ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਧਰਮਾਤਮਾ ਭ੍ਰਿਗੁ ਮুনি ਨੇ ਬਹੁਤ ਉੱਤਮ ਬੋਲ ਕਹੇ—"ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਇਹ ਮਾਮਲਾ ਉਹੀ ਹੋ ਜਾਵੇ।" ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਕੋਈ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਲੈ ਲਵੇ ਜੋ ਵੰਸ਼ ਚਲਾਏ, ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਤੇਜਸ਼ਵੀ ਪੁੱਤਰ ਲੈ ਲਵੇ—ਹਰ ਇਕ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰ ਮੰਗ ਲਵੇ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਘੁ ਵੰਸ਼ੀ ਰਾਮ, ਕੇਸ਼ਿਨੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੰਸ਼ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਚੁਣਿਆ। ਫਿਰ ਸੁਪਰਨਾ ਦੀ ਭੈਣ ਸੁਮਤੀ ਨੇ ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇਜਸ਼ਵੀ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀਆਂ ਦੋਵੇਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਬਾਅਦ, ਕੇਸ਼ਿਨੀ ਨੇ ਸਗਰ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾ ਪੁੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਅਸਮੰਜਾ ਪਿਆ। ਪਰ ਸੁਮਤੀ ਨੇ, ਹੇ ਨਰਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਇਕ ਲਉਕੀ ਵਰਗਾ ਗਰਭ ਜਨਮਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਗਰਭ ਚੀਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰ ਨਿਕਲੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦਾਈਆਂ ਨੇ ਘਿਉਂ ਵਾਲੀਆਂ ਘੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾਲਿਆ, ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਨੌਜਵਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਈ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਸਗਰ ਦੇ ਕੋਲ ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਹਣੇ ਅਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਹੋ ਗਏ। ਪਰ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ, ਹੇ ਨਰਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਜੋ ਸਗਰ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਸਰਯੂ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦਾ ਤੇ ਹੱਸਦਾ ਸੀ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਂਦਾ ਤੇ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹਾਨੀ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਨਿਕਾਲ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਅਸਮੰਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅੰਸ਼ੁਮਾਨ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਸੀ। ਉਹ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਉਸ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਗਿਆਨ ਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਸਗਰ, ਹੇ ਨਰਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂਆਂ ਸਮੇਤ, ਵੈਦਿਕ ਯਜਨਾ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਰਘੁਕੁਲ ਭੂਸ਼ਣ, ਮਹਾਨ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਉਨਤਿਸਵੇਂ ਸਰਗ ਦੀ ਕਥਾ। ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਜੀ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੀ, ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਮੁਨਿ ਨੂੰ ਆਖਿਆ—"ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਕਥਾ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਾਉ, ਕਿ ਮੇਰੇ ਪੂਰਵਜ ਸਗਰ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਯਜਨਾ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ?" ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਰਾਮ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਮਹਾਤਮਾ ਸਗਰ ਦੀ ਕਥਾ। ਉਸਦੇ ਸਸੁਰ ਦਾ ਨਾਮ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਿਮਵੰਤ ਸੀ।" ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਪਹੁੰਚੇ, ਉਥੇ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੀ ਉਹ ਯਜਨਾ ਹੋਈ। ਉਹ ਸਥਾਨ, ਹੇ ਨਰਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਯਜਨਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਮਾਨਤਾ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਕਾਕੁਤਸਥ, ਮਹਾਨ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਅੰਸ਼ੁਮਾਨ, ਸਗਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ, ਯਜਨਾ ਦੇ ਘੋੜੇ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ, ਇਕ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਯਜਮਾਨ ਦਾ ਘੋੜਾ ਚੋਰੀ ਕਰ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਉੱਤਮ ਘੋੜਾ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਸਭ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਯਜਮਾਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਯਜਨਾ ਦਾ ਘੋੜਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਹੇ ਕਾਕੁਤਸਥ, ਚੋਰ ਨੂੰ ਮਾਰੋ ਤੇ ਘੋੜਾ ਵਾਪਸ ਲਿਆਓ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਦੋਸ਼ ਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਲਈ ਅਸ਼ੁਭ ਹੋਵੇਗਾ।" "ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਰਾਜਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਯਜਨਾ ਅਧੂਰੀ ਨਾ ਰਹਿ ਜਾਵੇ।" ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਨਰਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠੋ, ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ, ਤੁਸੀਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰੋ।" "ਮੈਂ ਇਸ ਮਹਾਨ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹਾਂ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਜਾਓ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਲੱਭੋ। ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ।" "ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਹਰ ਇਕ ਪੁੱਤਰ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਖੇਤਰ ਲੱਭੇ।" "ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਘੋੜੇ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹਨ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਧਰਤੀ ਖੋਦੋ, ਅਤੇ ਚੋਰ ਨੂੰ ਲੱਭੋ, ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ।" "ਮੈਂ, ਆਪਣੇ ਪੋਤਿਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਸਮੇਤ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਾਂਗਾ ਜਦ ਤੱਕ ਘੋੜਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ।" ਸਾਰੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਿਕਲ ਪਏ। ਉਹ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਹਰ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਖੇਤਰ ਖੋਜਦੇ ਹੋਏ, ਪਰ ਘੋੜਾ ਨਾ ਮਿਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਵਿਜਲੀ ਵਰਗੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖੋਦਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੀਆਂ ਭਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹਲਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰਿਆ, ਧਰਤੀ ਗੂੰਜ ਉਠੀ। ਉਹ ਧੁਨੀ ਐਸੇ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ, ਦਾਨਵ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਉਹ ਰਘੁਕੁਲ ਭੂਸ਼ਣ, ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖੋਦਦੇ ਹੋਏ, ਰਸਾਤਲ ਦੇ ਉੱਤਮ ਖੇਤਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਹਰ ਥਾਂ ਧਰਤੀ ਖੋਦਦੇ ਹੋਏ, ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਏ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵ, ਗੰਧਰਵ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਨਾਗ, ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਹ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਿਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖੋਦ ਰਹੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਜੀਵ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ।