ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਜਦੋਂ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂੰਛ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਲਪੇਟ ਰਹੀ ਸੀ, ਜੋ ਐਸਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਵੱਲੋਂ ਉੱਡਾਇਆ ਗਿਆ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸੱਪ ਹੋਵੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਾਹਾਂ, ਜੋ ਲੋਹੇ ਦੇ ਡੰਡਿਆਂ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਨ, ਕਮਰ ਕੋਲ ਲਿਆ ਕੇ, ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁੰਘੜ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਅਤੇ ਗਰਦਨ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ, ਉਰਜਾ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਦੂਰੋਂ ਰਾਹ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਟਿਕਾਈ, ਅਤੇ ਸਾਹ ਨੂੰ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਪੱਕਾ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਹਨੁਮਾਨ—ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ—ਕੰਨਾਂ ਨੂੰ ਨੀਵਾ ਕਰਕੇ ਉੱਡਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਨੇ ਹੋਰ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਰਘੁਨੰਦਨ ਰਾਮ ਜੀ ਦਾ ਤੀਰ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਰਾਵਣ ਦੁਆਰਾ ਸ਼ਾਸਿਤ ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਜੇਕਰ ਮੈਨੂੰ ਉਥੇ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਸੀਤਾ ਜੀ ਨਾ ਮਿਲਣ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਮੈਂ ਇਨੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਤੱਕ ਵੀ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਮੇਰੀ ਸਾਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਲੱਗ ਜਾਵੇ। ਜਾਂ ਫਿਰ ਮੈਂ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਲਿਆਵਾਂਗਾ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਸੀਤਾ ਜੀ ਸਮੇਤ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂਗਾ। ਜਾਂ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਹੀ ਰਾਵਣ ਸਮੇਤ ਉਖਾੜ ਕੇ ਇੱਥੇ ਲਿਆਵਾਂਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਨੇ ਪੂਰੀ ਨਿਸ਼ਚੈ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਛਾਲ ਮਾਰੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਸਮਝਣ ਲੱਗੇ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਉੱਡੇ, ਪਰਬਤ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਦਰੱਖਤ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਡਾਲੀਆਂ ਖਿੱਚਦੇ ਹੋਏ ਉੱਡਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਦਰੱਖਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ ਅਤੇ ਮਧੁਰ ਸ਼ਹਿਦ ਨਾਲ ਮਸਤ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹ ਦਰੱਖਤ, ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਦੇ ਪੱਟਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਖੜ ਕੇ, ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਕਿਸੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉੱਡਦੇ ਰਹੇ। ਉਹ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ, ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਰਾਜਾ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਪਏ। ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਲੱਦਿਆਂ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਰਬਤ ਵਰਗੇ ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਇਕ ਅਦਭੁਤ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਬਣ ਗਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਦਰੱਖਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਨ, ਡਰ ਕੇ ਲੂਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਮਹੇਂਦ੍ਰ ਪਰਬਤਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਈਆਂ ਹੋਣ। ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਤਾਜ਼ੇ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਕੋਪਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਚਦੇ ਹੋਏ ਐਸੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਜੁੱਗਨੂਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਬੱਦਲ ਹੋਵੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਫੁੱਲ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵਿੱਖੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੋਸਤ ਮਿਲ ਕੇ ਵਾਪਸ ਮੋੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਉੱਡ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਡਿੱਗੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗਾ। ਸੁਗੰਧਤ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹਨੁਮਾਨ, ਉੱਗਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਲਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬਿਜਲੀਆਂ ਸਜਾ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ। ਜਲ ਉੱਤੇ ਪਏ ਫੁੱਲ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਉੱਡ ਕੇ, ਤਾਰਿਆਂ ਜਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੀਆਂ ਦੀਵੀਆਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਫੈਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਐਸਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਪੰਜ-ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਦੋ ਸੱਪ ਪਰਬਤ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਉਹ ਮਹਾਂਵਾਨਰ ਐਸਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਨੂੰ ਪੀ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਸ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਹੋਵੇ। ਹਵਾ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਤੱਕਦੀਆਂ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪਰਬਤ ਉੱਤੇ ਜਗਮਗਾਉਂਦੀਆਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਸੋਨੇ-ਰੰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੀਆਂ ਗੋਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਚਿਹਰਾ, ਲਾਲ ਨੱਕ ਨਾਲ, ਐਸਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦਾ ਚਕਰ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ ਲਾਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਉੱਡੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂੰਛ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਵਾਯੂਪੁੱਤਰ ਹਨੁਮਾਨ, ਆਪਣੀ ਗੋਲ ਪੂੰਛ ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਚਮਕਦਾਰ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ, ਐਸਾ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਚਕ੍ਰਵਾਲ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੂਰਜ ਹੋਵੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲਾਲ ਰੰਗੀ ਕਮਰ, ਉਖੜੇ ਹੋਏ ਲਾਲ ਗੇਰੂ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਪਰਬਤ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਛਾਲ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਸੋਂ ਲੰਘਦੀ ਹਵਾ ਗੱਡ ਗੱਜਣ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਉੱਤਰੀ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦੇ ਉਲਕਾ ਪਿੰਡ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਮਹਾਂਵਾਨਰ ਵੀ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ। ਖਿੱਚੇ ਹੋਏ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਪਾਸੇ ਰੱਸਾ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਉਪਰਲੇ ਪਾਸੇ ਪੈਂਦੇ ਡੂੰਘੇ ਸਾਏ ਨਾਲ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਚੱਲਦੀ ਕਿਸ਼ਤੀ ਵਾਂਗ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪਹੁੰਚਦੇ, ਉਹ ਹਿੱਸਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਵਾਨਰ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਪਰਬਤੀ ਲਹਿਰਾਂ ਉੱਤੇ ਛਾਲਾਂ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ ਲੰਘਦੇ ਗਏ। ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਅਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗਾ। ਉਹ ਵਾਨਰ, ਮਹਾਂਲਹਿਰਾਂ ਵਿਚ ਲੂਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦੇ ਹੋਏ, ਅਸਮਾਨ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੰਡਦੇ ਹੋਏ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਮਹਾਂਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਜੋ ਮੈਰੂ ਅਤੇ ਮੰਦਰ ਪਰਬਤ ਵਾਂਗ ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ, ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੰਘਦੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਗਿਣ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਪਾਣੀ, ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਪਸਰੇ ਹੋਏ ਪਤਝੜ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਉੱਡਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿਤਾ।