ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਦੀ ਤੀਜੀ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖੀ ਉਪਲਬਧੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ—“ਵਧਾਈ! ਵਧਾਈ!”—ਇਹ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਫਿਰ, ਹਨੁਮਾਨ unfathomable ਸਮੁੰਦਰ, ਜੋ ਕਿ ਵਰੁਣ ਦੇ ਵਾਸ ਦਾ ਸਥਾਨ ਸੀ, ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ ਅਤੇ ਗਰੁੜ ਦੀ ਤੀਬਰਤਾ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਅਕਾਸ਼, ਜਿੱਥੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ, ਪੰਛੀ, ਕੈਸ਼ਿਕਾ ਨਾਚ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਅਤੇ ਏਰਾਵਤ ਆਉਂਦੇ-ਜਾਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇੱਥੇ ਸ਼ੇਰ, ਹਾਥੀ, ਬਾਘ, ਪੰਛੀ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਵਾਹਨ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ, ਸਜੇ ਹੋਏ ਉਡਦੇ ਵਾਹਨ ਵੀ ਦਿਸਦੇ ਸਨ। ਇਹ ਅਕਾਸ਼ ਅਗਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਵਿਦਿਊਤ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵੱਡੇ ਭਾਗਸ਼ਾਲੀ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਅਕਾਸ਼ ਸੂਰਜ ਦੁਆਰਾ ਲੰਘਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਚਿਤ੍ਰਭਾਨੂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਅਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ, ਤਾਰੇ, ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇੱਥੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਨਾਗਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ, ਪਰ ਇਹ ਸਾਫ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸੁਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਇੱਥੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਹਾਥੀ ਨੇ ਪੈਰ ਰੱਖੇ, ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਸ਼ੁਭ ਰਸਤੇ ਤੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਛਤਰੀ ਵਾਂਗ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਰਚਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਵਿਦਿਆਧਰ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਆਉਂਦੇ-ਜਾਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਹਨੁਮਾਨ, ਪਵਨਪੁਤ੍ਰ, ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਪਵਨ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲ ਪਏ। ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਪਵਨ ਖਿੱਚਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲਿਆ, ਜੋ ਕਾਲੀ ਅਗਰਕਾ, ਲਾਲ, ਪੀਲੀ ਤੇ ਚਿੱਟੀ ਰੰਗ ਦੇ ਸਨ। ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ, ਜੋ ਕਿ ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਖਿੱਚੇ, ਚਮਕਣ ਲੱਗੇ ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਮੁੜ-ਮੁੜ ਬਾਹਰ ਆਉਂਦੇ-ਜਾਂਦੇ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਹਨੁਮਾਨ, ਪਵਨਪੁਤ੍ਰ, ਹਰ ਥਾਂ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਸਰਦ ਰੁੱਤ ਦਾ ਚੰਦ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਮੁੜ-ਮੁੜ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ। ਉਹ unsupported ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲਾ ਪਹਾੜ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤੈਰਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਇੱਕ ਰਾਖਸ਼ੀ—ਸਿੰਹਿਕਾ—ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਸਿੰਹਿਕਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਰੂਪ-ਬਦਲਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚੀ, “ਅੱਜ, ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਮੇਰਾ ਭੋਜਨ ਆ ਗਿਆ।” “ਇਹ ਮਹਾਨ ਜੀਵ ਮੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ,” ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਹਨੁਮਾਨ ਦੀ ਛਾਂ ਲੈ ਲਈ। ਜਦ ਹਨੁਮਾਨ ਦੀ ਛਾਂ ਫੜੀ ਗਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, “ਮੈਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਫੜ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਿਕਾਮੀ ਹੋ ਗਈ।” ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਜਹਾਜ਼ ਪਵਨ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ, ਉਪਰ ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਤੱਕ ਵੇਖਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਖਾਰਾ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਰਾਖਸ਼ੀ ਨੂੰ ਉਭਰਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖਿਆ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਨੁਮਾਨ, ਪਵਨਪੁਤ੍ਰ, ਸੋਚਣ ਲੱਗੇ। “ਜਿਵੇਂ ਵਾਨਰ ਰਾਜ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਇਹ ਹੈ ਉਹ ਅਜੋਬਾ ਜੀਵ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਛਾਂ ਫੜਨ ਵਾਲੀ; ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।” ਉਸ ਦੀ ਸਚੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਸਮਝ ਕੇ, ਚਤੁਰ ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਵਧਾ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਰਦ ਰੁੱਤ ਦਾ ਬੱਦਲ। ਵੱਡੇ ਵਾਨਰ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵਧਦੇ ਦੇਖ, ਸਿੰਹਿਕਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਪਾਤਾਲ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਵਾਨਰ ਵਲ ਦੌੜੀ; ਫਿਰ ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਵਿਅੰਗ, ਵੱਡਾ ਮੂੰਹ ਵੇਖਿਆ। ਚਤੁਰ ਵਾਨਰ ਨੇ ਸਿਰਫ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਤੇ ਜੀਵਨ-ਬਿੰਦੂ ਵੇਖੇ; ਜਦ ਉਹ ਮੂੰਹ ਵਿਅੰਗ ਹੋ ਗਿਆ, ਹਨੁਮਾਨ, ਵਿਦਿਊਤ ਵਾਂਗ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਮੁੜ-ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਕੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੰਘ ਗਏ; ਸਿੱਧ ਤੇ ਚਾਰਣਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਡੁੱਬਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਰਾਹੂ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਨੂੰ ਨਿਗਲਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹਨੁਮਾਨ ਨਿਗਲਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਫਿਰ ਵਾਨਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਜੀਵਨ-ਬਿੰਦੂ ਚੀਰ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ, ਤੇਜ਼ੀ ਤੇ ਮਨ-ਮਿਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਪਰ ਛਾਲ ਮਾਰੀ; ਭਾਗ, ਹੌਸਲੇ ਤੇ ਕੌਸ਼ਲ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਆਪ-ਵੱਸ ਵਿੱਚ, ਮੁੜ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧੇ; ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਹਨੁਮਾਨ ਖ਼ੁਦ, ਸਵੈ-ਭੂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਸੀ। ਸਿੰਹਿਕਾ ਨੂੰ, ਤੇਜ਼ ਵਾਨਰ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੀ ਤੇ ਡਿੱਗੀ ਹੋਈ ਦੇਖ ਕੇ, ਅਕਾਸ਼-ਵਾਸੀ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਅੱਜ, ਤੂੰ ਡਰਾਉਣਾ ਕੰਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਜੀਵ ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਜੋ ਉਦੇਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਤੂੰ ਆਇਆ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਕਰ, ਛਾਲਾਂ ਮਾਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।” “ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਚਾਰ ਗੁਣ—ਦ੍ਰਿੜ ਨਿਸਚੈ, ਦੂਰਦਰਸ਼ਤਾ, ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਕੌਸ਼ਲ—ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਉਹ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਡਗਮਗ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।” ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ, ਆਦਰਯੋਗ ਵਾਨਰ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਉਡਾਣ ਭਰੀ। ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਦੂਜੇ ਕੰਢੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਜੰਗਲ ਦਾ ਖੰਡ, ਜਿਸ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਸੌ ਯੋਜਨ ਸੀ, ਦੇਖਿਆ। ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਤਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਟਾਹਣੀਆਂ 'ਤੇ ਛਾਲਾਂ ਮਾਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਇੱਕ ਟਾਪੂ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਮਲਯਾ ਪਹਾੜ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਨੂੰ ਵੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਕੰਢੇ ਦੀ ਧਰਤੀ, ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਉੱਗਦੇ ਰੁੱਖ, ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੀ ਵੇਖੇ। ਆਪਣਾ ਰੂਪ, ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ, ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪ-ਵੱਸ ਵਿੱਚ, ਚਤੁਰ ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਢੱਕ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਮਹਾਨ-ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, “ਜੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਮੇਰਾ ਵਧਿਆ ਹੋਇਆ ਰੂਪ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਵੇਖ ਲੈਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੇਰੇ ਬਾਰੇ ਚੋਣ-ਚੋਣ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।” ਫਿਰ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ-ਵਾਂਗ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸੰਕੋਚ ਕੇ, ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਮੂਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ, ਧੀਰਜ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਭਰਮ ਤੋਂ ਮੁਕਤ। ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਘਟਾ ਕੇ, ਹਨੁਮਾਨ, ਆਪਣੇ ਸਵਭਾਵ ਵਿੱਚ ਖੜੇ, ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਰਸਤਾ ਤੈਅ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਰੀ ਨੇ ਬਲੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੜਪਿਆ ਸੀ। ਆਕਰਸ਼ਕ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਦੂਜੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ; ਅਜਿਹਾ ਰੂਪ ਲਿਆ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਅਸੰਭਵ ਸੀ, ਆਪ-ਚੇਤ ਤੇ ਆਪਣੇ ਉਦੇਸ਼ ਤੇ ਕੇਂਦਰਿਤ, ਉਹ ਸਥਿਤੀ ਦਾ ਨਿਰੀਖਣ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਫਿਰ, ਉੱਚ Lambā ਪਹਾੜ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਚੋਟੀ 'ਤੇ, ਕੇਤਕਾ, ਉਦਾਲਕਾ ਤੇ ਨਾਰੀਅਲ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਮਹਾਨ-ਆਤਮਾ, ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਾਂਗ, ਉਤਰੇ।