ਹਨੁਮਾਨ, ਜੋ ਬੜੀ ਹੀਰੋਈਕ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਅਚਾਨਕ ਪਚਾਸ ਯੋਜਨ ਉੱਚਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਸੁਰਸਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਸਠ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਤੱਰ ਯੋਜਨ ਉੱਚਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਸੁਰਸਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਅੱਸੀ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਹਨੁਮਾਨ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਨੱਵੇਂ ਯੋਜਨ ਉੱਚਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਸੁਰਸਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਸੌ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਜਦ ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਸੁਰਸਾ ਦਾ ਇਹ ਡਰਾਵਨਾ, ਲੰਮੀ ਜੀਭ ਵਾਲਾ, ਨਰਕ ਵਰਗਾ ਖੁੱਲਾ ਮੂੰਹ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਬਦਲੀ ਵਾਂਗ ਸਿਕੋੜ ਲਿਆ ਤੇ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਅੰਗੂਠੇ ਜਿੰਨਾ ਛੋਟਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਸੁਰਸਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵੱਲ ਆਇਆ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲਿਆ, "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਦੱਖ ਦੇ ਪੁਤਰੀ! ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਵੈਦੇਹੀ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਤੇਰਾ ਵਰਤ ਸਚ ਰਹੇ।" ਜਦ ਸੁਰਸਾ ਨੇ ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਰਾਹੂ ਦੇ ਜਬੜੇ ਤੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਂਗ ਨਿਕਲਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਬੋਲੀ, "ਜਾ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਨਰਮ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਮਨਚਾਹਾ ਕਾਰਜ ਪੂਰਾ ਕਰ। ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਮਹਾਨ-ਆਤਮਾ ਰਾਘਵ ਦੇ ਕੋਲ ਲਿਆ।" ਹਨੁਮਾਨ ਦੇ ਤੀਜੇ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਕਾਰਜ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, "ਸ਼ਾਬਾਸ਼! ਸ਼ਾਬਾਸ਼!" ਹਨੁਮਾਨ unfathomable ocean, ਜੋ ਵਰੁਣ ਦਾ ਆਸਰਾ ਸੀ, ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਤੇ ਗਰੁੜ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਆਸਮਾਨ ਜਿੱਥੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀਆਂ ਬਦਲਾਂ, ਪੰਛੀਆਂ, ਕੈਸ਼ਿਕਾ ਨ੍ਰਿਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਤੇ ਐਰਾਵਤ ਆਉਂਦੇ-ਜਾਂਦੇ ਸੀ। ਉਥੇ ਸ਼ੇਰ, ਹਾਥੀ, ਬਾਘ, ਪੰਛੀ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਵਾਹਨ, ਤੇ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਸੁਤੰਤਰ ਵਾਹਨ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਆਸਮਾਨ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵਿਦ੍ਯਾ ਅਤੇ ਪੂਰਨ ਫਲ ਮਿਲੇ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਸੂਰਜ ਉਸ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦਾ, ਚਿਤ੍ਰਭਾਨੂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਗ੍ਰਹ, ਤਾਰੇ, ਚੰਦ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਉਸ ਨੂੰ ਸਜਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਗੰਧਰਵ, ਨਾਗ, ਯਕਸ਼, ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਵਾਸੁ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ-ਜਾਂਦੇ, ਪਰ ਉਹ ਸਾਫ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ। ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ, ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ auspicious path ਤੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਛਤਰੀ ਵਾਂਗ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਆਸਮਾਨ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਪੈਰ ਰਖਦਾ। ਵਿਦ੍ਯਾਧਰ ਵੀ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ-ਜਾਂਦੇ। ਹਨੁਮਾਨ, ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ, ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਹਵਾ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲਿਆ। ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਬਦਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਖਿੱਚ ਲਏ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਕਰਦੀ ਹੈ—ਕਾਲੀ ਅਗਰਕਾ, ਲਾਲ, ਪੀਲੀ, ਤੇ ਚਿੱਟੀ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਬਦਲ। ਵੱਡੇ ਬਦਲ, ਹਨੁਮਾਨ ਦੇ ਆਉਣ-ਜਾਣ ਨਾਲ, ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਹਨੁਮਾਨ ਹਰ ਥਾਂ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ, ਆਉਂਦੇ-ਜਾਂਦੇ। ਉਹ unsupported sky ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ। ਉਥੇ, ਇੱਕ ਰਾਖਸ਼ੀ—ਸਿੰਹਿਕਾ—ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੈਰਦਾ ਵੇਖਿਆ। ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਵਾਲੀ ਸਿੰਹਿਕਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਅੱਜ, ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਮੇਰਾ ਭੋਜਨ ਆ ਗਿਆ।" "ਇਹ ਮਹਾਨ ਜੀਵ ਮੇਰੇ ਕਾਬੂ ਆ ਗਿਆ," ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਹਨੁਮਾਨ ਦੀ ਛਾਂ ਪਕੜ ਲਈ। ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਛਾਂ ਫੜੀ ਗਈ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਫੜ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬੇਕਾਰ ਹੋ ਗਈ।" ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਜਹਾਜ਼ ਵਾਂਗ, ਹਵਾ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨਾਲ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ, ਉੱਤੇ, ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਖਾਰੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਜੀਵ ਉਭਰਦਾ ਵੇਖਿਆ। ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸੋਚਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਬਾਂਦਰ ਰਾਜ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਇਹ ਹੈ ਵੱਡੀ ਛਾਂ ਫੜਨ ਵਾਲੀ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" ਉਸ ਦੀ ਅਸਲ ਸਿੱਖ ਕੇ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ autumn rain cloud ਵਾਂਗ ਵਧਾ ਲਿਆ। ਵੱਡਾ ਬਾਂਦਰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵਧਦੇ ਵੇਖ, ਸਿੰਹਿਕਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਪਾਤਾਲ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਬਦਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀ, ਉਹ ਹਨੁਮਾਨ ਵੱਲ ਦੌੜੀ; ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਵਿਅੰਗ, ਵੱਡਾ ਮੂੰਹ ਵੇਖਿਆ। ਵੱਡਾ ਬਾਂਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਤੇ vital points ਨਜ਼ਰਬੰਦੀ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ; ਜਦ ਮੂੰਹ ਵਿਅੰਗ ਹੋਇਆ, ਹਨੁਮਾਨ, ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸਿਕੋੜਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਛਲਾਂਗ ਲਾ ਕੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ; ਸਿੱਧ ਤੇ ਚਰਣਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਡੁੱਬਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਰਾਹੂ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਨੂੰ ਨਿਗਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਗਲਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਪਰ ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ vital points ਚੀਰ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ, ਤੇਜ਼ੀ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਉੱਠਿਆ; ਕਿਸਮਤ, ਹੌਸਲੇ ਅਤੇ ਕਲਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਸਿੰਹਿਕਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਹਨੁਮਾਨ, ਆਤਮ-ਸੰਯਮੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ troubled waters ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਿਆ; ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਸੁ-ਜਨਮ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਹੀ ਬਣਾਇਆ ਸੀ। ਜਦ ਸਿੰਹਿਕਾ, ਤੇਜ਼ ਬਾਂਦਰ ਦੁਆਰਾ ਮਾਰੀ ਗਈ ਤੇ ਡਿੱਗੀ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਬੋਲੀ, "ਅੱਜ ਤੂੰ ਡਰਾਵਨਾ ਕਾਰਜ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਜੀਵ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਜਿਹੜਾ ਲਕੜੀ ਤੇ ਤੂੰ ਨਿਕਲਿਆ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਕਰ, ਛਲਾਂਗਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।" "ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਇਹ ਚਾਰ ਹਨ—ਦ੍ਰਿੜ ਨਿਸ਼ਚੈ, ਦੂਰਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਬੁੱਧੀ, ਤੇ ਕਲਾ—ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਕਾਰਜ ਵਿੱਚ ਹਾਰਦਾ ਨਹੀਂ।" ਮਕਸਦ ਪੂਰਾ ਕਰ ਚੁੱਕਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਹਨੁਮਾਨ, venerable monkey, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਗਰੁੜ।