਮਾਨ ਵਾਂਗ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਹਾਰਦਾ ਨਹੀਂ।" ਉਹਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪाकर, ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਉਡਾਨ ਭਰੀ। ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਦੂਜੇ ਕੰਢੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਗਿਆ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਜੰਗਲ ਦੀ ਲੰਬੀ ਲੜੀ ਦੇਖੀ, ਜੋ ਸੌ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਸੀ। ਜਦ ਹਨੁਮਾਨ ਉਤਰੇ, ਉਹ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ, ਵੱਡਾ ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ, ਇੱਕ ਟਾਪੂ ਤੇ ਉਤਰਿਆ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਮਲਯਾ ਪਹਾੜ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਤਟ-ਭੂਮੀਆਂ, ਤਟ ਦੇ ਰੁੱਖ, ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੀ ਵੇਖੇ। ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਰੂਪ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੋਚਿਆ, "ਜੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਮੇਰੀ ਵਧੀ ਹੋਈ ਆਕਾਰ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਵੇਖਣਗੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਬਾਰੇ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹਣਗੇ।" ਇਸ ਲਈ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਫੇਰ ਆਪਣੇ ਨੈਸਰਗਿਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਘੱਟ ਕਰ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਘੱਟ ਕਰਕੇ, ਹਨੁਮਾਨ ਆਪਣੇ ਅਸਲੀ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਬਲੀ ਦੇ ਤਾਕਤ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲੇ ਹਰੀ ਵਾਂਗ, ਤਟ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਚੋਟੀ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਰ ਪਹੁੰਚਿਆ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਉਦੇਸ਼ ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਸੀ। ਲੰਬਾ ਪਹਾੜ, ਕੇਤਕਾ, ਉਦਾਲਕਾ, ਅਤੇ ਨਾਰੀਅਲ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ ਦਿਸਦਾ ਸੀ। ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਤਟ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਵੇਖਿਆ; ਉਹ ਪਹਾੜ ਤੇ ਉਤਰਿਆ, ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਹਿਰਣਾਂ ਅਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦਾਨਵ ਅਤੇ ਸੱਪ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਵੱਡੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੇ ਤਟ ਤੇ ਲੰਕਾ ਦੇਖੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਨਗਰੀ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਮਹਾਨ ਵਾਅਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਕਾਂਡ ਦੀ ਦੂਜੀ ਸਰਗਾ। ਹਨੁਮਾਨ, ਜੋ ਅਜੈਯ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਕੂਟ ਪਹਾੜ ਦੀ ਢਲਾਨ ਤੇ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਸੌ ਯੋਜਨ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਪਰਾਕ੍ਰਮੀ ਵਾਨਰ, ਬਿਨਾ ਹਾ-ਥਕਾਵਟ ਦੇ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉਹ ਸੋਚਿਆ, "ਮੈਂ ਸੈਂਕੜੇ ਯੋਜਨ ਪਾਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ; ਤਾਂ ਇਹ ਨਾਪਿਆ ਸੌ ਯੋਜਨ ਕੀ ਹੀ ਗੱਲ ਹੈ?" ਉਹ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ, ਹਰਾ-ਭਰਾ ਘਾਸ, ਸੁਗੰਧਤ ਕਾਲਾ ਜੰਗਲ, ਮਧੂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਬਾਗ, ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕੀਤਾ। ਚਮਕਦਾਰ ਹਨੁਮਾਨ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮੁੱਖ, ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਪਹਾੜਾਂ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲਾਂ ਦੇ ਕਤਾਰਾਂ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਹ ਪਹਾੜ ਤੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਬਾਗਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਨੇ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਵੇਖਿਆ। ਉਸਨੇ ਸਾਲ, ਕਰਨਿਕਾਰ, ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀ ਖਜੂਰ, ਪ੍ਰਿਆਲਾ, ਮੁਚੁਲਿੰਦਾ, ਕੁਟਜਾ, ਅਤੇ ਕੇਤਕਾ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵੇਖੇ। ਉਸਨੇ ਪ੍ਰਿਅੰਗੂ, ਨੀਪਾ, ਸਪਤਛੜਾ, ਆਸਨਾ, ਕੋਵਿਦਾਰ, ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀ ਕਰਵੀਰਾ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵੀ ਵੇਖੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਉਦੇਸ਼ ਵੱਲ ਵਧਦੇ ਹੋਏ, ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕੀਤਾ, ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਸਿੰਹਿਕਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਅਤੇ ਲੰਕਾ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੁੱਖਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵੇਖੀ।