ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਜਦੋਂ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਪਰਬਤ ਆਇਆ। ਇਹ ਪਰਬਤ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਚੋਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਕਿੰਨਰ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਸੱਪ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਇਹ ਪਰਬਤ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਵੇਲੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਜੰਬੂਨਾਦਾ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਨਾਲ ਇਹ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਫੌਜ ਖੜੀ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਪਰਬਤ ਆਪਣੀ ਸ਼ੁੱਧ ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਸੋ ਸੂਰਜ ਇਕੱਠੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਇਹ ਪਰਬਤ ਅਚਾਨਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਭਰ ਆਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜਾ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਹੈ।" ਫਿਰ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਦੇ ਹੋਏ, ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਉੱਚੇ ਪਰਬਤ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ, ਬਿਲਕੁਲ ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਬੱਦਲ ਨੂੰ ਧੱਕ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵਾਨਰ ਰਾਜ ਨੇ ਪਰਬਤ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ, ਤਦ ਉਹ ਪਰਬਤ ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਿਆ। ਉਹ ਪਰਬਤ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਤੂੰ ਬੜੀ ਔਖੀ ਕਾਰ ਕਰ ਲਈ ਹੈ।" "ਮੇਰੀ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਤੇ ਉਤ Ut ਰਾਹ ਕਰ ਅਰਾਮ ਕਰ, ਫਿਰ ਆਪਣਾ ਯਾਤਰਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖ। ਰਘੁਵੰਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵਧਾਈ ਹੈ। ਸਮੁੰਦਰ ਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਕਾਰਜ ਲਈ ਤੇਰਾ ਆਦਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਉਪਕਾਰ ਦੇ ਬਦਲੇ ਉਪਕਾਰ ਕਰਨਾ ਸਦਾ ਦਾ ਧਰਮ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਵੀ ਤੇਰਾ ਆਦਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਬੜੀ ਮਿਹਰ ਕੀਤੀ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।" "ਇਹ ਵਾਨਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਸੌ ਯੋਜਨ ਲੰਘ ਚੁੱਕਾ ਹੈ; ਓਹ ਮੇਰੀ ਢਲਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰਕੇ ਫਿਰ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਹੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਇੱਥੇ ਅਨੇਕ ਸੁਗੰਧਤ, ਮਿੱਠੇ ਮੂਲ, ਕੁੰਨਦੀਆਂ ਅਤੇ ਫਲ ਹਨ। ਇਹ ਚੱਖ ਕੇ ਅਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਯਾਤਰਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖ। ਹੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈਂ, ਸਾਡਾ ਵੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਹੈ।" "ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਉੱਚਲਣ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਮ ਮਹਿਮਾਨ ਵੀ ਆਦਰਯੋਗ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖਾ ਦਾ ਆਦਰ ਕਿੰਨਾ ਵਧੀਕ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" "ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹਵਾ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਤੇਜ਼ ਹੈ, ਤੂੰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਰਗਾ ਤੇਜ਼ ਹੈਂ। ਜਦ ਤੈਨੂੰ ਆਦਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹਵਾ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵੀ ਆਦਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।" "ਸੁਣ, ਪੁਰਾਣੇ ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਪਰਬਤਾਂ ਨੂੰ ਪੰਖ ਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਵੀ ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਉੱਡਦੇ ਫਿਰਦੇ ਸਨ। ਜਦ ਉਹ ਅਜੇਹਾ ਕਰਦੇ, ਤਾਂ ਦੇਵ, ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਡਰ ਜਾਂਦੇ, ਕਿ ਕਿਤੇ ਇਹ ਡਿੱਗ ਨਾ ਪੈਣ। ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਨੇ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਵਜਰਾਯੁਧ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੰਖ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ—ਲੱਖਾਂ ਪਰਬਤਾਂ ਦੇ।" "ਜਦ ਇੰਦਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਵਜਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹਵਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਉੱਡਾ ਕੇ ਇੱਥੇ ਖਾਰੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਮੇਰੇ ਪੰਖ ਲੁਕ ਗਏ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਆਕਾਰ ਜਿਉਂ ਦੀ ਤਿਉਂ ਰਹੀ, ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਗਿਆ।" "ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਆਦਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ। ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਤੇਰਾ ਸੰਬੰਧ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈਂ।" "ਮੇਰੇ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਹਿਤ ਲਈ, ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਤੈਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰ। ਆਪਣੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰ, ਮੇਰੀ ਭੇਟ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਹੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ। ਮੇਰਾ ਪਿਆਰ ਲੈ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਰਾਜ ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਪਰਬਤ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਤੇਰਾ ਆਤਿਥ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਕੋਈ ਗਿਲਾ-ਸ਼ਿਕਵਾ ਨਾ ਰਹੇ।" "ਕੰਮ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਦਿਨ ਲੰਘ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਵਚਨ ਦੇ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ, ਹੋਰ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਟਿਕ ਸਕਦਾ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਨੇ ਪਰਬਤ ਨੂੰ ਹੱਥ ਲਾਇਆ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ, ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ। ਪਰਬਤ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੜੀ ਆਦਰ ਅਤੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ। ਫਿਰ, ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਉੱਚੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਗਏ, ਪਰਬਤ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲੇ। ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਮੁੜ ਉੱਚਾਈ ਵੱਲ ਵਧਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਪਰਬਤ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਆਸਰੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਅੱਗੇ ਵਧੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਨੇਤਾ। ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਦੇ ਇਸ ਦੂਜੇ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਕਾਰਜ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਦੇਵਤੇ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਨਾਭ ਵਾਲੇ ਸੁਨਭਾ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਸੁਚੇਤ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਤੀ ਹਨ, ਸੁਨਭਾ ਪਰਬਤ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਥੋੜੀ ਹਿੱਕ ਨਾਲ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਸੁਨਭਾ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਨਾਭ ਵਾਲੇ ਪਰਬਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਾ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਹੁਣ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੇ ਜਾ।" "ਤੂੰ ਹਨੁਮਾਨ ਦੀ ਬਹੁਤ ਮਦਦ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਇੱਥੇ ਆਰਾਮ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੌ ਯੋਜਨ ਪਾਰ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਮਿਲੀ। ਹੇ ਸੁਨਭਾ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਆਤਿਥ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ।" ਇੰਦਰ ਦੀ ਪੂਰੀ ਤਸੱਲੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਪਰਬਤ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾ ਗਿਆ। ਪਰਬਤ ਨੇ ਵਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਉਥੇ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿਆ, ਤੇ ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਨੇ ਪਲਕ ਵਿੱਚ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ।