ਹਨੂਮਾਨ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਮ, ਸਪੱਸ਼ਟ ਮਨ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ, "ਜੇਕਰ ਲੋੜ ਪਈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਰਾਵਣ ਸਮੇਤ ਉਖਾੜ ਕੇ ਇੱਥੇ ਲਿਆ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗਰੁੜ ਦੇ ਸਮਾਨ ਸੋਚਿਆ। ਜਦ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਛਾਲ ਮਾਰੀ, ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਦਰੱਖਤ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਚਾਰਾਂ ਪਾਸੇ ਉੱਡ ਪਏ। ਉਹ ਦਰੱਖਤ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਮਧੁਰਤਾ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਖੁਲ੍ਹੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਬੇਹੱਦ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਡਾਰੀ ਭਰੀ। ਹਨੂਮਾਨ ਦੀਆਂ ਜੰਘਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਖੜੇ ਦਰੱਖਤ, ਕੁਝ ਪਲ ਲਈ, ਉਸ ਵਾਨਰ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਕਿਸੇ ਲੰਬੇ ਯਾਤਰਾ 'ਤੇ ਨਿਕਲੇ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ, ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਖੜ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਫੌਜ ਆਪਣੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੀ ਹੈ। ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ, ਹਨੂਮਾਨ, ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਵਿਅਕਤੀ, ਵਾਕਈ ਅਦਭੁਤ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿ ਬਣ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਦਰੱਖਤ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜੜਾਂ ਪੱਕੀਆਂ ਸਨ, ਡਰ ਕਰਕੇ ਖਾਰਾ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਮਹੇਂਦ੍ਰ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਰੁਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹਨੂਮਾਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਕਲੀਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹਾ ਚਮਕਿਆ ਜਿਵੇਂ ਜਗਮਗਾਤਾ ਬੱਦਲ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਜੁਗਨੂ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਉਸ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਫੁੱਲ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵਿਖੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੋਸਤ ਵਿਦਾ ਹੋ ਕੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਗੁੱਚਾ, ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲ ਕੇ, ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਸਮੁੰਦਰ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗਾ। ਸੁਗੰਧਤ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਹਨੂਮਾਨ ਉਗਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਿਆ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਹੋਣ। ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪਾਣੀ 'ਤੇ ਫੁੱਲ ਪਸਰੇ ਹੋਏ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਤਾਰੇ ਜਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲਾਂਬਾਂ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀਆਂ ਫੈਲੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਪੰਜ ਮੁੰਹ ਵਾਲੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਵੱਡਾ ਵਾਨਰ ਅਜਿਹਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਆਪਣੇ ਲਹਿਰਾਂ ਸਮੇਤ ਪੀ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਲਈ ਪਿਆਸਾ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਹਵਾ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚਲਦੀਆਂ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਰੱਖੀ ਹੋਈਆਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਵੱਡੀਆਂ, ਗੋਲ, ਪੀਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਚੰਨ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਟਿਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ, ਲਾਲ ਨੱਕ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਚਕਰ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਚਮਕਿਆ, ਜਦੋਂ ਉਸ 'ਤੇ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਲਾਲੀ ਪੈ ਜਾਵੇ। ਜਦ ਉਹ ਛਾਲ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਪੂੰਛ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨੂਮਾਨ, ਆਪਣੀ ਪੂੰਛ ਦੇ ਚੱਕਰ ਅਤੇ ਚਮਕਦੀਆਂ ਸਫੈਦ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਹਾਲੇ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਵਾਂਗ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਲਾਲ-ਲਾਲ ਕਮਰ, ਅਜਿਹੀ ਲੱਗੀ ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਚੀਰ ਕੇ, ਲਾਲ ਗੇਰੂ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਜਦ ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਸਿੰਘ ਸਮੁੰਦਰ 'ਤੇ ਛਾਲ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਪਾਸੋਂ ਹਵਾ ਗੁਜ਼ਰਦੀ ਹੋਈ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਉੱਤਰ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਪਿੰਡ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗਦੇ ਉਲਕਾਂ ਦੀ ਲਕੀਰ ਜਿਵੇਂ, ਹਨੂਮਾਨ ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ। ਖਿੱਚਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹਨੂਮਾਨ, ਉਡਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਵਾਂਗ, ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਪਾਸੇ ਰੱਸੀ ਬੰਨੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਉਪਰ ਪਈ ਡੂੰਘੀ ਛਾਂ ਨਾਲ, ਹਨੂਮਾਨ ਅਜਿਹਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਚੱਲਦੀ ਹੋਈ ਨੌਕ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ। ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਜਿਸ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਵੱਡਾ ਵਾਨਰ ਪਹੁੰਚਦਾ, ਉਹ ਹਿੱਸਾ ਉਸ ਦੀਆਂ ਭੁਜਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਵੱਡਾ ਵਾਨਰ, ਜੰਗਲ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਉੱਚੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ 'ਤੇ ਛਾਲਾਂ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਵਾਨਰ ਦੀ ਹਵਾ ਅਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਮਿਲ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਰਹੀਆਂ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਗੂੰਜਦਾ। ਖਾਰਾ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਖਿੱਚਦੇ ਹੋਏ, ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਸਿੰਘ ਅਜਿਹਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੰਞਦਾ ਹੋਵੇ। ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਜੋ ਮੇਰੂ ਅਤੇ ਮੰਦਰਾ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਉੱਚੀਆਂ ਸਨ, ਪਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗਿਣਦਾ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਪਾਣੀ, ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ, ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਪਤਝੜ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ। ਉਥੇ, ਖੁਲ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਾਰਕ, ਮਗਰਮੱਛ, ਮੱਛੀਆਂ ਅਤੇ ਕਛੂਏ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਦੀ ਚਮੜੀ ਉਤਾਰ ਲਈ ਹੋਵੇ। ਜਦ ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸੱਪਾਂ ਨੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਗਰੁੜ ਸਮਝਿਆ। ਉਸ ਵਾਨਰ ਦੀ ਛਾਂ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲਦੀਆਂ, ਦਸ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਅਤੇ ਤੀਹ ਯੋਜਨ ਲੰਬੀ, ਸੁੰਦਰ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ। ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਛਾਂ, ਖਾਰਾ ਪਾਣੀ 'ਤੇ, ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਗੂੜ੍ਹੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਲਕੀਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਵੱਡਾ, ਚਮਕਦਾਰ, ਮਹਾਂਕਾਇ ਵਾਨਰ, ਹਵਾ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ, ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਸਹਾਰੇ, ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਵਾਨਰ-ਹਾਥੀ, ਆਪਣੀ ਰਫਤਾਰ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਰਸਤੇ ਚੱਲਿਆ, ਸਮੁੰਦਰ ਅਚਾਨਕ ਥਾਲੀ ਵਾਂਗ ਲੱਗਣ ਲੱਗਾ। ਹਨੂਮਾਨ, ਜਦ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ, ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਉਡਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ—ਚਿੱਟੇ, ਲਾਲ, ਨੀਲੇ ਤੇ ਮਾਦਰ ਰੰਗ ਦੇ—ਹਨੂਮਾਨ ਦੁਆਰਾ ਖਿੱਚੇ ਹੋਏ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਿੱਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਤੇ ਮੁੜ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਕਦੇ ਲੁਕਿਆ, ਕਦੇ ਵਿਖਿਆ—ਜਿਵੇਂ ਚੰਨ ਕਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਜਾਂਦਾ, ਕਦੇ ਚਮਕ ਉਠਦਾ।