ਸੁਨਾਭਾ ਪਹਾੜ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਉਪਕਾਰ ਦਾ ਬਦਲਾ ਚੁਕਾਉਣ ਲਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਪਹਾੜ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਹਨੂਮਾਨ ਉਸ ਲਈ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਬੜੀ ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕੀਤਾ। ਪਹਾੜ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਆਮੰਤ੍ਰਿਤ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਸੌ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਛਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਆਇਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਢਲਾਨ 'ਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰੇ ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣਾ ਬਚਾ ਹੋਇਆ ਰਸਤਾ ਪੂਰਾ ਕਰੇ। ਪਹਾੜ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਇੱਥੇ ਆਰਾਮ ਕਰ, ਮੇਰੇ ਤੇ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਲੈ, ਫਿਰ ਰਵਾਨਾ ਹੋ। ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸੁਗੰਧਤ, ਮਿੱਠੇ, ਜੜਾਂ, ਕੰਦ ਅਤੇ ਫਲ ਹਨ।" ਪਹਾੜ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਵਾਦ ਲੈ ਕੇ, ਆਰਾਮ ਕਰ ਕੇ, ਫਿਰ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਪਹਾੜ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਹੈ, ਉਹ ਵਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਪਹਾੜ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, "ਤੇਰਾ ਜਨਮ ਪਵਨ ਦੇਵ ਤੋਂ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਤੇਜ਼ੀ ਪਵਨ ਵਰਗੀ ਹੈ।" ਪਹਾੜ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਜੇਕਰ ਹਨੂਮਾਨ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪਵਨ ਦੇਵ ਦਾ ਆਦਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਹਾੜ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਵੀ ਦੱਸੀ, "ਪਹਿਲਾਂ ਕ੍ਰਿਤ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਪੰਖ ਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਗਰੁੜਾਂ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।" ਪਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਚਲਚਲਾਹਟ ਤੋਂ ਦੇਵਤਾ, ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਡਰ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਪੰਖ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਜਦ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਜਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਤਾਂ ਪਵਨ ਦੇਵ ਨੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਉਡਾ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਆਕਾਰ ਬਚਾ ਲਈ, ਪਰ ਪੰਖ ਲੁਕਾ ਦਿੱਤੇ। ਪਹਾੜ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, "ਤੇਰੇ ਕਾਰਨ ਮੇਰਾ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਤੂੰ ਵਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।" ਪਹਾੜ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਮੰਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰੇ। "ਆਪਣਾ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰ, ਮੇਰੀ ਭੇਟ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਤੇਰੇ ਆਉਣ 'ਤੇ ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ।" ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਮਿਹਮਾਨਦਾਰੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ। ਹੁਣ ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ।" ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਸਮਾਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੰਘ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਦਿਨ ਚੜ੍ਹ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਾਅਦਾ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਹੋਰ ਰੁਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਹੱਥ ਲਾਇਆ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਕੇ, ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਅਤੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤੇ। ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਪਵਨ ਦੇ ਰਸਤੇ ਚੱਲਿਆ। ਉੱਚਾ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਤੱਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਹਨੂਮਾਨ, ਪਵਨ ਪੁੱਤਰ, ਆਸਰੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਅੱਗੇ ਵਧਾ। ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਇਸ ਦੂਜੀ ਵੱਡੀ ਉਪਲਬਧੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ, ਸਿੱਧ, ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਦੇਵਤਾ, ਸੋਨ-ਨਾਭੀ ਵਾਲਾ ਸੁਨਾਭਾ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੁਨਾਭਾ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਤੇ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੂੰ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁਂ, ਵਾਪਸ ਜਾ।" ਇੰਦਰ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਸੁਨਾਭਾ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਰ ਪੜਾਅ ਤੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ, ਸੌ ਯੋਜਨ ਪਾਰ ਕਰਣ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਦਿੱਤੀ। "ਇਹ ਵਨਰ ਕੇਵਲ ਰਾਮ, ਦਸ਼ਰਥ ਪੁੱਤਰ, ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਮਿਹਮਾਨਦਾਰੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ ਹੈ।" ਸੁਨਾਭਾ ਪਹਾੜ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਦੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਪਹਾੜ ਨੇ ਵਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ; ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਦੇਵਤਾ, ਗੰਧਰਵ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀ, ਸੂਰਸਾ, ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪਵਨ ਪੁੱਤਰ, ਹਨੂਮਾਨ, ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਬਣ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ, ਵੱਡੀ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਵੇ, ਭਿਆਨਕ ਦੰਦ, ਪੀਲੇ ਨੇਤਰ, ਅਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੀ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਵਧਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ; ਉਹ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰੇਗਾ ਜਾਂ ਹਾਰ ਜਾਵੇਗਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੂਰਸਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਆਦਰਿਤ ਸੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਰਾਖਸ਼ਸੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ। ਸੂਰਸਾ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀ, ਵਿਅਕ੍ਰਤ, ਸਭ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਧਾਰ ਲਈ, ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਰਸਤੇ ਆ ਕੇ, ਕਿਹਾ, "ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਭੋਜਨ ਵਜੋਂ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਵਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਖਾ ਲਵਾਂਗੀ—ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਆ।" ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੇ ਇਕ ਵਾਰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ: 'ਤੂੰ ਤੇਜ਼ ਹੋ!' " ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਮੂੰਹ ਖੋਲ ਕੇ, ਪਵਨ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ। ਸੂਰਸਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਰਾਮ, ਦਸ਼ਰਥ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਪਤਨੀ ਸੀਤਾ ਨਾਲ ਡੰਡਕ ਅਰਣ ਵਿੱਚ ਆ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।" ਉਹ ਹੋਰ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪਤਨੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਰਾਵਣ ਨੇ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਹੈ।