ਜਦ ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੌੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਖਿੱਚੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਕਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁਸ ਜਾਂਦੇ, ਕਦੇ ਬਾਹਰ ਆਉਂਦੇ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਬੜੀ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਪਵਨਪੁਤਰ ਹਨੁਮਾਨ ਹਰ ਥਾਂ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਬਿਲਕੁਲ ਪਤਝੜ ਦੇ ਚੰਨ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਆਸਰੇ ਦੇ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲਾ ਪਹਾੜ ਹੋਵੇ। ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤਰਦਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਇੱਕ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਸੀ ਸਿੰਹਿਕਾ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਅੱਜ ਬੜੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਮੇਰਾ ਭੋਜਨ ਮਿਲਿਆ ਹੈ।" ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ ਕਿ, "ਇਹ ਮਹਾਨ ਜੀਵ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ," ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਦੀ ਛਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਜਦ ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਫੜੇ ਗਏ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹਦੀ ਤਾਕਤ ਅਸਰਹੀਣ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਵੱਡੇ ਜਹਾਜ਼ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਪਵਨ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਚਾਰੀਂ ਪਾਸੇ, ਉੱਤੇ ਅਤੇ ਹੇਠਾਂ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲੂਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ 'ਚੋਂ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਸਿੰਹਿਕਾ ਨੂੰ ਉੱਭਰਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ। ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਵਾਨਰ ਰਾਜ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਇਹੀ ਉਹ ਅਚੰਭਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਵੱਡੀ ਛਾਂ ਫੜਨ ਵਾਲੀ ਸਿੰਹਿਕਾ ਹੈ।" ਉਸਦੀ ਅਸਲਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਪਤਝੜ ਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਵਿਸਥਾਰਿਤ ਕਰ ਲਿਆ। ਜਦ ਸਿੰਹਿਕਾ ਨੇ ਹਨੁਮਾਨ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵਧਦਾ ਦੇਖਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਪਾਤਾਲ ਵਰਗਾ ਵੱਡਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਗੁੰਜ ਵਾਂਗ ਗੱਜਦੀ ਹੋਈ ਹਨੁਮਾਨ ਵੱਲ ਵਧੀ। ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਨੇ ਉਸਦਾ ਵੱਡਾ, ਵਿਗਾੜਿਆ ਹੋਇਆ ਮੂੰਹ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਵੱਡਾ ਵਾਨਰ ਸਿਰਫ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਬਿੰਦੂਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦ ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੁਲ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਹਨੁਮਾਨ, ਜੋ ਵਜਰ ਦੇ ਸਮਾਨ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਨ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੋਟਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਛਲਾਂਗ ਲਾ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਘੁਸ ਗਏ। ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਚਾਰਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਡੁੱਬਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਿਵੇਂ ਰਹੂ ਪੂਰਨ ਚੰਨ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਐਸੇ ਹੀ ਹਨੁਮਾਨ ਨਿਗਲੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਸਿੰਹਿਕਾ ਦੇ ਜੀਵਨ ਬਿੰਦੂਆਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ। ਫੁਰਤੀ ਅਤੇ ਸਮਝ ਨਾਲ, ਹਨੁਮਾਨ ਉੱਪਰ ਵਧੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੌਸਲੇ, ਤਕਦੀਰ ਅਤੇ ਕੌਸ਼ਲ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਫੇਰ ਵਧਾਇਆ, ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਖਲਲ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਹਕੀਕਤ ਵਿੱਚ, ਹਨੁਮਾਨ ਦਾ ਜਨਮ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਵਿਨਾਸ਼ ਲਈ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜਦ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਸਿੰਹਿਕਾ ਤੇਜ਼ ਵਾਨਰ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੀ ਗਈ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ, "ਅੱਜ ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਕਰਤਬ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਜੀਵ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਜਿਹੜਾ ਕੰਮ ਕਰਣ ਆਇਆ ਹੈਂ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਕਰ।" ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਹੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ! ਜਿਸ ਕੋਲ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਨਿਸ਼ਚਯ, ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਕੌਸ਼ਲ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।" ਇੰਝ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਮਾਣਯੋਗ ਹਨੁਮਾਨ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਗਏ, ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਲਗਭਗ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਦੂਜੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ, ਤੇ ਚਾਰੀਂ ਪਾਸੇ ਵੇਖਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੌ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਜੰਗਲ ਦੇਖਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਥੱਲੇ ਉਤਰੇ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਟਾਪੂ ਅਤੇ ਮਲਯ ਪਹਾੜ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵੇਖੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਕੰਢਿਆਂ ਦੀ ਧਰਤੀ, ਤੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਲਗਦੇ ਰੁੱਖ, ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਵੀ ਵੇਖੇ। ਆਪਣਾ ਰੂਪ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਢੱਕ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਜੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਮੇਰਾ ਵਧਿਆ ਰੂਪ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਦੇਖ ਲੈਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੇਰੇ ਬਾਰੇ ਜਾਣਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।" ਫਿਰ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਰੂਪ ਛੋਟਾ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮੂਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਏ। ਆਪਣੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਘਟਾ ਕੇ, ਹਨੁਮਾਨ ਆਪਣੀ ਸਵਭਾਵਿਕ ਦਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਵੱਡੇ ਕਦਮਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੇ, ਜਿਵੇਂ ਹਰੀ ਨੇ ਬਲੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਰਾਜ ਲੈ ਲਈ ਸੀ। ਫਿਰ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਰ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਹ ਅਜਿਹਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਜੋ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਅਸੰਭਵ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਚਿਤ, ਉਹ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦਾ ਨਜ਼ਾਰਾ ਲੈਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ, ਉੱਚੇ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਲੰਬਾ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਕੇਤਕਾ, ਉਦਾਲਕਾ ਤੇ ਨਾਰੀਅਲ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਹਨੁਮਾਨ, ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਰਗੇ ਦਿਸਦੇ ਸਨ, ਉਤਰੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵਸਦੀ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਉਤਰਨ ਲੱਗੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਹਿਰਣਾਂ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਡਰ ਗਏ। ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦਾਨਵ ਤੇ ਸੱਪ ਵੱਸਦੇ ਸਨ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ ਸਨ, ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਗਰ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਕਾਂਡ ਦੀ ਦੂਜੀ ਸਰਗਾ। ਹਨੁਮਾਨ, ਜਿਸ ਨੇ ਅਜੇਹਾ ਅਜੇਹਾ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕੀਤਾ, ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਤ੍ਰਿਕੂਟ ਪਹਾੜ ਦੀ ਢਲਾਨ ਉੱਤੇ ਵਸਦੀ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਜਿਸ ਨੇ ਸੌ ਯੋਜਨ ਪਾਰ ਕਰ ਲਏ, ਉਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਵਾਨਰ ਨਾ ਥੱਕਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਉਸਨੂੰ ਸਾਹ ਚੜ੍ਹਿਆ। ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, "ਮੈਂ ਤਾਂ ਸੈਂਕੜੇ ਯੋਜਨ ਵੀ ਪਾਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੌ ਯੋਜਨ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਕੀਹ ਹੈ?" ਉਹ, ਤਾਕਤਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਤੇ ਛਲਾਂਗ ਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਵਧ ਗਿਆ। ਉਹ ਹਰਾ-ਭਰਾ ਮੈਦਾਨ, ਸੁਗੰਧੀ ਭਰੇ ਘਣੇ ਜੰਗਲ, ਮਿੱਠਾ ਸ਼ਹਦ ਭਰੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ, ਅਤੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ। ਹਨੁਮਾਨ, ਜੋ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮੁਖੀ ਸਨ, ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਪਹਾੜ ਤੇ ਖਿੜੇ ਜੰਗਲਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਹ ਉਸ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਜੰਗਲ ਤੇ ਬਾਗ ਸਨ, ਵਾਯੂਪੁਤਰ ਨੇ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਉਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਵਸਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।