ਜਦੋਂ ਉਹ ਚਲਣ ਲੱਗੇ, ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਡਰ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤਨ ਦਾ ਡਰ ਸੀ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਵਜਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੰਖ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ—ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਵਜਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਮੇਰੇ ਵਲ ਆਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਪਵਨ ਦੇਵ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਉੱਥੋਂ ਦੂਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ, ਮੈਂ ਲੂਣ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਮੇਰੇ ਪੰਖ ਲੁਕ ਗਏ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਰੂਪ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਇਆ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਆਦਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ, ਪਵਨਪੁਤ੍ਰ। ਤੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਮੇਰਾ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਤੂੰ ਵਧੀਆ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਕਿ ਮੇਰੇ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਹਿਤ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ, ਤੂੰ, ਬੁਧੀਮਾਨ, ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਕੁਝ ਕਰੇ। ਆਪਣਾ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰ ਤੇ ਮੇਰੀ ਭੇਟ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ। ਮੇਰਾ ਪਿਆਰ ਲੈ, ਤੂੰ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ; ਤੇਰੀ ਆਗਮਨ ਨਾਲ ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤਮ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ; ਤੇਰੀ ਮਿਹਮਾਨਦਾਰੀ ਹੋ ਚੁਕੀ। ਹੁਣ ਪੁਰਾਣਾ ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ ਦੇ।" ਕਰਤਬ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਦਿਨ ਲੰਘ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਵਚਨ ਦੇ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਹੱਥ ਲਾਇਆ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਤੇ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਮਸਕਰਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਹਾੜ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੜੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਉੱਪਰ ਵਧਦੇ ਹੋਏ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਿਆ। ਉਹ ਹੋਰ ਉੱਚਾ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਤੱਕਦਾ, ਪਵਨਪੁਤ੍ਰ ਹਨੂਮਾਨ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਸਹਾਰੇ, ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦਾ ਮਹਾਂਨਾਇਕ। ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਦੂਜੀ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਔਖੀ ਉਪਲਬਧੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਸਿੱਧ, ਤੇ ਉੱਤਮ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਦੇਵਤੇ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਨਾਭ ਵਾਲਾ ਸੁਨਭਾ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ, ਉਸ ਦੇ ਕੰਮ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਸੁਨਭਾ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ, ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ: "ਸੁਨਭਾ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਨਾਭ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਾ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਜਾ, ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁਂਦਾ ਹੈਂ।" "ਤੂੰ ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਦਦ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਇੱਥੇ ਆਰਾਮ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੌ ਯੋਜਨ ਪਾਰ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਨਿਡਰਤਾ ਲਈ ਯੋਗ ਬਣਾਇਆ।" "ਇਹ ਬਾਂਦਰ ਕੇਵਲ ਰਾਮ, ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਿਹਮਾਨਦਾਰੀ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ।" ਇੰਦਰ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ। ਵਰ ਪਾ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਉੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ; ਤੇ ਹਨੂਮਾਨ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਉੱਤਮ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਸੂਰਸਾ, ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਇਹ ਵਾਯੂਪੁਤ੍ਰ, ਹਨੂਮਾਨ, ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਉਸ ਲਈ ਰੁਕਾਵਟ ਬਣ।" "ਤੂੰ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਵਿਅਕਰਤ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਡਰਾਉਣੇ ਦੰਦ, ਪੀਲੇ ਅੱਖਾਂ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਵਾਲਾ ਮੂੰਹ ਬਣਾਅ।" "ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਧਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ; ਜਾਂ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰੇਗਾ, ਜਾਂ ਹਤਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਸਤਿਕਾਰਿਤ, ਸੂਰਸਾ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਰਾਖਸ਼ਸੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਵਿਅਕਰਤ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦੀ, ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਰਸਤੇ ਆ ਗਈ ਤੇ ਕਹਿੰਦੀ: "ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰਾ ਭੋਜਨ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਖਾ ਲਵਾਂਗੀ—ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਆ।" "ਇਹ ਵਰ ਮੈਨੂੰ ਕ੍ਰਿਤਾ ਨੇ ਕਦੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ: 'ਤੂੰ ਤੇਜ਼ ਹੋ!' ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਵਾਯੂਪੁਤ੍ਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ।" ਸੂਰਸਾ ਦੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਹਨੂਮਾਨ, ਚਮਕਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਉੱਤਰ ਦਿੰਦਾ: "ਰਾਮ, ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੇ ਪਤਨੀ ਸੀਤਾ ਸਮੇਤ ਦੰਡਕ ਅਰਣਿਆ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ।" "ਉਹ ਹੋਰ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੈ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪਤਨੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਰਾਵਣ ਲੈ ਗਿਆ।" "ਰਾਮ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਪਾਸ ਦੂਤ ਵਜੋਂ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਤੂੰ, ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈਂ, ਰਾਮ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰ।" "ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਮੈਥਿਲੀ ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਧਰਮਕਰਮੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਮੈਂ ਇਹ ਸੱਚਾ ਵਚਨ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।" ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਇਹ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਸੂਰਸਾ, ਜੋ ਮਨਚਾਹਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਕਹਿੰਦੀ: "ਕੋਈ ਮੈਨੂੰ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਇਹ ਮੇਰਾ ਵਰ ਹੈ।" ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਵੇਖ, ਸੂਰਸਾ, ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਜਾਂਚਣ ਲਈ ਕਹਿੰਦੀ: "ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਆ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਤੂੰ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਇਹ ਵਰ ਮੈਨੂੰ ਕ੍ਰਿਤਾ ਨੇ ਕਦੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ—ਤੂੰ ਤੇਜ਼ ਹੋ!" ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਵਾਯੂਪੁਤ੍ਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ; ਸੂਰਸਾ ਦੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਹਨੂਮਾਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਬਾਂਦਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਐਸਾ ਕਰ ਕਿ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸਮਾ ਸਕੇਂ!" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦਸ ਯੋਜਨ ਲੰਬਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ ਦਸ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੂੰ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ, ਦਸ ਯੋਜਨ ਲੰਬਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੂਰਸਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਵੀਹ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਤੀਹ ਯੋਜਨ ਲੰਬਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਸੂਰਸਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਚਾਲੀ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਕਰ ਲਿਆ।