ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮਿੱਠੇ ਪਕਵਾਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖਾਣੇ, ਮਾਸ, ਸਾਂਡਾਂ ਦੀਆਂ ਖਾਲਾਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮੂਠ ਵਾਲੀਆਂ ਤਲਵਾਰਾਂ ਛੱਡ ਦਿਤੀਆਂ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸੋਹਣੇ ਗਹਿਣੇ ਪਾ ਕੇ, ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਲਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਚੰਬਨ ਲਗਾ ਕੇ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਗਏ। ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਗਲਦੱਸੀਆਂ, ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪੈਜਾਂਬੀਆਂ, ਕੰਗਣ ਤੇ ਹੋਰ ਗਹਿਣੇ ਪਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਖੜੀਆਂ, ਹੱਸਦੀਆਂ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਂ ਵਿਚਲੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਤਾਕਤਵਰ ਸਨ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਤੱਕਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ—ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਚਾਰਣ ਤੇ ਸਿੱਧ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਜੋ ਨਿਰਮਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਸਨ। ਉਹ ਸਭ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ: "ਇਹ ਹਨੁਮਾਨ, ਪਵਨ ਪੁੱਤਰ, ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਪ੍ਰਚੰਡ, ਬੇਹੱਦ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਸਮੁੰਦਰ—ਜੋ ਵਰੁਣ ਦਾ ਆਵਾਸ ਹੈ—ਉਸ ਨੂੰ ਲੰਘਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।" "ਰਾਮ ਅਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਇਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਦੂਜੇ ਕਿਨਾਰੇ, ਜੋ ਪਹੁੰਚਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।" ਇਹ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਂ ਅਤੇ ਤਪੱਸਵੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ—ਉਹ ਅਪਾਰ ਬਲ ਵਾਲਾ ਵਾਨਰ-ਸਰਦਾਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਸੀ। ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰੋਆਂ ਖੜੇ ਕਰ ਲਏ, ਉਹ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਤੇ ਇਕ ਭਾਰੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਨਾਲ ਦਹਾੜਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਪੂੰਛ, ਜੋ ਲੰਬੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਵਕਰੀ-ਵਕਰੀ ਸੀ, ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਲਫੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਉੱਡਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਸੱਪ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਉੱਡਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਪੂੰਛ, ਜੋ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਲਪੇਟ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਿਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਗਰੁੜ ਵੱਲੋਂ ਚੁੱਕੀ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ, ਜੋ ਵੱਡੀਆਂ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਛੜਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ, ਕਮਰ ਵੱਲ ਲਿਆ ਕੇ, ਲੱਤਾਂ ਨੂੰ ਸਮੇਟ ਲਿਆ। ਆਪਣੇ ਬਾਂਹ, ਗਰਦਨ, ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਦੂਰ ਤੱਕ ਰਸਤਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਾਹ ਨੂੰ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਪੈਰ ਜ਼ਮੀਨ ਵਿੱਚ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਟਿਕਾ ਲਏ, ਕੰਨ ਚਪੇਟ ਲਏ ਤੇ ਉੱਡਣ ਲਈ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਲਈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸਭ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਬੋਲੇ: "ਜਿਵੇਂ ਰਾਘਵ ਦੀ ਤੀਰ, ਜੋ ਪਵਨ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਹੈ, ਨਿਕਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਲੰਕਾ, ਜੋ ਰਾਵਣ ਦਾ ਰਾਜ ਹੈ, ਵੱਲ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਉਥੇ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਸੀਤਾ, ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਸਕਿਆ, ਤਾਂ ਇਸੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਆਵਾਸ ਵੱਲ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਮੇਰੀ ਮਿਹਨਤ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਜਾਂ ਫਿਰ ਮੈਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਲਿਆਵਾਂਗਾ, ਜਾਂ ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਸੀਤਾ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂਗਾ। ਜਾਂ ਲੰਕਾ ਸਮੇਤ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਕੇ ਇੱਥੇ ਲਿਆ ਆਵਾਂਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਪੂਰੀ ਦ੍ਰਿੜ਼ ਨਿਸ਼ਚਾ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਉੱਡਦਾ ਹੈ, ਤਿੱਖੀ ਛਾਲ ਮਾਰੀ। ਜਦ ਉਹ ਉੱਡਿਆ, ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਟਾਹਣੀਆਂ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਉੱਡਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਹਨੁਮਾਨ ਦੇ ਨਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਮਧੁਰ ਰਸ ਨਾਲ ਮਸਤ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਜਾ ਪਏ। ਉਹ ਦਰੱਖਤ, ਜੋ ਉਸ ਦੀਆਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਜੰਘਾਂ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਖੜੇ, ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਕਿਸੇ ਲੰਮੀ ਯਾਤਰਾ ਤੇ ਨਿਕਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਲਦੇ ਹੋਏ, ਹਨੁਮਾਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ, ਜਿਵੇਂ ਫੌਜ ਆਪਣੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਦਰੱਖਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਨ, ਨਮਕੀਨ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਿੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵਰੁਣ ਦੇ ਆਵਾਸ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਦੇ ਹਨ। ਹਨੁਮਾਨ, ਜੋ ਤਾਜ਼ਾ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਕਲੀਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਇਉਂ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਵਿਚ ਜੁੱਗਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਉਸ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਫੁੱਲ ਛੱਡ ਦਿਤੇ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵਿਖੜ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਦੋਸਤ ਮਿਲਣ ਮਗਰੋਂ ਵਿਛੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਫੁੱਲ, ਜੋ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੋਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉੱਡੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਡਿੱਗੇ, ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਚਮਕਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਸੁਗੰਧਤ, ਰੰਗੀਲੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਹੇਠ, ਹਨੁਮਾਨ ਉੱਠਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਬਿਜਲੀ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਲੱਗੀਆਂ ਹੋਣ। ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਪਰਤ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਿਖੜੀ, ਤਾਰਿਆਂ ਜਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਿਰਾਗਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਫੈਲੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਪੰਜ-ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਦੋ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਵੱਡਾ ਹਨੁਮਾਨ ਇਉਂ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਲਾ ਸਮੁੰਦਰ ਪੀ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਪੀਣ ਲਈ ਤਰਸ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਪਵਨ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਤੱਕਦੀਆਂ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਰੱਖੀਆਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸਦੇ ਵੱਡੀਆਂ ਗੋਲ, ਪੀਲੀਆਂ-ਭੂਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਸਨ। ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਨੱਕ ਲਾਲ ਰੰਗੀ ਸੀ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਲਾਲ ਟਿਕੀ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੰਧਿਆ ਸਮੇਂ ਛੁਹ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਪੂੰਛ, ਜੋ ਉੱਡਣ ਸਮੇਂ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਇੰਦ੍ਰ ਦਾ ਝੰਡਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਹਨੁਮਾਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਪੂੰਛ ਗੋਲ ਚੱਕਰ ਬਣਾਉਂਦੀ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਚਿੱਟੇ ਦੰਦ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਹਾਲਾ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਵਾਨਰ, ਜਿਸ ਦੇ ਕਮਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ ਬਹੁਤ ਲਾਲ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਲਾਲ ਗੇਰੂ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ।